Stil

Natuurlijk ook het beddengoed buiten

‘Dat kan ik niet mooi vinden, zo somber’ Ik borduur een geboortelap voor mijn derde kleinkind, dat nu bijna geboren wordt. Ik leg mijn moeder uit dat alles van Jip en Janneke in het zwart wit hoort en haal het grote voorleesboek tevoorschijn. Kennelijk is ze het vergeten, of heeft er echt nooit van gehoord, ze is tenslotte van ver voor die tijd.(!) Even later zit ze verdiept in de verhaaltjes wat frappant is want zelden komt ze verder dan plaatjes kijken. Back tot the base. Kleine kinderen en oude mensen, zoveel overeenkomst!  

“Die kun je nou toch onderhand wel eens weggooien” verzucht mijn zus vervangend nichtje, als ze me betrapt op het oplappen van een door ouderdom in verval geraakte plant. De kerstlichtjes bij het gangraampje zijn nog steeds niet weggehaald. Aan alles wat zich langer dan 3 dagen in mijn huis bevindt raak ik gehecht. Dat hechten aan (vooral oude) spulletjes, kleding en planten, vindt men nog wel eens verbazend. Zelfs aan de moppen op de wc die er al jaren hangen- en erger nog- ik lach er nog steeds om… Lastiger is het dat verknocht zijn ook van toepassing is op mensen. En dan vooral  degenen in het hart, waarbij je denkt veilig te zijn, geliefd en onvoorwaardelijk geaccepteerd. In schril contrast met degenen waar je wordt getolereerd i.p.v. gewaardeerd. Het verschil tussen dichtslaan en openbloeien! Hoe meer geliefd, des te harder gekwetst. Tot bijna volledig geblokkeerd, veroordeeld tot leven op de waakvlam.

Even leek het erop, was er een flauwe afspiegeling van iets was eens winter heette. Er werd zelfs heel even geschaatst. Helaas van korte duur. Terug naar het grijzige niets. Geen wonder dat in Noorwegen en Zweden de meeste zelfmoorden plaatsvinden. Pauzetijd tussen herfst en lente, het woord winter niet waard…Maar toen kwam er een beetje sneeuw, al viel van het hele land bij ons het minste, als metafoor van veel mondjesmaat levende mensen, in deze door  molshopen geteisterde polders. Onbegrijpelijk dat mensen er soms zelf van overtuigd zijn dat het beter is in de schaduw te blijven lopen terwijl aan de overkant van de straat de zon schijnt! Of het leven niet ten volle geleefd mag worden. Als het horen zingen van sopranen en zelf veroordeeld zijn tot de altpartij. Hoe kan ik leven met een theemuts op mijn kop?

Afgelopen zondag reden we richting Noord-Holland. Net de Alblasserwaard voorbij brak de zon door en werd het een gouden dag. Een soort afscheid/overgangsdag. En dat op de mooiste plaats die je kunt bedenken. Wandelen in de duinen aan het strand. Zon zand, zee en flink wat sneeuw! Nooit eerder sneeuw op het strand gezien. Puur genieten,  zo mooi!

Het lijkt erop dat de grijze ellende echt voorbij is…. De zon niet langer op de waakvlam.Ik knipper verdwaasd tegen het licht, zeem ramen, haal de droogmolen uit de winterslaap, hang lakens buiten. Maar ben vooral…stil… heel STIL.

Want ik hoor de lente aankomen!

Roos.

Zon-zee-zand....Sneeuw!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

18.05 | 09:09

Prachtig wat kan je toch mooi schrijven.
Vertel me het als je boek uitkomt.

Gr Marjan V...

...
17.05 | 23:03

Leuk,gezellig verhaal! As week ook naar Italië, heb er zin in!!

...
22.03 | 09:19

Hij is weer prachtig. Met plezier gelezen. Wordt er ook blij van. Op naar de lente

...
21.03 | 14:02

Weer met veel plezier gelezen!

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE