Zonne-Levenslef

Zonne-Levenslef

De laatste roos bezweek omstreeks valentijnsdag

Zonne-levens-lef (23-2-2015)

 

“Weet je nog hoe Pa in de hooibouw als hij dorst had, neerknielde bij de sloot, het kroos wat aan de kant schoof, in een kommetje van zijn handen water schepte en gewoon uit de sloot dronk?....”

Meestal zijn de verhalen van mijn oude moeder over vroeger hetzelfde en worden eindeloos woordelijk herhaald. Maar soms, veelal tijdens een samenzijn met haar broer(tje) van 92 en zusje van 84, hoor je toch weer wat nieuws. Over de tijd dat een mens nog een persoon was i.p.v een nummer. Opa werd 96 jaar en was kerngezond tot zijn dood, alleen tot op het bot versleten. Een leven lang hard werken; zijn logo: ‘niks beter voor een mens’

Hij droeg zomer en winter een lange onderbroek en deed na de middag steevast een tukkie in de schuur, liggend in de kruiwagen onder een paardendeken. Eenvoud kenmerk van het ware…

In tegenstelling tot mijn oma- die het nooit geleerd heeft- fietste hij ook. Ik herinner hem op een grote zwarte transportfiets met een melkbus voorop. Soms mocht ik erbij zitten. Hard werken ja, maar stress? Dat het woord nog niet bestond zegt genoeg. De wereld reikte niet verder dan zijn fiets hem bracht. Is dat niet benijdenswaardig overzichtelijk? Geen weet van al die wereldproblemen, die het bevattingsvermogen te boven gaan.  Kun je heimwee hebben naar een tijd van alleen horen zeggen?

En dan op een ochtend ligt er sneeuw. Ontelbaar dingen te doen voordat ik naar buiten kan, maar dat kan wachten. Aankleden, de deur uit en banjeren. Met rugzak op naar de bakker. Het nuttige gecombineerd met het aangename. Alleen al dat licht…zo genieten!

De zon krijgt gaandeweg meer lef en dat werkt aanstekelijk Al voelt het nog wat surrealistisch… Druk met overleven in tijden van het donkere niks, kan een simpele zonnestraal tot tranen roeren. Aanstekelijk zonnelef, wat extra moed, om voor mn werk even mijn moeder een ochtendknuffel te brengen….Om  in de maat te gaan lopen van het liedje, weer opklinkend in mijn hoofd. Grote kans dat het ‘ liedje’ onderdeel is van de lijdenspassie ‘Aangedaan’ door Marten Kamminga. Weken geoefend en zondag samen met een groep enthousiaste mensen uitgevoerd. Met hart en ziel, de sterren van de hemel!.  Lef zelfs, om  gradaties te ontwaren in hopeloze dingen, ook een strohalm is beter zichtbaar bij zonlicht. En… genoeg lef vergaard om na vele voorbereidingen morgenochtend in mn uppie naar San Diego, Californie te vliegen!  Dit als gevolg van het berichtje in mn postvak een week of zes geleden:“Volgens mij kan jij wel een paar weken vakantie gebruiken….” Mijn stoere nicht wonend aan het andere eind van de wereld! 15 uur vliegen,  zelfs de tijdszone is anders: 9 uur vroeger! Het toppunt van haasten: de tijd inhalen!

Terug naar mn opa. Zou er nog een spoortje van zijn genen in mij te vinden zijn? Het lijkt er weinig op….

Roos.

Onderweg naar de bakker...Genietende dames
Lentebelofte op kaalslag

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

18.05 | 09:09

Prachtig wat kan je toch mooi schrijven.
Vertel me het als je boek uitkomt.

Gr Marjan V...

...
17.05 | 23:03

Leuk,gezellig verhaal! As week ook naar Italië, heb er zin in!!

...
22.03 | 09:19

Hij is weer prachtig. Met plezier gelezen. Wordt er ook blij van. Op naar de lente

...
21.03 | 14:02

Weer met veel plezier gelezen!

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE