Polderritme

Polderritme

En opeens dwarrelen de herfstblaadjes rondom de was aan de droogmolen. Dat wordt menens! De uitdaging van het buiten drogen is er inmiddels wel af. Een groot mooi gekleurd blad van de Amerikaanse eik reist mee heen en terug naar mn werk, geplakt op autovoorruit.  Herfst is de tijd van schatten uit de natuur.  Niet zelden kom ik na een wandeling thuis als een eekhoorn - mn zakken vol! De vele rottende appeltjes onder de fruitbomen laten onze welvaart zien.  Oogsten en verzamelen, onze voormoeders wisten er alles van. Trots toonden ze elkaar in dit seizoen planken vol weckpotten. Zelf ben ik al blij met nu zes potten appelmoes, er komen hooguit nog wat stoofperen bij. De laagstaande zon, het licht ingetogen, maakt de kleuren betoverend. Door te lopen wordt je een deel van het natuurgebeuren waar je op de fiets voorbij rijdt.

Vriend  Bruce de buizerd is het blijkbaar met me eens, hij scheert een paar keer over, al miauwend als groet. Negen reigers op een rij langs een smalle greppel, even verderop nog een ooievaar. Er is van alles te snavelen  nu greppels en sloten opgesloot zijn. En dat terwijl een paar dagen terug hier en daar nog gemaaid gras lag…  Nijver volkje die boeren! De vele kievieten hebben na wekenlang groeperen de terugtocht aanvaard. Ik kan niet wachten tot ze terugkomen!

Op drie van de vier wieken van de molen hier vlakbij, zit een aalscholver met uitgespreide vleugels.  Enkele planten al in winterrust gedacht, gaan bij nader inzien als toegift weer bloeien. Alleen de rozen hebben het echt opgegeven en door roetdauw dusdanig toegetakeld is het de vraag of dit ooit weer goed komt. Het maakt triest, juist die staan als symbool voor hoop. 

Herfst, ook het seizoen van verval verlies en rouw. Het leven als een keiharde leerschool. Oud verdriet en -ook weer -nieuw, zorgen voor kraters in de ziel. (Al is het soms door eigen aanname en naïviteit veroorzaakt) Behoort het woord ‘onvoorwaardelijk’ alleen bij moederliefde? De broodnodige bedekkende mantel der liefde wordt niet in ieders maat gemaakt. ‘Een mens sterft nooit ineens, maar geleidelijk aan in kleine beetjes’ Ook al is het buiten berekoud, kan het van binnen toch lekker warm zijn; maar tegen kilte binnenin (kippenvel op het hart) valt niet te stoken…De oorverdovende stilte in de natuur trekt naar binnen, voelt als leven onder een glazen stolp. 

Gedurende de maansverduistering moest ik toevallig net even uit bed en dacht aan de vele generaties door de eeuwen heen die hier naar keken.  Waarschijnlijk ook nog eens sidderend van angst! De maan door alle tijden heen als een stabiele factor. Of je een stukje eeuwigheid meepikt.  

En overal hier klinkt het polderritme…. … zo als altijd…. onveranderd ..…. Wat er ook gebeurd…zich herhalend als een mantra…  En wat ik allang wist, zolang ik maar dagelijks opnieuw de rust vind me hieraan over te geven, gedij ik het best. Luister naar het polderritme... loop het polderritme... adem het polderritme… wordt er deel van …  

Roos

Loop het polderritme

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

21.06 | 18:56

heerlijk om je stukjes te lezen.

gr.jeanet van lent

...
21.06 | 13:27

Ode aan de zomer. Wilde wel dat het altijd zomer bleef. Bedankt weer.

...
23.05 | 10:41

Je verhaal is weer prachtig. Zie het zo voor me. Fijn dat jullie hebben genoten.

...
18.05 | 09:09

Prachtig wat kan je toch mooi schrijven.
Vertel me het als je boek uitkomt.

Gr Marjan V...

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE