vanaf 2021

People who needs....(december)

Basiswarmte

 ‘In Nederland is het nergens meer echt stil’…Dit wordt beweerd… Nou ècht wel, kom maar een dagje hier! Zo stil! Zo donker! Zeker in deze tijd, de donkere dagen voor Kerst. ‘De nachtschuit’ zei m’n moeder … Toch hebben we binnenshuis hier de laatste weken rare geluiden. Een keer keek ik ’s avonds achter het gordijn omdat ik de sirene van de ambulance dacht te horen.  Toen denderde een vrachtwagen voorbij, die er niet was… daarna een voertuig met piepende remmen. Ik keek in de bijkeuken, zeker wetend dat de hond daar zat te piepen, terwijl hij met zn baas mee was. En soms klinkt zelfs een oproep tot gebed, als van een minaret….Het moet niet gekker worden!

Bij nader onderzoek blijken de geluiden afkomstig uit de motor van de koelkast, die hier ivm de keukenvernieuwing tijdelijk staat. Een groot grijs wangedrocht met een zee van ruimte erin.

De vaatwasser is wat relaxter, Al naar gelang ingeruimd vaatwerk, klinkt soms een gezellig ritme, waar goed een dansje op te maken is. Solo met de pollepel, die kan je tenminste niet op de tenen gaan staan.

‘Héé Google…. Wat voor weer wordt het?’ En even later klinkt dat weerbericht. Ik hoorde het bij iemand  thuis… Allemaal mogelijk. All day connection ….. Zou die  koelkast op een eerdere standplaats misschien opnameapparatuur hebben bevat en zodoende nog typisch stadsgeluiden produceren? Je weet maar nooit…

We kijken eerder op onze telefoon of het regent dan naar de lucht. En uit gemakzucht en soms voor het milieu wordt steeds meer voor nep gekozen (namaak). Nepwarmte- ruimteverwarming (zéker géén echt vuur!) Nepkaarsen. Nep (plastic)kozijnen. Nep houten of -steen (PVC)vloer. Ben je zelf inmiddels tot stof weder gekeerd; kozijnen en vloer nog tiptop in orde... HELP…In hoeverre zijn we zelf nog echt?

Een kwartier fietsend naar mijn zoon, kom ik helemaal niemand tegen. Niemand om goedemorgen te wensen…En terug te krijgen natuurlijk! En ja, ik geniet natuurlijk van de mooie herfstkleuren, al kruipt daarbij horende melancholie steeds meer onderhuids.  Het lijkt wel of iedereen alvast bezig is met het uitgraven/inrichten van eigen bunker om straks in winterslaap te gaan. Al wordt hieraan voorafgaand eerst een knusse kerst-cave gecreëerd!

Maar ik heb iets ontdekt dat helpt:…..Investeren in mensen. Ik trek de stoute schoenen aan en bel een oude vriendin. We merken dat we blij worden van ons contact en gaan het zeker voortzetten. Verassend waardevol! Mensen als lichtjes in het donker en als vuurtjes (geen nep) brandend om elkaar te verwarmen. Broodnodig in deze donkere tijden met de ijskoude 1,5 m afstand, in een van huidhonger doordrenkte wereld.… ‘People who needs people….are the luckiest people in the world’ aldus Barbra Streisand.

Toch weet ik niet of  deze vlieger altijd opgaat…. Het maakt kwetsbaar en bevat risico...  

Mensen kunnen je ongelofelijk bezeren! Maar- en bevestigd door mensen aan het eind van hun leven- ‘Er is veelal meer spijt van dingen nagelaten, dan van die gedaan…’ Vallen bijbehorende (spijt)tranen trouwens niet in dezelfde schrijnende pijncatergorie?

Kom maar op met die Kerstlichtjes! Roos.

 

 

 

 

 

 

 

Overtreffende trap (oktober)

‘Zelfs al zou ik stekeblind zijn, ik zou mijn eiland op de geur herkennen’, De woorden van Napoleon over zijn Corsica.  Heel herkenbaar inmiddels…. ongelofelijk die geuren! Kruiden en eucalyptusbomen. Zo’n zuivere lucht, hoe gezond  moet het hier zijn!

Corsica,  wat ruiger dan Sardinie. Rijdend door hoge bergketens, soms met woeste kammen langs ijzingwekkende afgronden. Gigantische zuilen van lukraak gestapelde rotsen alsof een langswandelende reus steenmannetjes bouwde.  Onherbergzaam land,  schapen,  geiten, een enkele koe. Planten en bomen, taaie stengels met harde dikke bladeren, maar ook prachtige bloemen in de meest uiteenlopende kleuren. Aan de orleanders heb ik absoluut mijn hart verpand.  En met die bloeiende reuzecactussen als surrealistisch decor,  zou het me niet verbazen als er ‘Meep…meep…’  in een stofwolk… de roadrunner: voorbij kwam stuiven ...

Wat een vernuft  om hier her en der toch gewassen te telen! Het steenvrij maken alleen al moet een megaklus zijn! En bijna alles beregend of bevloeid.  In tegenstelling tot landbouwers op de ons vertrouwde zompige kleigrond-  zaaien/poten in het voorjaar,  oogst in het najaar-  duurt het bij druiven, fruit- vijgen en olijfbomen zoveel langer…. Hoewel men- naar ik vernam- in deze contreien  misschien wel het oudst wordt ter wereld. Waaraan het strikte vasthouden aan de siesta ongetwijfeld zal bijdragen. (Zoals mijn opa, hij werd 96,  iedere middag een tukkie deed in- jawel- de kruiwagen, met een paardendeken)  Dagelijks lijf en geest een poosje tot rust laten komen. Zeker tijdens het reizen,  om al het moois even te laten bezinken. De tijd nemen voor de stukslaande branding op de rotsen, dat bootje in de verte, de sfeer in een haventje!  Of zoals wij deden, even van de weg af,   een bijna uitgestorven dorpje, klauteren naar het oude kerkje. Luisteren naar de absolute stilte en…..  de echo van het verleden…

Mooi mooier mooist,  overtreffende trap, maar wat als dit niet toereikend is… Wow Sardinie… Onaards paradijselijk  die  kusten en stranden. Kun je ‘mooi-moe’  worden?   Tot je…. ‘klababber’ … een put in het asfalt- die zijn er vele-   met een enorme dreun …. weer down to earth… knalt….  Hetzelfde effect geeft het vele afval langs de weg.  En ronduit sinister waren die afgebrande stukken grond,  rijdend richting het plaatsje Bosa, gevolg van de laatste bosbrand…

Inmiddels aangeland bij het laatste deel van de langste vakantie ooit, waarbij zeker in het begin gemengde gevoelens, beetje sceptisch en angst om in een groep te moeten meedraaien van perfect op elkaar afgestemde 2-eenheden…. Gelukkig kwamen er na verloop van tijd ook wel hiaten aan het licht, waardoor het vooroordeel en mijn ontheemding  verminderden...  Het blijkt dat de groep eigenlijk voornamelijk uit gewoon lieve mensen bestaat! 

En zo komt de dag-  de thuisreis al in zicht- dat echtgenoot en ik -  grote schrik van iedere kampeerhater- ieder met een toiletrol in de hand….(inmiddels op elkaar afgestemd? HELP!) ons retour camper begeven.

Maar een kniesoor die daarop let, want vlak hiervoor, op slechts 1 minuut lopen is de meest prachtige zeebaai en de thermometer staat op 27 graden! Roos

Op een sukkeldrafje

Een grote camper ja….maar hoe te parkeren en hoe kom ik weer weg…. Mensen die wel het geld hebben maar niet de kunde… Volgens mij kom je met het laatste verder… En natuurlijk moeten al die (plus) mannetjes zich ermee bemoeien…. Op een camping kom je nooit uitgekeken! Gelukkig heeft onze camperbus een handzaam formaat, waarmee wij ons gemakkelijk voegen in ‘de vaart der volken’

Peerke- natuurlijk is hij erbij- doet zijn naam zo nu en dan eer aan en peert er bij het zien van een andere hond op de camping onhoudbaar vandoor. Alleen terug te krijgen op het fluitje: ‘Befehl ist befehl’ Dit keer naar een grote zwarte hond, langslopend met baasje en vrouwtje en hiermee zo’n volmaakte 3-eenheid vormend dat ik onwillekeurig in de lach schiet. Man en vrouw beiden de omvangrijke buik gehuld in zwarte korte broek, dito hemdje, zelfde tatoo op arm en been.

Regen doet de bergen dampen en sluimerende kleuren ontwaken….Ondanks het mindere weer moet ik- zoals gewoonlijk- met de hakken in het zand Frankrijk uitgesleept worden. We kiezen voor reizen op een sukkeldrafje’; vermijden te snelle wegen, hetgeen het vertrekken hier minder drastisch maakt…Lekker nog even door plattelands dorpjes. De hoge verkeersdrempels aan het begin van ieder plaatsje en vaak ook erin maakt het ‘rustig-aan-doen' zowiezo al zeer gewenst! Het Franse platteland is dus NIET plat, maar heuvelachtig. Met prachtige koeien- wit, rood, minder vaak zwart/wit- veelal ‘koe-complet’, dus compleet met horens- die onder bomen heerlijk kunnen schuilen voor zon of regen. Dorpen, zonder uitzondering gebouwd met de kerk in het midden, het oude centrum er omheen en pas daarna de rest van de bebouwing. Zoals het klokhuis van een appel en van daaruit ontstaan. Bij grotere hoger gelegen plaatsen staat op het hoogste punt vaak een burcht, of ruïne, getuigend van een rijk verleden. Overal de geschiedenis tastbaar aanwezig. Vakantie met een diepere laag! Ik hou er zo van….

Maar uiteindelijk belanden we onvermijdelijk weer op de grote weg, waar na een paar uur rijden steevast gestopt op een ‘Aire’. Een schaduwrijke parkeerplaats met wat basisvoorzieningen. Zonder laden en lossen geen leven nietwaar? Evenals op campings is er hier (wanneer je er oog voor hebt) van alles te zien. Ondanks lage temperaturen wordt door vrijwel alle mannen hardnekkig de korte broek gehandhaafd.
Een ouder grijs echtpaar weet uit een kleine gedeukte personenauto 2 stoeltjes en een tafeltje te toveren, wat keurig gedekt, compleet met een zeiltje, borden, glazen en bestek. Waaraan vervolgens rustig, al keuvelend, met jawel…mes en vork gegeten wordt! …In de miezerregen…
Een kind in regenjas met capuchon plukt in de berm een bosje bloemen, benieuwd of het straks mee mag de auto in… Zoveel plaatsen onderweg, met al die mensen.

Inmiddels een maandje verder, op een camping in een ander land. We zijn nu eenmaal geschaard onder de noemer: ‘Reislustige plusser’, waarvan misschien wel 15 in een dozijn… Er vallen veel blaadjes van de bomen, wordt het echt al herfst?..
Roos.

 

GEUR (juni)

Dat gratis zakje wasverzachter, het ligt al een hele tijd in het bijkeukenkastje. Wat moet ik ermee? Het is eigenlijk maar chemische meuk, ik gebruik het dan ook nooit. Een scheut azijn bij het laatste spoelwater in de wasmachine volstaat ook. En buiten drogen natuurlijk! Frisser kan toch niet? Behalve uiteraard wanneer de boeren met drijfmest bezig zijn …

Toch kreeg ik een idee. Met de hand in een teiltje waste ik mijn meest gebruikte sjaaltjes, het zakje deels gebruikend in het spoelwater.Hing ze vervolgens aan de droogmolen. Ruikt heerlijk en dat is bevorderend voor het algeheel welbevinden.

Reuk is misschien wel het meest onderschatte zintuig. En dat terwijl de proportie van een neus in het gezicht zo bepalend is! Hoe kan het belang van geur zo worden onderschat ?

Mede hierdoor kunnen huwelijken en zeker bed relaties (al dan niet in combinatie) succesvol zijn of mislukken. Een man kan nog zo aantrekkelijk zijn, als zijn geur je tegenstaat wordt het nooit iets. Hetgeen niet opgaat bij een man die er wat minder goed uitziet. Het is iets heel persoonlijks en speelt zonder dat je er erg in hebt een rol bij de partnerkeuze. Samen met andere zintuigen wordt onbewust een selectie gemaakt. Prachtig systeem.  En zeker niet vreemd als je bedenkt dat lekker eten ook niet lukt wanneer de geur ervan je niet aanstaat.

Ieder mens heeft van nature een eigen unieke geur, al is er niks mis mee de natuur een beetje te helpen. Zolang het – zeker bij mannen- maar subtiel blijft. Nooit overheerst.

Mijn moeder gebruikte zowel in haar jong volwassen jaren, als in hoge ouderdom 4711 eau de cologne. De laatste 15 jaren van haar leven reed ik eens in de zoveel tijd met haar flesjes naar een speciale drogist, met een enorme voorraadfles, waaruit deze gevuld konden worden. Moeder vond het heerlijk: ‘Hier put ik moed uit’, zei ze nogal eens.

Mijn vader (wij ook)vond die geur echter vreselijk. Ik zie hem nog z’n neus ophalen: ‘Bah wat stinkt dat…’ Ik sluit zelfs niet uit dat dit als soort anticonceptie middel gewerkt heeft…. Moeder ging er altijd prat op blij te zijn dat ze (zonder voorbehoedsmiddelen) niet meer dan twee kinderen had. Haar vaste verklaring: ‘Je moet gewoon je verstand gebruiken’. Hoewel ze tussen  jong volwassen- en bejaarde jaren ook een tijdelijke voorkeur had voor allerlei andere geurtjes. Geen groter plezier voor haar dan het cadeau krijgen van een lekker luchtje, wat voor merk ook. Hetgeen kwistig toegepast. Wanneer ze aan kwam rijden beweerden de kleinkinderen soms: ‘Er komt een parfumwalm uit oma’s uitlaat’

Geuren kunnen emoties oproepen en herinneringen. Geur van hooi op het land en ik ben weer  het boerderijkind. Een lekker geurtje in winkels beïnvloed het koopgedrag.

De dierenwereld kent territoriumgeuren. Het is heel apart, maar een tijdje in de tuin bezig, ruik ik altijd een heerlijk rustgevende geur,  het lukt niet die te lokaliseren. Mensen op bezoek, ruiken er niets van…

Jaren geleden, hij was nog een puber, maakte mijn jongste zijn eerste vliegreis. Tot mijn verrassing had hij bij thuiskomst een pakje voor me. Gekocht bij de taxfree shop. Een heerlijk geurtje, ook nog eens van een gerenommeerd merk! Speciaal door hemzelf voor mij uitgezocht, had zich verschillende geurtjes laten demonstreren. Dit paste- naar zijn mening- het meest bij zijn moeder. En ik vind het heerlijk. Het zoveelste flesje later,  nog dagelijks een vleugje.

De diepere dimensie door het verhaal erachter, maakt het….helemaal mijn geurtje! Roos

 

 

Zijn of Leven (mei)

Het heeft iets hypnotiserend en is tegelijk rustgevend. Ik kan er tijden mee bezig zijn. Kleiklontjes hakken in de moestuin. Ja ik weet het. Hoort niet op zondag. Zo zijn we niet opgevoed. Maar met m’n boek op de e-reader net uitgelezen en een volgend nog niet gekozen, voelt het altijd als een soort niemandsland. En gelopen hebben we vandaag al gedaan, zo’n 10 km nog wel liefst! Eigenlijk voor het eerst zonder winterjas, tot nu toe nog onontbeerlijk.

De koude wind houdt kleuren helder en de bloei van de meidoorns talmend. We kunnen- in tegenstelling tot vorig jaar- lekker lang van al het moois  genieten. De 2e generatie paardenbloem heeft de pluizenbol status reeds bereikt. Overal het uitdagend geel van koolzaad, paarde- boter- en dotterbloem, flirtend met nieuw groen. Met tussenin frèle pinksterbloemen en zoetgeurend fluitenkruid. Alles is weer present. Lammetjes in de wei en een koppel koeien aan de horizon. Hoorde ik nou kikkers?

Holland op z’n best

Ik denk veel aan mijn moeder, die er vorig jaar gewoon nog was. In het verzorgingshuis welleswaar, maar vlakbij- en behalve in de coronamaanden- aanraakbaar. Eigenlijk denk ik vooral aan de goede jaren, aan de tijd vanaf het moment dat ik zelf moeder werd en ze bijna dagelijks kwam aan gesjeesd. Vast ijkpunt in m’n leven. Onvoorwaardelijk en altijd welkom! ‘Heb je wat te doen, want ik kom niet om vliegen te vangen…’ Vervolgens vouwde ze op eigen chaotische wijze de was op- elke handdoek net even anders. (Voor het in de kast terecht kwam, deed ik het weer goed) Het doet er niet toe. Het gaf haar een doel, het gevoel nodig te zijn. Deel uitmaken van mijn gezin. Het verschil tussen leven en er (gewoon) zijn. Reden om door te gaan. Moed. Inmiddels in een soortgelijke levensfase, is me dat heel helder. Hoe anders zou het leven zijn als mijn dochter er nog was? Is het vreemd om door het verlies van je moeder- hoelang waren mensen vroeger in de rouw (liepen zelfs in zwart)- een dochter, jaren eerder al overleden- weer extra te missen?.

Er is maar heel weinig wat ik weet over een moestuin en ik vrees dat echte ambitie ontbreekt. Maar het is fijn om gedachten en sores te delen en laten relativeren in de natuur. Niets werkt zo genezend als buiten bezig zijn. Samen met kleinkinderknuffels (kkk’s) uiteraard! Daarop kun je dagenlang teren! De lente siert de tuin en de zon maakt het een paradijs. Morgen ga ik bloemen zaaien, bonen leggen (leuk met stokken erbij) en plantjes poten. Grappig, drie woorden voor vrijwel dezelfde handeling met hetzelfde beoogde resultaat: Zaaien, leggen en poten.

Roos.

 

Lenteprelude (april)

Zodra de zon even schijnt, even naar de tuinkamer. Er ligt inmiddels altijd wel een boek of krant. Intens tevreden maakt het zitten daar. Maar zeker ook met die storm onlangs. Midden in het geweld,  maar beschermd. Prachtig uitzicht en lekker aan de koffie

Buiten op de pergola, verspreid over en tussen de kale takken zit een bataljon mussen. De kopjes allen dezelfde kant op, hun snaveltjes strijdvaardig in de wind. De zwaaiende takken samen met stormgeluid werkt hypnotiserend,  maakt lui en slaperig. Een witte reiger- immer gracieus- schrijdt door de sloot  teneinde een visje te verschalken. Sinds kort is me bekend dat deze, in het water staand, trillend met zijn poten een visje naar boven lokt. Zo slim!

Het strooivoer in het vogelhuisje vindt dagelijks nog gretig aftrek. Duifjes, altijd aanwezig, eten vreedzaam zij en zij met mussen, mezen en vinken. Het roodborstpaartje scharrelt samen met een stel mussen vaak op en in de deels opgevreten buxusbol, hopelijk vangen ze rupsen! Maar de meerkoet is echt uitgekookt, hij pakt het slim aan dit jaar. I.p.v. actief op zoek naar een vrouwtje maakt hij met allerlei takjes de aanzet van een nest op dezelfde vlonder als verleden jaar in de brede sloot. Vervolgens positioneert hij zich er voor, dagelijks pontificaal een paar uren, hopend dat een nieuwsgierig vrouwtje uiteindelijk zwicht voor zijn bouwcapaciteit….

En dan die eenden, prachtig hoe ze tegen de wind vliegen, ook wel roeien genoemd. Verdwaasd door hormonen zijn ze onsamenhangend op de gekste plaatsen te zien,  tot zelfs op dak. Of ze zitten in de knotwilgen. Eenden en knotwilgen, wat een mooie lentecombinatie! Ze houden ook van wandelen, lopen  Gedurende de dag verbazend vaak heen en weer gewoon de weg uit. Een stappenteller om de poot zou een verassend resultaat laten zien. En altijd getweeën, alsof geshowd moet: ‘Wij horen bij elkaar’  

 

Storm regen hagel en soms een onweersklap. Dan toch weer onverwacht de zon. Wat een dynamiek, wat een energie. Het kruipt naar binnen en ik trek m’n loopschoenen aan. Niks ommetje, maar banjeren in die storm. Elementen (en drijfmest) trotseren. Via de brievenbus aan het eind van de weg, morgen de verjaardag van een oude vriendin, loop ik rond en kom bij mn ijkpunt, in dit geval eikpunt … de boom halverwege het polderpad. Behalve een verloren tak geeft hij geen krimp, ondergaat hij de storm stoïcijns en! Sterk ras…

Het eerst gelopen stuk over de weg kom ik slechts twee fietsen en vier auto’s tegen. In de polder daarentegen zie ik behalve een zwerm meeuwen, ooievaars, hazen en fazanten. Een paar nijlganzen staan herrie te maken en opeens lijkt het wel spreeuwen te regenen. (Zoals altijd te laat voor een foto). Ze trekken als een wolk over me heen. Vlakbij huis een zwerm wulpen,  herkenbaar aan hun gefluit. De futen in de Giessen baltsen met wapperende kuifjes. 

Ik denk terug aan mn dochter die schaterde: ‘Kijk mama…Punkies’

Ondanks aanhoudende kou, de wind zit nog in de verkeerde hoek, begint de lente onmiskenbaar. De mevrouw in mijn favoriete supermarkt- eenvoudig en lekker zonder muziek- voelt dit  haarfijn aan. Ze heeft het fluorescerend lichtgroen geverfd. Een paradijsvogel die de wereld kleur geeft.

Bij de kassa staat een vrolijk bord: ‘Elke dag een beetje vrolijk. Natuurlijk’

Zo verandert  langzaamaan het licht en de knoppen van de meidoorn zwellen zichtbaar. Vogels kwetteren aarzelend,  met de merel nog zachtjes. Maar de lijster, die zijn naam blijkbaar serieus neemt, is aardig op dreef en omlijst met prachtige, op vraagtekens gelijkende zang de ontluikende wereld.

 

Reikhalzend (maart)

IJS!

 

Regen wind grijze misère… Bijna was de hoop op een winter met spierballen vervlogen. Maar….-eindelijk deze zin eens van toepassing- ..desalniettemin, niet tegenstaande het feit dat het er niet naar uit zag, kregen we zomaar een klein weekje echt winter; vorst en ijs! Eindelijk ‘rode wangen weer’!  Hoe welkom…

Dus iedereen zijn molshoop uit.  Naar buiten, vrolijke gezichten,  voelbare saamhorigheid.

Eventjes wat anders, als een stukje bevrijding. Sneeuw, licht, wat een wereld van verschil!

En na tijden van hooguit even een Teletubbie zonnetje, (ver)scheen hij weer, en hoe! Kleurde de lucht wintersportblauw.

Al wekenlang schuilen ganzen, meerkoeten, eenden- vaak al gepaard-, waterkippen en zelfs kraaien samen in grote groepen, Allen soort bij soort, onder het logo: ‘Samen staan we sterk’ In winterdekking, tegen de kou en het gevaar van een hongerige roofvogel.

Steeds duidelijker wordt het dat wij mensen dit ook nodig hebben en het gemis wordt schrijnend. In hoeverre is het mogelijk je te warmen aan een digitaal vuurtje?, een knuffel of emoticon kus per Email of post? Waartoe dienen alle sensoren waar onze huid vol mee zit? De krant wijdt er een bijlage aan, zelfs in onze kerk wordt het genoemd :  Aanraking is essentieel, het hoort bij de eerste levensbehoeften. Zonder dat gaan we een beetje schrompelen. Digitaal contact volstaat een tijdje maar zal op den duur alleen verlangen versterken naar het echte. Hoe lang wachten we al op het vaccin?   Als een reikhalzend uitzien naar de prik der verlossing.

Misschien is deze periode zelfs een beetje te vergelijken met de net begonnen 40 dagentijd voor Pasen? De tijd waarin veel Christenen gaan vasten of hun leven anderszins versoberen ter voorbereiding. Bewust op rantsoen gaan. Waarna we met Pasen in de opstanding van Christus onze verlossing mogen vieren. Zoals moslims ramadan houden voor hun Suikerfeest.

De wintervreugde is snel voorbij, maar behalve nieuwe moed, activeert het ook ongeduld.

Hoe lang moeten we nog leven op dit rantsoen, als autorijden met 1 voet constant op de rem?    

Bij de supermarkt koop ik wekelijks potjes met voorjaarsbolletjes à 0,99 cent.

De groene sprietjes erbovenuit piepend maken me blijer dan de uiteindelijke bloem.

En via een website bestel ik een spannende kleur nagellak voor mijn teennagels…Alvast voor komende zomer…

De natuur begrijpt het helemaal. . Rustig aan, stapje voor stapje één dag tegelijk. Enigszins verbaasd, de binnenkomende lentesignalen nog niet helemaal bevattend, scharrelen de vogels rond. Overal zie je gesnoeide bomen, hun misvormde takken, afgehakt ten hemel geheven. Als naakte oude mannen staan de afgeknotte wilgen ontluisterd langs de slootkant. Maar het keukenraampje stond vandaag al open. Het gras is geel/bruin door de vorst, maar sneeuwklokjes en krokussen krijgen aardig de smaak te pakken. En hoewel ze zich nog even koest houden, is het slechts een kwestie van dagen voordat de merel ons ’s morgens vroeg met zijn zang gaat verrassen.

Bij de meegebrachte tulpen prik ik met een speld een klein gaatje net onder de kop. Om een te snelle uitbundige bloei tegen te gaan. Roos.

 

Bagger

 

Een echtpaar eend wandelt statig over de weg voorbij, ze lopen zowaar nog gelijk ook. Door hen geïnspireerd loop ik op de maat van het liedje in mijn hoofd de dag tot een zinvol geheel, onderwijl illustraties verzamelend voor een mooi plaatje.

Verderop schijnt het te regenen want aan de horizon tekent een vage regenboog. Het is 1 januari en ik hang beddengoed te luchten over het balkonnetje. Fijn om het jaar in een schoon bed te beginnen. Maar even later storm ik de trap weer op, de boel moet weer binnen omdat het hier inmiddels ook regent. De eerste actie van het jaar. Hopelijk ren ik aan het eind van dit jaar nog net zo snel de trap op.

Wat jammer trouwens dat er geen sneeuw ligt. Al was het maar om de ongereptheid van deze dag te benadrukken. Een heel nieuw jaar, je krijgt het zomaar cadeau, als een blanco stuk papier waar jezelf een invulling aan mag geven. Zoals vroeger op school met een nieuw schrift. Wanneer je er later- volgeschreven- in terug bladerde was de degradatie van handschrift tussen de eerste en laatste bladzijde vaak verbluffend!

Inmiddels veertien dagen verder en het dreigt, behalve een enkel dagje vorst, weer een echte baggermaand te worden. De laatste boeken die ik las, speelden zich af in het middenoosten, rond de tijd van Jezus geboorte. Zoals je ook in de Bijbel tegen komt was het gebruikelijk om bij binnentreden van iemands territorium sandalen uit te trekken en het stof van de voeten te wassen. Wat een goede gewoonte! En dat was nog maar stof….Terwijl hier alles bagger is. Mensen uit een andere cultuur trekken sowieso binnenshuis de schoenen uit, en ook hun visite. Zo nodig zijn er sloffen tegen koude voeten. Dat lijkt me wel wat! Maar helaas ontbreekt het lef dat door te voeren.

Voor binnenkomst van een varkenshouderij of kippenfokkerij staat een bak desinfecteermiddel waar men eerst doorheen moet. Een economische kwestie omwille van gezondheid der dieren.  Maar waarom zoiets eigenlijk niet verkrijgbaar voor de buitendeur thuis? Het heeft  ongetwijfeld te maken met een oeverloze- aan slaafsheid grenzende- bereidheid van degene, doorgaans de meeste troep opruimende, die eraan gewend is water naar de zee te dragen. Wat een oplossing… Ook voor de hond, de liefste maar ook grootste  vervuiler. Al zou daarvoor alleen een soort complete wasstraat inclusief föhn volstaan!

En dan gebeurt het echt, zowaar een beetje sneeuw! Te weinig voor een volwassen sneeuwpop, maar genoeg om optimaal van te genieten. Heel even de suggestie van echte winter. Want helaas, na één dag blijkt het slechts baggercamouflage. Roos

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

11.01 | 20:34

Wat een mooi ingrijpend stuk over je vriendin en over het na en voorjaar. Zo mooi weergeven. Wat een gave heb je toch.

...
06.01 | 19:12

Heel mooi !!

...
04.01 | 08:18

Ontroerend mooi verwoord!

...
12.11 | 22:52

Mooi om je bespiegelingen te lezen,dank je wel!

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE