Columns nieuwsbrief

Dwaas

In de bijbel wordt de grootsheid van Gods schepping in alle toonaarden bezongen. Als eigentijds gelovige stem ik hier graag mee in en hoop dit tot het eind van mijn dagen vol te houden.

Gelukkig is die stikdonkere tijd weer ten einde. Gisterenmiddag scheen om vijf uur de zon nog prachtig tegen een weliswaar donkere lucht aan. Het maakte de nog kale bomen aan de horizon heel bijzonder en zorgde voor prachtig zilver oplichtende buikjes bij een koppeltje invallende smienten. Even later valt er uit het donkere gedeelte van de lucht een winterse bui. Wat een dynamiek!  Ik kan er intens blij van worden/van genieten en met mij velen. Mensen ontlenen er dagelijks kracht aan en dat al eeuwenlang! Mijn eerste reactie was er dan ook één van ongeloof-dit is toch zeker een slechte grap?- direct daarna gevolgd door heilige verontwaardiging en onvervalste woede. En nog steeds! Ik ben pisnijdig op de rijke stinkerd die het lef had een auto het heelal in te schieten en vervolgens in een baan om de zon te brengen. Stel je voor het heelal, onnoembaar oud. Duizenden generaties komen en gaan… één mensenleven duurt slechts 85 jaar, wij zijn peanuts in de tijd. En… maken er een schroothoop van. Arrogantie ten top. Wijsheid en rijkdom gaan zelden samen. Integendeel, ik denk aan de veel geciteerde ‘dwaas’ uit Bijbelboek Spreuken! Hoe is het mogelijk dat dit ongestraft kan? Op internet zoek ik tevergeefs naar protesten…. Gaat dit niet ons allen aan, zijn we echt van die kippen zonder kop? Kwetsbaar gebied als de noordpool wordt beschermt, hoe kan het heelal zo vogelvrij zijn? Het kopen van een elektrische auto is prima, maar bedenk je alsjeblieft alvorens een Tesla aan te schaffen!

Inmiddels hoor ik buiten al geruime tijd een koolmees onverstoorbaar zingen.

Goedzo beestje that’s the spirit! Aan een dwaas moet je nooit teveel tijd verdoen.. Roos

Opruiming januari 2018

superhandig!

In een halfslachtige poging van de winter zich te laten gelden lag er even wat sneeuw, maar verder lijkt deze zich bij de lange reeks slapjanuswinters te voegen. Hoe komen we die lange grijze oudejaarsdag regenmisère door. Gelukkig zijn er kerstboomlichtjes- laat maar staan nog een weekje- en het allerfijnste: de houtkachel.

Ik draai de oude tiktak klok op, die mag vandaag heel toepasselijk meedoen. Een spelletje spelen lijkt me niet verkeerd, maar hoe krijg ik huisgenoten zo ver? Gedachtig een lijfspreuk: ‘Begin nooit de dag in de rommel van gisteren’ besluit ik ‘de dag’ te verruimen naar ‘het jaar.’ Er is genoeg te doen, om te beginnen de volle lectuurmand. Met zoveel dat toch écht gelezen moet worden is snel leeg maken geen optie. Beter de hele mand rigoureus in de papiercontainer gekiept. Digitaal idem dito, een volle mailbox en het overzicht kwijt… zou ik het wagen?

En dat is nog in het klein, eigenlijk moet de zolder nodig opgeruimd …Levensrestanten tot nu toe bewaard, Waarom? Het nageslacht zit hier echt niet op te wachten. Ja zo’n dochter was ik zelf wel. Schatten verzamelen tussen oude meuk van m’n ouders was voor mij een feestje. Maar geen illusie dat het hier zo zal gaan. Toch kan ik mezelf er niet toe zetten, dierbare dingen zoals moederdag cadeautjes zomaar weg te doen.  Al helpt het om te denken aan vergankelijkheid. Júist deze dag waarbij van oudsher in de kerk Ps. 90 wordt aangehaald. Tenslotte gaan we allemaal net zo naakt als we gekomen zijn. Dus moet alles wat niet nieuwjaar waardig bevonden is hopla de kliko in. Via een zelf uitgedacht ingenieus systeem door het bijkeukenraam. Trek maar aan het touwtje en het deksel gaat open. En eenmaal de smaak te pakken kan het misschien geen kwaad ook onze hersenpan even te ragebollen.. Roos.

Herfstlicht (november 2017)

Als ooit het woord aardedonker van toepassing is, dan deze winterslaaptijd! De befaamde ‘donkere dagen voor Kerst’ Toch gaat dit stukje over licht. Want soms…

‘De Here doet zijn aangezicht over u lichten’ Een oude zegebede waar moeilijk een beeld bij te krijgen is. Maar deze woorden kwamen spontaan bij me op toen ik vanmiddag met de hond de deur uit liep… Tegen vier uur begint de zon al te zakken. Dagelijks diezelfde polder, maar het licht maakte het zo anders. De stilte in combinatie met een omfloerste herfstzon die kleuren in vuur en vlam zet. Mystiek licht met een haast devote sfeer. De herfsttijd is bij uitstek geschikt voor verinnerlijking. Het enige hoorbare waren droog ritselende plofjes, hetgeen vallend kastanjeblad bleek te zijn..

‘We merken niets van een God’, is nogal eens te horen… Maar hoe luisteren we, is hiervoor  nog een gaatje te vinden in ons volle overprikkelde brein? We gaan er prat op hoeveel we doen in een week, wat we allemaal presteren. Ontlenen er veelal onze identiteit aan.

Denderen maar door en persen kerkgang en aanverwante zaken van God ertussen.

Is Hij niet van ’de zachte krachten?’ Elia vond Hem niet in het onweer, de storm of aardbeving, al waren dat wel getuigen van zijn almacht. God is geen macho, Hij manifesteert zich niet met geweld ons leven binnen, maar kwam pas in het suizen van een zachte stilte..

Dan denk ik ook aan die mooie oude kerken in Frankrijk, waar je meestal zomaar binnen kunt lopen. Heerlijk om daar een kaarsje op te steken of gewoon poosje te zitten.  Een oase, tijdloos eiland van rust te midden van alle hectiek. Jammer dat we dat hier niet kunnen. Roos

Zegeningen tellen (oktober 2017)

Nou dat was vanmorgen vroeg niet moeilijk, storm en regen met bakken uit de lucht. En ik, die er niet perse uit hoefde, vandaag niet aan tijd gebonden ben. O wat is dat bed lekker!

Eventjes denk ik aan een buurvrouw uit mijn ‘1e leven’ Ze deed niets liever dan schoonmaken en was behoorlijk zuinig. Vaak trotseerde ze harde regen door juist dàn het straatje te gaan schrobben. Gratis spoelwater.Het speelt even door mn hoofd: De vuile auto op het pad en zelfs de hond die een luchtje krijgt, die beide een wasbeurt kunnen gebruiken.…Maar toch maar niet..

Tel uw zegeningen, dat doe je bij weet hebben van ‘het kan altijd erger’ Het klinkt oubollig. En dat klopt, meestal  ben je aardig op leeftijd en de onbevangenheid voorbij, al zijn er  genoeg die dat geluk niet hebben. Altijd blijven er triggers die onderuithalen, piekerpunten, verdriet dat niet geneest.Wat een strijd om te aanvaarden dat die schijnbaar bij je horen! Acceptatie, loslaten lukt alleen door alles dagelijks opnieuw te laden op de schouders van Degene die sterk genoeg is om ze te dragen. Ze in feite al gedragen heeft.

Maar hoe simpel soms. Een mooie kinderdienst in een kerk vol enthousiaste kids, compleet met koortje. Hoopvolle toekomst! Onderweg naar huis stagnatie, kleine file in de polder. Nee geen ongeluk, alleen koeien op de weg. Hoe leuk is wonen op het platteland! Een uurtje later, moeder opgehaald, die naast de veel te hete houtkachel haar gebruikelijke verhaal afsteekt over de afgenomen auto en rijbewijs. Maar ze is 96 en zit hier nog. Ook een zegening toch?

Buiten zoek ik een geschikte stok om bij de- door herfstwind ver doorgebogen- zonnebloemen te zetten. Ze zijn een beetje pierig, te laat gepoot, maar staan nu weer fier overeind. Gericht naar de zon Roos.

 

Levensmoed

‘Ik vergeet jou nooit, Ik heb je in mijn handpalmen gegrift’ (uit Jesaja). Mooiere woorden om de dag mee te beginnen zijn er niet. Zoals de meesten van ons ben ik behoorlijk verslingerd aan mijn gsm, als alwetend alter ego altijd binnen handbereik…. Het eerste waar ik ’s morgens op kijk. In navolging van een wijs persoon is er nu door de instelling van de App ‘Dagelijkse Broodkruimels’ steevast een zinvol begin van de dag. Het is 21 juni, de langste dag alweer, vanaf nu….Nee niet aan denken,  bewust leven, elke dag is er één! Dit is weer een heerlijke zomerdag waarin levensmoed met bakken over je uitgegoten wordt. De zomer looit de huid en balsemt de ziel. Zonder onkruid in de tuin en muggen -bulten zou het tè paradijselijk zijn. Gisteravond om 7 u de was opgehangen, bleek om half 10 al droog! Over een paar maanden al niet meer voor te stellen. 

De nacht is vol mystiek, zonde om naar bed te gaan. Geleid door natuurgeluiden zoals kikkers! en -geuren… mmmm hooi…!; glijd ik met ramen en deuren geopend in no time dromenland binnen.

Met een slaapkamer op het oosten is het mogelijk de dag vanaf het eerste ochtendgloren te vieren, hetgeen we verleden week een keer bewust deden. Zonsopgang vanuit bed, als dat  geen luxe is. Kwestie van moment pikken, om half 5 ‘s morgens beschuit met aardbeien en thee.

Het is best fijn om pas laat met vakantie gaan, de tuin en rozen zijn nu op hun mooist. Al is het soms wel érg warm en wordt de lange droogte langzamerhand een probleem. Het is aan den lijve te ondervinden waarom men in Bijbelse tijden eerst de voeten waste alvorens het huis binnen te gaan.

Toch is elke morgen het gras weer nat van de dauw. Is dat eigenlijk niet verbazend?

Roos.

De hoop van Pasen (2017)

Vlak voor Pasen zijn we op het eiland Kreta. Genieten van de lente, daar net een stukje verder dan bij ons. Een weekje fly-drive, rondreis met huurauto,  hetgeen je weerhoudt van de labberkakmodus. Prachtige natuur, schitterende kust, rijke historie en cultuur en vooral heerlijk klimaat! Samen met andere toeristen- gelukkig nog weinig- lopen we al snel in korte broek en sandalen, terwijl de locals vaak nog in winterjas! Zwaluwen nestelen in eeuwenoude ruïnes van een gigantisch paleis. Dank u meneer de gids,  geen dure rondleiding. Geen interesse in alle hier plaatsgevonden gruwelen, de eigen fantasie is vast veel mooier. Oude stenen doen wat met je. Mensen met moeite bij hun emoties te komen zouden hierheen moeten gaan. En hoe bijzonder is het om met het boek ‘Rasha’ van Marijke A. Deege (aanrader) op een muurtje aan de Egeïsche zee een zojuist van de boom gevallen sinaasappel te eten! Door dat boek verkeer ik tegelijkertijd ook nog eens in de woestijn. 

Wat een indrukwekkende hoeveelheid kerkjes op dit eiland. Meestal op heuvels, maar ook bij boom- en wijngaarden. Allemaal blij wit en verrassend toegankelijk. Religieus volkje hier en super vriendelijk en behulpzaam!

Voordat de week om is worden we echter ingehaald door de ernst des levens. Een ernstig zieke schoonmoeder maakt dat we voortijdig naar huis gaan. Met een leven dat al jarenlang lijden is, komt haar einde ook als bevrijding. Een einde in het ochtendgloren van Pasen, na een moeilijk leven, staande gehouden door de Hoop van Pasen.

En terwijl ik al een tijdje denk over een goede omschrijving van die Hoop, is er vanmorgen vroeg- nog nauwelijks licht- een korte stortbui, kletterend op het dak…

Daar bovenuit klinkt luid en duidelijk het lied van een merel.

Die heeft het begrepen! Roos.

Motto

Christ est ma vie’ (Christus is mijn leven) Deze tekst zagen we enkele jaren geleden tijdens een vakantiewandeling ergens in Frankrijk, in sierlijke letters boven het hek van een begraafplaats. Prachtig! Onwillekeurig dacht ik aan de begraafplaats waar we enkele weken daarvoor mijn vriendin begroeven in een klein dorp vlak bij huis. Waar met enorme letters bij de ingang staat te lezen: ‘Gedenck te sterven’ (ja echt met ck) Wat een verschil. De dood net zo dood, maar toch… Misschien wel typerend de verscheidenheid waarmee Christenen de wereld in kunnen kijken. Hoe staan we in het leven, wat is ons levensmotto, of in dit geval: geloofsmotto. Ik kan niet anders dan geloven dat we Jezus nodig hebben om bij God te komen. Maar er zijn mensen die zich te goed achten voor zoiets als een verlosser: ‘Onzin dat iemand voor mij moet sterven!’, zien Hem hooguit als profeet om na te volgen,  een wegwijzer. Waarbij het me nogal eens opvalt dat hoe hoger op de maatschappelijke ladder, hoe sneller men struikelt over laagdrempeligheid. Een ander voelt zich te slecht: ‘Maar dat gaat zomaar niet, je moet wel uitverkoren zijn!’. Komt het niet beide op het zelfde neer? Afwijzing.

En als versmade liefde bij mensen al zo’n pijn doet, hoe zal het dan voor Hem zijn…

Creëren we niet ieder een godje naar eigen beeld en gelijkenis. Eentje ons het beste te pas komend? Alle moeilijke vragen zijn te googelen, maar er is helaas geen WhatsApp naar boven! Wat zou het fijn zijn voor rechtstreekse antwoorden over het hoe, wat en waarom… En ook handig misschien: het zo nu en dan sturen van een bedankje… Roos.

De weg

‘Die zit nou elke zondag in de kerk…’

Onkerkelijke mensen zijn veelal van mening zijn dat een kerkganger onberispelijk dient te zijn. Gaat een kerkganger over de schreef, wordt de kerk er steevast bijgehaald. Wat een verantwoording! Men verwacht iets van kerkmensen. En niet onterecht denk ik, als we ‘mensen van de weg van Jezus’ willen zijn.

Wat is een auto toch een heerlijk privédomein! Je hoeft voor niemand de schijn op te houden en kan er je emoties kwijt. Bij een gouden dag, op de radio Phil Colins ‘way to heaven’ als bonus, heerlijk mee blèren. Maar bij pikzwart verdriet, tranen gedeeld met regen buiten; geen radio. Ik dwing mezelf  tot onafgebroken zingen, tot aan mijn werk in Gorkum: ‘k Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God, want ik zijn hand ligt heel mijn levenslot…’ Dat helpt met rustig worden, te kijken verder dan mezelf. Soms denk ik aan de mensen ons tot  voorbeeld gesteld, hoofdrolspelers in de Bijbel, verrassend echte mensen door hun zwakten, onhebbelijkheden voor ieder mee identificeerbaar. Voorbeelden:  Davids’ oorlogen (maar ook zo geweldig hoe hij liep te dansen!) Salomons’ vele vrouwen… Mozes’ gesoebat ‘Kies alstublieft een ander’ En.. zo herkenbaar, het cynisme van  Sara: ‘Ja hoor, een kind na de overgang’ De eigengereidheid van Rebekka, waardoor Jacob i.p.v. Ezau de grote zegen ontving.  Jozef- alom geprezen- ging niet in op avances van Potifar’s vrouw. Maar hoe zou het gegaan zijn als hij verliefd op haar was? Geen ver weg staande heilige iconen, vergeet het maar! Hun grootsheid is te vinden in Godsvertrouwen, met vallen en opstaan. Juist door hun kleinheid werd Hij grootgemaakt. Niemand hoeft zich  in bochten te wringen en onberispelijkheid aan laten praten. Hoe geweldig is het je geaccepteerd, geliefd te weten, gewoon zoals je bent? Wordt het woord van Jezus: ‘Ik ben de weg’ niet afgezwakt door het ‘Ik wijs de weg’? Roos.(event. reactie via redactie)

Advent dec.2016

‘He’s a real nowhere man, sitting in his nowhere land, making all his nowhere plans for nobody’ Met verderop die geweldige zin: ‘Don’t you know, the whole world is at your command….’  (weet je dan niet dat je de hele wereld onder je commando hebt?) Aldus de Beatles op de radio direct na een interview met iemand, gefascineerd doende met (on)mogelijkheden op mars en de maan aardappels te verbouwen. Met stellig voornemen in de toekomst af te reizen met een 3Dprinter om aldaar een onderkomen uit te printen… Hallo meneer de hemelbestormer, is uw talent, geld en energie niet beter te benutten? Heb je de aarde al opgegeven? Met zoveel nood te ledigen, is dit toch bijna misdadig. Toegegeven, beelden uit de ruimte zijn onvergelijkbaar prachtig, maar wat moet een miezerig mensje in die onherbergzame eeuwigheid. Ik word nog steeds lyrisch van een mooie sterrenhemel, een volle maan. Gewoon met 2 voeten in de klei. Majestueuze grootsheid, ik kan niet nalaten er Gods almacht in te zien.

Sommige mensen beweren  met stelligheid: ‘Ik geloof de hele Bijbel van kaft tot kaft’ Velen hielden het ‘van kaft tot kaft geloof’ echter niet meer vol en keerden Bijbel,  geloof  en kerk de rug toe. Beiden behoorlijk zwart/wit. Zijn juist hiertussen niet alle kleuren te vinden? De Bijbel, onmisbaar houvast en richtlijn voor ons leven. Maar wat een ellende veroorzaakte letterlijke interpretatie door de eeuwen heen! Bij een van kaft tot kaft geloof beperk je niet alleen jezelf, maar ook God. Is Hij niet vele malen groter dan de Bijbel? Hoe kan je het onuitsprekelijke van JWH, gevisualiseerd in een onmetelijk omniversum, opsluiten tussen twee kaften? En midden uit die Grootsheid, kwam Hij onze wereld in. Als mensenkind…

Geschenk van een magistrale liefde

‘Zo hoog, je kunt er niet overheen, 

zo diep je kunt er niet onderdoor

zo wijd, je kunt er niet omheen….o liefde zo groot’ Roos.

Zijraampje (juli 2016)

En vergeet nooit dat je een gezegend mens bent’ waren een paar weken terug de woorden van de dominee voor hij aan het eind van de dienst de zegen uitsprak. Er zijn momenten waarin ik dit moeiteloos ervaar en dagen waarin ik mezelf moet dwingen eraan vast te klampen, wanneer cynisme  de overhand dreigt te krijgen en neerslachtigheid gepaard met de miezerregen het hart in sijpelt. 

Daarom worden de woorden genoteerd en bij andere vergaarde wijsheden aan het keukenkastje gehangen.

In onze keuken is ook een klein zijraampje. Een beetje een stiekem raampje… Je kunt er n.l. fantastisch door gluren, van een afstandje de weg op kijken. "Wie gaat daar nou heen, wat heeft die nu toch aan?’ Maar niet alleen dat: Opengezet komen er, behalve  frisse lucht ook de mooiste natuurgeluiden binnen. Geruststellende geluiden, die laten weten dat waar je ook mee bezig bent in het leven, alles gewoon doorgaat. Vogels en kikkers worden gelukkig nauwelijks beïnvloed door slechter weer. Zo kun je in mei- euforisch om de lente- de wind zomergeheimen horen fluisteren…

In deze tijd is er nogal eens een bromvlieg binnen. Wanhopig op zoek naar een uitweg knalt hij overal tegen het glas. Super irritant! Het geopende klapraam wordt in blinde paniek niet opgemerkt. Ook al omdat de geopende zijde niet aan de boven- maar onderkant is.

Soms denk ik weleens, zou er bij mindere tijden van bovenaf misschien zo naar ons gekeken worden? Hoe we al maar in rondjes rennend, draaiend om het eigen ego, ons zo ongelukkig kunnen voelen. Met oogkleppen op, vastgelopen in negativiteit of verdriet, niet in staat om er zelf uit te komen… En je wordt er zo moe van!   Kunnen we maar even iets verder kijken, vaak is er echt een zijraampje dat openstaat!

Roos. (Eventuele reacties graag via redactie nieuwsbrief. U krijgt antwoord!)

'Met oog voor...'mei 2016

Met oog voor elkaar

Hèhè daar zijn we weer, lekker op ons eigen plekkie. Wekelijks tussen dezelfde mensen, lekker vertrouwd. Toch, al is het misschien even ongemakkelijk, kan het de moeite waard zijn een keer uit je comfortzone te treden door zomaar op een ander plaatsje te gaan zitten. Naast iemand anders in de kerk. Een onverwacht gesprekje kan verrassend verbindend en verrijkend zijn. Praten doen we toch. Pogingen tot meer stilte voor de dienst zijn tot mislukking gedoemd. Praten is inherent aan de Ontmoetingskerk. Zo af en toe wat rouleren is prima voor de saamhorigheid.

En oog voor de wereld

‘Mauritus…’het ligt 855 km ten oosten van Madagaskar, circa 1800 km verwijderd van het vasteland van Afrika. ... aldus Wikipedia. En daar is -volgens het zojuist verwijderde kriebeletiket- mn nieuwe voordelig geshopte shirtje gefabriceerd.  Als ik vervolgens ‘geschiedenis’ aanklik lees ik over een bloedstollend slavenverleden. Maar, hoewel verre van ideaal, verbeteren de huidige arbeidsomstandigheden er snel. Verhoogd toch het draagplezier.

Al ben ik zeker een shopfan,  je zal mij niet snel in een zaak als Primark aantreffen. ‘Bij Primark betalen niet de dragers maar de makers de prijs.’.. Aldus een ‘Loesje’ slogan.

Zo kwam ik terecht bij ‘De Schone Kleren Campagne’ (googelen) waarbij men gaat voor een wereld waarin alleen kleding te koop is die onder goede arbeidsomstandigheden gemaakt is. Je haren rijzen werkelijk ten berge wanneer je leest over erbarmelijke arbeidsomstandigheden in naaiateliers. Zijn we ons daar wel voldoende van bewust?  Met elkaar moet het toch lukken iets te verbeteren!

Nog zoiets: de kiloknallers. De BBQ tijd komt er weer aan. Ongeacht wat voor leven het beest heeft gehad, eten we ons het schompes aan lappen vlees. Hoe kan het ooit beter gaan als wij, ons Christen noemend, het eigen verantwoordelijkheidsgevoel steeds uitzetten, de kop in het zand steken?

Roos.

Zingen maart 2016

“De zon komt op en maakt de morgen wakker; mijn dag begint met een lied voor U…Heer wat er ook gebeurt en wat mij mag overkomen, laat mij nog zingen als de avond valt..” Is er een mooiere manier om de dag te beginnen? Inmiddels alweer een poosje lid van een koor, nee niet zo swingend als ik eigenlijk wenste en niet alles vind ik even mooi maar wie het onderste uit de kan wil hebben…. We zongen in Nieuwpoort  met ongeveer 100(!) koorleden twee keer de sterren van de hemel in de prachtige  ‘Whispers of the Passion’ Zo indrukwekkend! En dan natuurlijk een  paar weken terug in eigen kerk de -inmiddels dierbare- Passie ‘Aangedaan’ van Martin Kamminga, nog steeds naklinkend van binnen. Samen met vertrouwde mensen er deel van uitmaken was evenals vorig jaar een feestje.  De lijdenstijd komt hierdoor heel dichtbij,  zorgt voor intense betrokkenheid.

Omdat bij het nieuwe koor elk koorlid geacht wordt de eigen partij via de pc te oefenen, speelt er altijd wel een mooi lied door hoofd en hart. En tijdens dat oefenen, lekker geen commentaar meer: ‘Ma…doe me een lol!...’, want geen zoon meer thuis. Zingen tilt je naar een hoger level, waardoor alles  dragelijker wordt. En donderdagavond the Passion in Amersfoort, (rechtstreeks op tv) met zoveel mensen. Al lopen de kerken misschien leeg, Gods plan gaat gewoon door, niemand zo creatief als Hij! 

Soms zingen we tijdens een kerkdienst psalmen. Waarin je zowel de worsteling als blijdschap uit het leven terug vindt. Het blijft vertrouwd want mijn vader zong ze tijdens het koeien melken en mn moeder altijd bij het stofzuigen.

Tegenwoordig komt het steeds vaker voor dat ik hierbij ook de registers open trek. “De Heer is zo getrouw als sterk” onder stofzuigerbegeleiding

Prachtig toch? Roos.

Leeftijd

 'Wandelen is de haast uit je hoofd lopen en kijken wat er over blijft.’

Verbazend hoeveel meer glans de wereld krijgt met de zon erbij. Lopend het pad langs de Giessen, geniet ik van de mooie auberginekleurige rietpluimen, die samen met sigaarvormige biezen- die we vroeger ‘briezebrassen’ noemden, maar ‘lisdodden’ heten - als het ware een haag vormen..

Tegen het jongvee, dat verderop tot aan de sloot nieuwsgierig op de hond afkomt, vertel ik dat ze mooi  zijn en toch vooral moeten genieten van het onbezorgd buiten lopen…. ‘Zodra je eerste kalf geboren is wordt je in het boerenkeurslijf gezet en is de zorgeloosheid voorbij..’ Tenslotte is je jeugd de mooiste tijd van het leven. Zoals de ‘brugpiepers’ die, voor het eerst mee in de groep, richting voortgezet onderwijs, vol verwachting hun toekomst tegemoet fietsen. Je haalt ze er zo uit- fiets te groot, schooltas loeizwaar. Vooral de veelal wat kleinere jongens zijn aandoenlijk, kuifje in de wind… ‘Wat zal hun  moeder blij zijn als ze weer thuiszijn.’ Echt oma-gedachten, passend bij de eigen spek en bonenleeftijd, waarop schaapjes en dromen op het droge dienen te zijn en de eigen kinderen je met een ietwat meewarige blik gaan bezien… En bij pogingen lid te worden van een wat vlotter, meer swingend zangkoor, niet al te ver weg; blijkt de uiterste houdbaarheidsdatum overschreden. Te oud  (in je hok oma). Het gemis van het Ontmoetingskoor is nog steeds voelbaar. Hoewel ik ècht niet alles mooi vond, klonk er altijd een lied in hoofd en hart. ‘..en Uw naam wordt een lied in mijn mond.’ Het gospelconcert 12 september was ook dè gelegenheid voor een flinke inhaalslag! En nu tot slot iets geheel anders, maar wel heel belangrijk:

Een dringende oproep/smeekbede aan de beroepingscommissie: ‘Hoedt u voor ongelovige dominees; die zijn er!’

Roos.

 

Zoals mijn oom

Zelden ervaar ik zoveel liefde, alomvattende rust en troost als tijdens een avondmaaldienst in onze gemeente. En dankbaarheid dat ik erbij mag horen, om mijn plaatsje hierin.

Vooral tijdens het lopend gedeelte, ieder onderweg naar brood en wijn. De meesten mij bekend van naam,  ten dele wetend van hun lief en leed. Het voelt inmiddels zo dierbaar.

De rest van de dag lukt het dat vast te houden, tijdens het vullen van potten appelmoes en stoofperen. Lekker knus werkje terwijl buiten een herfststorm woedt. Er komt geen commentaar van mijn moeder,  alles nauwlettend volgend vanuit de erker. 

Best verwonderlijk- in haar tijd toch ondenkbaar- zo uit de kerk peren stoven!

De begrafenis gisteren van haar broer’tje’ van 93 houdt haar behoorlijk bezig. Zeker tot zijn negentigste was hij druk met zijn beestjes en landje. Maar ook met mensen om hem heen: Hij mocht op z’n oud Schelluins graag ‘mauwen’. Lijfspreuken: ‘Zorg dat je dat hortie dat je op aarde bent niet met tegenzin leeft’ en ‘Ik lach elke dag minstens een uur, daarom is mn haar nog niet grijs’. Als kind zag ik hem als een John Wayne van de cowboy films, hij leek er op! Onwankelbaar, zo ook zijn geloof. Al ging hij de laatste 2 jaren; hij kon niet meer lopen en werd blind; twijfelen aan het 7 daagse scheppingsverhaal. Hij was niet dom!

Toch overheerste een eenvoudig blijmoedig vertrouwen, waaraan ik (wat eigentijdser) graag een voorbeeld neem. Stukken liever dan degenen- ik kijk weer met schuin oog naar de beroepingscommissie- die met veel (eigen) wijsheid trachten de wonderen van Jezus om zeep te helpen en geloof laten degraderen tot een veredelde vorm van humanisme. Is eenvoud niet het kenmerk van het ware? Want wat- met alle kennis- zijn we meer als een stofje in het heelal? Roos.

toe-eigenen (jan. 2016)

Je kunt nog zo vaak ‘het licht zien’

Als je het jezelf niet toe-eigent blijft alles hetzelfde.

Inmiddels is een ieder weer uit zijn kerstcocon gekropen. Persoonlijk met jaarlijks meer moeite naar het lijkt. Heerlijk dat gekneuter binnenshuis rondom kerstboom en houtkachel. Ik voel me onderhand zo knus als een geranium en er moeten zeker nog 3 gezelligheidskilo’s af! Alle idealistische wenskaarten met sneeuwlandschappen- al dan niet opgesierd met schattig roodborstje- hebben inmiddels het veld geruimd. De enige met realiteitszin is die van de krantenbezorger, voorstellend een stoere fietser in een stortbui!...’Hello, follow the sun….’ was reclame voor een zonvakantie ooit zo verleidelijk? Januari… zo deprimerend! De naakte bomen ontdaan van alle franje, met takken als bruingrijze potloodstrepen tegen een leigrijze lucht. Alleen wanneer de zon doorbreekt zijn er onverwacht veel kleuren…. En dan het nieuws, steeds weer die verbijsterende wereldellende….kan ik echt niet terug die cocon in? Het is duidelijk: alle engelen zijn weer weggevaren. (tegenwoordig zijn ze gewoon teruggegaan, wat een teloorgang!)  En…gingen we haastig op zoek? Hebben we het kindeke gevonden; stonden versteld en komen we woorden tekort in loven en prijzen? Lopen we er van over? De versiering gaat naar zolder en we gaan over tot de orde van de dag. ‘Zo dat hebben we ook weer gehad’ En uit respect en vérgaande tolerantie voor anders denkenden/gelovigen  houden we vooral ons mond. Hoezo waar het hart vol van is….? In Trouw las ik dit citaat ‘De eigen waarden en normen onbenoemd laten en ondergeschikt maken aan het religieuze gebruik van een ander dient geen enkel doel. Je bent immers onoprecht naar twee kanten’. Juist het mogen weten van die andere werkelijkheid maakt volhouden mogelijk. Zoals onlangs zo mooi uitgesproken in onze kerk: ‘Kunnen wedoor de verbijstering heen zicht blijven houden op de verwondering’ Roos.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

18.05 | 09:09

Prachtig wat kan je toch mooi schrijven.
Vertel me het als je boek uitkomt.

Gr Marjan V...

...
17.05 | 23:03

Leuk,gezellig verhaal! As week ook naar Italië, heb er zin in!!

...
22.03 | 09:19

Hij is weer prachtig. Met plezier gelezen. Wordt er ook blij van. Op naar de lente

...
21.03 | 14:02

Weer met veel plezier gelezen!

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE