2018 Oudste column onderaan!

Inventariseren

transparant

 

Tweede kerstdag en helaas te beroerd om met de traditionele familiekerstwandeling mee te gaan.

Voordat ik me zielig ga zitten voelen, zet ik een waxinelichtje achter het glazen kerstengeltje en probeer mijn lichtjes te inventariseren. Broodnodig voor de donkere maanden die er nog aan komen. Om te koesteren… Zoals ieder jaar deze tijd zie ik hem precies vanuit mn bed. De tot reuzenkerstboom getransformeerde zendmast van Lopik. Een teken van hoop in deze stikdonkere tijd. Bleef hij maar staan tot maart, maar dat is ongetwijfeld energieverspilling.

Overal lichtjes, het fijnste van deze maand. Ze bieden troost, maken blij en verwarmen. Je kunt ze zien als metafoor voor blije dingen die gebeuren. De Boodschap van Kerst, bewaar me dat ik daar ooit immuun voor word! De kerstzangdienst met het hele dorp. Een afgeladen kerk op 1e Kerstdag, zelfs de tafels zaten vol! Schoolkerstfeest van mn kleindochter, de kleinkindjes onverwacht toch nog een poosje kunnen knuffelen…

Het herkennen en ook erkennen van de lichtjes op jou specifieke pad. Dan pas kun je de warmte voelen en je er door laten verwarmen. Een lang gekoesterde wens om ’s nachts- windstil en liefst bij volle maan- een wandeling te maken ging deze week in vervulling. We liepen de kersttheaterwandeling ‘Licht in de polder’ in Giessen-Oudekerk. Het was prachtig. Hoogtepunten uit het leven van Jezus, indrukwekkend professioneel uitgebeeld en nagespeeld door jonge mensen. Ontroerend mooi!

Opmerkelijk dat met het stijgen van leeftijd het vermogen om te genieten toeneemt. Hetgeen alles te maken heeft met het leren overgeven aan de omstandigheden. Leren leven in het hier en nu, vaak een worsteling Niet: Ik wou dat.. maar ik ben.  Niet ik wil maar ik heb. Niet moeten maar mogen. Geen daar en straks, maar hier en nu. Wat eigenlijk noodzaak is, want met al dat gepieker wrijf je zout in eigen wonden. Of te wel het aloude: ‘Heer geef me de kracht te aanvaarden wat ik niet veranderen kan; de moed om te veranderen wat ik wel veranderen kan. En de wijsheid de weg hierin te vinden’

Voor het naar bed gaan bouw ik stap voor stap de dag af. De lichtjes gaan één voor één uit. Als laatste de waxinelichtjes en kerstboom. Alleen de houtkachel gloeit nog na…Nog even voor het raam sterren zoeken in de inktzwarte duisternis. Weer een dag voorbij. Roos.

OOIT nov.

Bladruimen met oppasbinkie

 

‘We bevinden ons in een soort ‘meteorologisch niks’ Aldus de weerman verleden week. Inmiddels zijn wind en regen druk met het wegspoelen van de herfstkleuren. Brrrr. De donkere dagen voor Kerst

Al maandenlang heb ik het gevoel aan de zijlijn van het eigen leven te staan, terwijl alles om mn moeder draait. Sinds een week of drie hebben we haar noodgedwongen verhuisd naar de gesloten afdeling van het Woonzorgcomplex.De ontreddering is hartverscheurend en ik zou haar het liefst meenemen.Dat het onmogelijk is je goed te voelen als je kind ongelukkig is was me al bekend, maar een soortgelijke impact aangaande mn moeder had ik niet verwacht. Het is zo intensief dat het me helemaal in beslag neemt. Iemands levensscenario schrijven is loodzwaar! Gelukkig begint ze zich al snel een beetje te settelen, de oprukkende dementie heeft haar sterke karakter nog niet geheel ondermijnd, ze schikt zich in het onvermijdelijke of zoals mijn schoonzusje het noemt: ‘Oma schudt haar veren’

Onlangs knapte ik op de begraafplaats in een vorige woonplaats het graf van mijn vader een beetje op. Door een lekker zonnetje was het er aangenaam vertoeven. Veel bekende namen, mensen die ik nog levendig voor me haal. Voor het eerst viel het me op dat veel van hen maar net een stukje in de zeventig werden. Als qua leeftijd de hele wereld aan je voeten ligt sta je daar echt niet bij stil. Nu schrok ik ervan! Hoeveel verloren dromen liggen hier méé begraven. Of liefdes geofferd op het altaar van fatsoen? Daar op de hoek, mooi plekje, het echtpaar ligt hier zo vredig tezamen onder een stemmige steen. Ik geloof niet dat ik hen ooit gezien heb zonder dat ze op elkaar liepen te foeteren.

Hij viel me op door zijn relaxte houding bij het verlaten van de supermarkt. Tussen het haastende kletsende vrouwvolk deed hij een flesje water met twee gekochte broodjes in zijn rugzak. Buiten werd de daar aanwezige plattegrond bekeken en liep hij op wandelschoenen rustig de straat en waarschijnlijk het dorp uit. Staand bij de auto heb ik hem even nagekeken, me realiserend: ‘Hij doet precies wat ik ook wil!’ Naar een onbekend dorp rijden, auto ergens neerzetten en gewoon gaan lopen…. Hoewel dit zeer zelden wel eens gebeurt, zijn het meestal de verplichtingen die weerhouden. Altijd wel iets wat belangrijker is. De aloude groene schimmel van het plichtsbesef, daar is-ie weer. En hoe ouder we worden hoe dikker de laag…

Maar ooit ga ik het écht doen.. Tenminste…als tegen die tijd mn knieën niet versleten zijn…Roos.

Waslijngeneugten (Nazomer)

 

Onaangedaan en met bijna koninklijk elan zit hij op een tak, Mr Himself. Toch verraad een typisch uilige beweging van zijn kop nieuwsgierigheid. Misschien wel evenveel naar ons als wij naar hem…“Ik liep erlangs en hij bleef gewoon zitten…” Dus organiseren we, verrekijker in de aanslag, samen met onze uil minnende buren een kleine uilenexcursie. Prachtig zo’n Ransuil, met van die oren! Afmeting toch zeker 40 cm.  En hij zat -en bleef zitten!- zomaar op ons landje aan de Giessen! Waar het helaas inmiddels een stuk minder rustig is, dan 17 jr geleden toen we hier kwamen wonen. Veel meer pleziervaart.  Vooral open sloepen, de een nog mooier interieur met leer en kussens dan de ander.

Ik ben er niet jaloers op. Een bootje is hartstikke leuk, maar bij slecht weer moet je wel binnen kunnen, al is het maar onder een huifje. Toen ik bij die extreme warmte af en toe in de Giessen zwom, kwam een behoorlijk chique exemplaar voorbij. Door mij aanvankelijk sceptisch bekeken… Maar de naam erop lezend moest ik lachen: ‘Het Verwende Nest’

Misschien is die benaming trouwens wel een beetje op mezelf van toepassing. Want je zult maar zo wonen, met al die vrijheid. Niet alleen op het landje aan de Giessen met paadjes gemaaid tussen  bomen en struiken, prachtige wegkruipplekjes en lekkere bramen; ik geniet voornamelijk bij het huis waar de tuin inmiddels super geworden is. Het zal er altijd wel rommelig blijven, niet recht toe- recht aan. Ongetwijfeld ouderwets, maar ik hou zo van die onverwachte hoekjes!

Waarschijnlijk uit nood geboren omdat ik daar nu eenmaal veel tijd doorbreng, maar een lievelingsplekje heb ik bij de droogmolen. Bij niet te veel haast als storende factor, is het daar echt genieten…bakkie koffie erbij! Al die diverse kleuren groen rondom,  zoveel witte vlindertjes. Hoog in de lucht cirkelen maar liefst drie miauwende buizerds, een lijster scharrelt in de struik met rode besjes. Met de overvliegende ganzen ga ik een stukje mee…Intense natuurbeleving. Al ruist in de boomtoppen rondom een stevige wind, hier is een beschutte plaats met onverwacht veel zon. Gauw korte broek of rokje aan… Je kunt er echt wegkruipen, alleen zichtbaar als ik het wil.

Jaren geleden woonden we net andersom. In een groot huis met rondom bijna geen ruimte, nagenoeg geen tuin. Maar wel een knoeperd van een balkon boven, met aan de buitenkant brede waslijnen gemonteerd. Waar ik met een man en - toen nog- drie kindjes (veel was) aardig wat tijd  doorbracht. Vlak onder me bevond zich de achter- annex voordeur, vaak op slot als ik boven bezig was. Ik kon me er prima schuilhouden en ook topless zonnen.  Bij ongewenst bezoek, aan de deur onder mij, hield ik me muisstil waarna men vanzelf afdroop.

Een digitale verbinding tussen pc en droogmolen zou handig zijn, omdat  hier nogal eens de mooiste columnzinnen ontstaan. En tijdens het lopen uiteraard.

Aan het eind van de polderwandeling vandaag doet de hond twee fazanten op, die er met een hoop bombarie vandoor gaan. Gelukkig heb ik hem net aangelijnd. Voorbode van een spannende herfst? De kievieten zijn al grotendeels vertrokken, maar de zwaluwen nog niet. Er vliegen er heel wat en ook nog aardig hoog. En zojuist zag ik een heel stel libellen als frêle nimfen dansend in een reeds laagstaande zon. Roos.

 

 

 

 

Fantasie in de hitte Augustus

goed toeven aan de Franse kust

Dit gevoel is eigenlijk alleen te ervaren in de vakantie en dan vooral op de heenweg, onderweg terug ebt het km voor km weer weg: Ultieme vrijheid, de wereld aan je voeten!

Op reisdagen wanneer we nogal wat uurtjes rijden, wordt bij gebrek aan radio-ontvangst soms een oude CD gedraaid. Niet te vaak, niet te lang en niet te emotioneel want ik ben zo in tranen. Waarvan vroeger de hormonen als schuldigen aangewezen… Zou ‘gebrek aan hormonen’ ook werken? Ach, ik ben gewoon mn hele leven al een jankerd… Lekker nostalgisch keihard meeblèren met de Hollies: ‘Too young to be married’ Hoe toepasselijk kan een tekst zijn… 

Een auto met caravan zuipt benzine, er moet steeds getankt.Heb je ooit last van verveling, ga dan op een hoekje staan bij een groot benzinestation.De verhalen komen zomaar voorbij… Een voorbeeld: Het portier van een vrij kleine auto wordt aan de passagierskant geopend. Er komen een paar benen naar buiten, behorend bij een magere man, donker rastakapsel en opvallend bleke gelaatskleur. In beide handen een belegd lang stokbrood waar hij met grote gretigheid zijn tanden in zet. Hoewel al middag lijkt dit het eerste wat hij vandaag te eten krijgt. Dan komt de bestuurder van de auto aangelopen. Een oudere lange grijze man in het zwart, graatmager,  met eenzelfde lijkbleke gelaatskleur. Grijnzend van oor tot oor naar zijn medereiziger  toont hij hierbij een paar uitzonderlijk lange hoektanden…Dracula? Bizarre fantasie ja, maar het verveelt zelden. De vakantie was fijn, al hield de hitte ons aan de kust gekluisterd. Er zijn slechtere plaatsen om te vertoeven!

En… thuisgekomen ging de zomer gewoon door!  Mijn moeder houdt gelukkig net als ik van zon en buiten zijn, het maakte oppakken van de mantelzorg zoveel gemakkelijker. Mooi meegenomen want iemands leven regiseren is loodzwaar!

Uit de supermarkt, teruglopend naar de auto zie ik aardig wat mensen op de parkeerplaats en krijg even een visioen van verontwaardigde krantenkoppen: ´Mindervalide dementerende hoogbejaarde achtergelaten in snikhete auto’ Maar gelukkig valt het mee, moeder vindt het heerlijk in de auto en zit rustig mensen te kijken.

Inmiddels een paar weken later en de warmte is voorbij. Goed polderbanjerweer, probaat middel om PHPD (pijntje hier pijntje daar)- behorend bij het ouder worden- te lijf te gaan. Aanval is tenslotte de beste verdediging. De rest van het leven aan de pijnstillers kan altijd nog. Oud worden is zo degenererend. Mijn oma liep vanaf haar veertigste zonder tanden. Alleen op hoogtijdagen kwam het gebit uit de linnenkast. Ik kan het nu best begrijpen en dan heb ik alleen nog maar een framepje met wat kiezen. Gewenste implantaten blijken zonder ingrijpende botoperatie te hoog gegrepen. En dan heb ik het nog niet eens over het idioot hoge prijskaartje dat daaraan hangt!  Wat een rotding. Ik overweeg al lopend het uit te doen en in m’n zak. Maar in deze broek zitten alleen twee achterzakken. Loop ik daar met m’n kiezen in m’n kontzak! Roos.

De Merel en 4 K's begin juni

 

Bijna nacht. Staand voor het raam zie ik de volle maan, niet helder maar een beetje omfloerst.

 Ik hoor een meerstemmig kikkerkoor en ritselende boombladeren die elkaar geheimen doorfluisteren …Regen of niet, de ramen blijven zoveel mogelijk open, dus m´n ziel kan de vrijheid in. Heerlijk om zo in te slapen. Bij het prilste ochtendgloren begint het al, de dag maar amper aan het krieken; het stopt pas bij het laatste daglicht. Goed voor een aubade en een serenade De merel is een toffe gast, je kunt er dagelijks van op aan. En tijdens een regen of onweersbui zingt hij gewoon door! Ik word er altijd blij van. De‘blackbird´ in ´Morning has broken´, dat mooie oude nummer van Cat Stevens. In mei zag je alles zomaar groeien,´Meiregen maak dat ik groter word´. Inmiddels al juni maar af en toe voel ik me nog steeds overdonderd door de intensiteit van het hele gebeuren, alles lijkt een metamorfose te ondergaan. En zelfs bij een bewolkte dag gaat vroeg of laat opeens het licht aan…breekt het zonlicht door. Een (lente)dag zonder zon is net als wanneer je vroeger uit school kwam en je moeder was er niet. Het belangrijkste ontbreekt. Maar niet deze lente, nu is moeder bijna elke dag thuis…

Tijdens het wandelen hoor ik kikker, karekiet en koekoek,drie K´s tegelijkertijd. Lopen met gezicht naar de zon geheven en rondom de geur van hooi. Op die mooie Pinksterdag kwam de K van kleinkinderen er ook nog bij, ik kreeg de smile een paar dagen niet meer van mn gezicht!

 ´Nee foei!` Maar de hond is het gewend enbovendien doof, hij rolt heerlijk door het kort gemaaide gras.…Alleen is de geur van hooi inmiddels vervangen door die van drijfmest. Is dat nou echt nodig op een wandelgraskade? 

 De tuin vertoont steeds meer overeenkomst met- mijn definitie van- het paradijs.. ´Gardens are the closed things to heaven on earth´ schreef een goede vriendin eens voor me op...Mn moeder, breiend onder de parasol achter het huis,heeft er ook oog voor:“Terwijl ik hier zit zie ik die rozen gewoon open gaan…” Ze zit ook graag naast het huis, waar ze op de weg kan kijken. Oldtimers, cabrio´s, motoren in colonne, ruiters te paard, van alles komt voorbij. Maar vooralfietsers in alle soorten en maten. Ploegen zeer gemotiveerde wielrenners. En ook gezienop een racefiets - hoe is het mogelijk - iemand die heel relaxt een pizza eet, doos op het stuur…Leuk die verschillende fietshoudingen.Vanmorgen om 7u fietste al iemand voorbij in een hemdje.

Eerst komt de klep van zijn pet, daarna de rest en bij elke ronde van de trappers steeds weer eerst die klep, waarna hijzelf.. Maar het meest bijzondere zag ik bij het Piazzacentrum. Een kras ouder echtpaar, zeker tegen de tachtig, Nee, niet degenen met dezelfde fiets- kapsel - petje -fleecevest en fietstassen. Maar in een echt professionele-niet minder uniseks- wielrenuitrusting, compleet met nopschoenen, strakke korte broek en helm. Aldus uitgedost stapten ze door de daar aanwezige draaideur en stevenden- tot mijn verbazing- af op een stel degelijke elektrische fietsen met fietstas.

Geweldig die lange dagen. Heerlijk om ´s avonds voor het journaal nog een poosje in de tuin te rommelen. Net wil ik naar binnen gaan en dan is tie er weer, de merel. Om me moed in te zingen, waardoor ik nog even buiten blijf. En net op tijd binnen ben om te horen dat het morgen weer mooi weer wordt. Waarmee tòch het belangrijkste gehoord, meer hoef ik niet te weten. Het is zomer! Roos

 

 

Slingers ophangen

Toch maar even uitwassen die wanten, sjaals en mutsen. Ze wapperenheerlijk in de lentewind. De bijbehorende winterjassen zijn al eerder naar de zolder verhuisd. En zo ben ik elke dag nog bezig de hoofdrolspelers van de lange winter te verbannen.

Het luxe weekje ‘tussendoorvakantie’ zorgde hierin even voor stagnatie. Geboekt in de grauwe februarimaand washetiets om naar uit te kijken. Eenmaal zover, leek het doorhet inmiddels prachtige weer en lentewondertjes eigenlijk een beetje overbodig. Maar hoe heerlijk is het om een poosje helemaal weg te zijn, en gezien de intensiverende mantelzorg voor mn moeder misschien weleens nodig. En dankzij haar goede woonzorglocatie ook mogelijk!Achteraf lijkt het veel langer dan een week.

 “De mate van verwondering bepaalt je vakantiegevoel” Aldus een dierbare neef die veel reist.In slechts 2 u en 15 min. vliegen ben je in Bari, Puglia, zd Italië. We huurden een auto en genoten van de prachtige kust, waar we verbleven in havenplaatsen. Historisch oude steden met levendige havens, waar nog dagelijks vissersbootjes uit- en weer invaren met hun vangst. Veel bedrijvigheid en gezelligheid,  zoveel te genieten! Zelfs in de Ionische zee gezwommen, de naam alleen al….Prachtig die azuurblauwe zee, maar nog wel een beetje fris.

Een Italiaans ontbijt is uiterst summier, hooguit een croissant en kop koffie, vaakaan de bar hangend genuttigd. Maar bijB&B’s en hotelsis ergelukkig ontbijtbuffet. Lekker eten en tegelijk mensen kijken is een aangenaam tijdverdrijf.Zoals die ochtend met aan beide kanten van onze tafelveel creativiteit. Links een stel waarvan mevrouw behangen met- duidelijk zelfgemaakte- sieraden, zoals lange gehaakte oorbellen. Ketting en armbanden evenzo, en veel geregen kralen. Haar kleding voornamelijk ròze,heeft veel kantjes en glitters en elke teennageleen andere kleur. Mijn kleindochters zouden het prachtig vinden, maar deze mevrouw was zeker vijftig. Toch durft ze lekker zichzelf te zijn! Aan de rechterkant een creatie uit één stuk zoals een jumpsuit, bezaaid met de meest uiteenlopende bloemen. Duidelijk zelfgemaakt en metal die ondefinieerbare nadenmoet het haast wel een dekbedovertrek geweest zijn. Gedragen door een dame met grijze krullen, rondom het gezicht pikzwart gekleurd. Maar de man er tegenover,ziend met ogen der liefde, lacht haar stralend toe. Dan verschijnt een kleindik mannetje met vrolijk gezicht, sprekend Danny DeVito. Hij loopt steeds met kleine hoeveelheden,zorgvuldig met beide handen vasthoudend, heen en weer. Pas wanneer hij gaat zitten zie ik waarom. Hijbibbert heel erg, heeft waarschijnlijk Parkinson. Ik was even vergeten hoe keihard het leven is. De uitdrukking ‘Het leven is een feestje’ onderschrijf ik niet. Maar het vervolgover ‘de slingers die je zelf moet ophangen’wèl. Dat hebben wij afgelopen week gedaan, met een klaprooskleurige auto.

 Mijn moeder lijkt me nauwelijks te hebben gemist. Dat is voor het eerst enwaarschijnlijk het gevolg van toenemende warrigheid. Tijdens onze afwezigheid lijkt de lente gegroeid, als een klein kind dat je een week niet ziet. En ik bedenk zomaar dat het oude vrouwtje, op die bank daar in de avondzon, zonnestralen zit te breien.Roos.

Bubbeltjes

Hij komt nog graag eten. (voor het knotten)

 

Al dagenlang rijdt een tractor met gierkar langs. Heen en weer. Gezien de frequentie moet hij onderhand de hele Alblasserwaard onder de stront gereden hebben. Maandagbinkie (oppaskindje) was na een uurtje slapen alweer wakker van de herrie. Jammer, ik had juist moed bij elkaar geschraapt met stofzuiger en sopje de keldertrap af te dalen…

Er heerst in de kelder een democratisch klimaat, er lijkt beleid achter te zitten. Onder elk van de twaalf planken heeft een andere stofspin zijn/haar domicilie. Er zijn meer bewoners van ons huis dan we denken. Gelukkig weet ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat de paar superslimme muizen, die we vorig jaar te gast hadden nu verdwenen zijn. 

Maar dan gisteravond tijdens het gebruikelijke ‘keutelhalfuur in mn uppie voor het naar bed gaan’… eerst altijd even naar sterren en maan kijken… De maan bleek een minuscuul sikkeltje, zelfs te klein voor het woord ‘banaanmaantje’. Maar wat een gigantisch mooie sterrenhemel! En toen opeens…zat hij daar, Mr Himself…. doodstil op de plavuizenvloer middenin de keuken. Zijn imponerende aanwezigheid was tegelijk zijn veiligheid en- geloof me- hij wist dat ik het wist. Gillen zou geen enkel effect hebben, want hoewel één verdieping hoger, echtgenoot komt echt zijn bed niet uit voor een spin. Even overwoog ik om ‘Brand’ te roepen, maar zoveel lef had ik niet. De stofzuigerstang,  tunnel zonder licht aan het eind, zou gezien de omvang van dit exemplaar te smal zijn. Dus bij ‘nog even de vaatwasser uitruimen’ manoeuvreer ik er de laatste minuten voor het naar bed gaan zorgvuldig omheen. Zelfs zijn aura respecterend! Vervolgens wel extra stevig de deur richting gang met trap dichtgetrokken. De volgende morgen uiteraard geen spoor meer, ook niet tijdens de kelderinspectie.

Een prachtige sterrenhemel ‘s nachts staat meestal garant voor een mooie dag. Mooi, maar wel koud. De geitenharen sokken blijven nog onmisbaar. Geen idee waarom die dingen zo heten, volgens mij zit er geen gram van in. Maar onbetaalbaar warm! Zodra het kouder wordt gaan ze aan. Binnenshuis weliswaar. Lekker groot, waarschijnlijk van mn vader geweest. Van thuiskomst tot het naar bed gaan draag ik ze en het eerste wat ik ’s morgens aantrek… Heerlijk!

Een stralende zon in onwaarschijnlijk blauw. Voor het eerst sinds tijden voel ik weer hoop opborrelen. In kleine bubbeltjes, het kriebelt en tintelt een beetje zoals verliefd zijn, maar dan minder gecompliceerd want: op de Lente! Zoals ik me voorstel bij een boom, de voeding in bubbeltjes omhoog door de bast van de stam. Op weg naar nieuw groen. Takken, blaadjes en bloesem, waarvan knopjes hier en daar al te zien. Gewapend met een snoeischaar steel ik een voorproefje voor binnen. Hoop zorgt ook voor verjonging, althans binnenin. Zo van: ‘Kom maar op wereld!’ En wie weet misschien ook een beetje aan de buitenkant? Want is het niet net als bij een mandarijn, hoe ouder je wordt des te ruimer de schil... Roos. 

Zooo Kkkoud

Sneeuwklokjes bij oma's ouwe klompen

 

Zóóó kkkoud...

Het lijkt in onze omgeving op een laagje poedersuiker, meer is het niet, maar zou dit beetje sneeuw de witte vlag van overgave zijn van een winter die toch ‘ballen’ bleek te hebben? Het venijn zit in de staart… Zóóó kkkkoud, ik functioneer alleen in enorme- het liefst mannen- truien! Enkele stukken van de Giessen zijn schaatsproof maar door spelbreker: ‘wind’ liggen nog steeds reusachtige wakken open. De wind gierde en bulderde. Wat zoonlief er niet van weerhield de knotwilgen voor het keukenraam te snoeien. ‘Nu kan ik tenminste de takken die in de sloot vallen van het ijs halen’ Weg waren de vetbolletjes die ik er opgehangen had, arme vogels. Maar het lijkt er op dat de Russische beer met al die bombarie de aftocht heeft geblazen.

Voor mij geen ijs, eigenlijk wil ik nu lopen, wandelschoenen aan, rugzak met waterflesje, een ‘snelle jelle’(soort ontbijtkoekje) en wegwezen. Ik mis m’n overleden loopvriend. Hij stond om 9 uur voor de deur van: Kom op we gaan!. Maar o truttigheid ten top: ik zie zo veel werk dus sla eerst plichtsgetrouw aan het poetsen.En uiteraard stofzuigen, de hoge gebruikersfrequentie- oorzaak voornamelijk hond en houtkachel- zou een zadel erop geplaatst rechtvaardigen. En een stel oorkleppen graag! Het is nog een vrij nieuw exemplaar maar nooit eerder maakte een stofzuiger zo’n herrie.Onlangs hoorde ik dat bij een haan die kraait de oren automatisch worden afgesloten, ter voorkoming van eigen gehoorbeschadiging. Kan zo’n systeem ook niet op mn stofzuiger?

Als ik eindelijk aan lopen toe ben is het mooiste gedeelte van de dag voorbij.Wanneer je er oog voor hebt heeft de natuur altijd iets verrassends. Een ekster landde op een rustig liggend herkauwend schaap en bleef wel een minuut lang zitten. Een groep eenden zit op het inmiddels bijna bruin geworden weiland, zo te zien zijn de paartjes al gevormd. En verder zijn er kievieten, niet alleen in groepen wat al even aan de gang is, maar vandaag zie ik ze voor het eerst twee aan twee, alweer een lentevoorbode! 

Doordat er pas een kies getrokken is- weer een krater - voelt het in de kou echt als een tochtgat! Jammer genoeg is tanden wisselen maar éénmalig,  als kind zijnde wanneer je zelf het belang van tandenpoetsen nog totaal niet inziet.Het blijft een hiaat in schepping en evolutie; (niet ‘of’ maar ‘en’: het hoort onlosmakelijk bij elkaar) Maar zolang er niet meer is om over te klagen… Van PHPD: Pijntje Hier Pijntje Daar krijgen we tenslotte allemaal last. Het afgezaagde: ’Tel uw zegeningen’ wordt steeds actueler want met het alternatief wordt je met stijgen der leeftijd in toenemende mate geconfronteerd… Zelfs milde ouderdomsdementie kan gewoon een zegen zijn. Een voorbeeld hierbij: (zoals bij mijn oude moeder aan de orde) als je schoonzoon voor jou bezoek een stapeltje houtblokken onder het hangtoilet legt om doorkrakken te voorkomen, aangezien jij jezelf door stijve pijnlijke benen uitsluitend met een plof op de toilet pot kan laten belanden …

Al blijft het wel wat wrang. Roos.

Gelukkig 2018

Zon op oude botten

‘Appreciate yourself and honour your soul’

En een goede kreet om het jaar mee te beginnen. (Mooi die labeltjes aan de theezakjes)

In Engeland noemen ze het huidige weerbeeld: ‘cloudy and dampy’ Grijs miezerig mistig en zo saai… Het maakt aardig rebels. Rijdend op een polderweg cross ik voor de variatie door een paar diepe plassen. Zaterdagmorgen,  om 9 u heerlijk nog in nachtoutfit aan het ontbijt,  arriveert er een bataljon kerels voor koffie. (SLIK..) Voor ze binnen zijn ben ik al boven!Gelukkig is manlief, vanmorgen heidens vroeg al op jacht,  aardig geëmancipeerd. Een proces bij hem klaarblijkelijk verder gevorderd dan bij mij, want even later aanschuivend met koffie, krijg ik in no-time de balen. Heb nog steeds helemaal niks met die stoere mannenpraat. Wat heel stereotype is, gezien de verjaardagen waarbij vrouwen en mannen van oudsher apart in  groepjes zitten. Echt een issue, die verjaardag… Bij mij verschilt het jaarlijks of / hoe die wordt gehouden. En dat heeft niets met dankbaarheid te maken. Lieve vrienden en familie zullen we proberen over ons eigen tuinhekje heen te kijken? Jullie zijn me zeer dierbaar, maar wees niet gebelgd als het wat anders gaat. Ga mee een stuk lopen (fietsen desnoods) … Ergens een bakkie doen,lunchen of pannenkoek eten (ik betaal!)Eén op één contact is toch veel leuker als met z’n allen in de kring praten over niks en je een slag in de rondte (vr)eten? Hoe ouder we worden, des te schaarser de resttijd. Te belangrijker zelfbeschikking..

Inmiddels heeft de winter, in een poging iets van zijn gezicht te redden hulp ingeroepen van broeder wind.Wat aardig lukte, alleen al op mijn wandelrondje zijn zeker vijf bomen omver geblazen! Niet echt woudreuzen, maar die vindt je hier ook niet in alle drassige bagger. En om dat door te trekken naar mensen, worden die in zuid Europa gemiddeld ook niet ouder?  Al zijn de voorzieningen minder, zon op oude botten is onbetaalbaar. Zóveel meer kwaliteit van leven! Mijn oude moeder loopt nauwelijks nog en met haar interesse beperkt tot (achter-klein-)kinderen, haar amaryllis en het verleden, zit ze-buiten de dagbesteding om- voor het raam op de zon te wachten. Langdurig wachten want,  al zijn de donkere dagen voor kerst – maar wel met alle lichtjes- voorbij, het voorjaar is nog ver weg!

Uiterlijk 8 januari moest hij het veld ruimen, elke dag dat de kerstboom na nieuwjaar nog stond voelde decadenter. Tenslotte houden we ons graag aan regeltjes, geschreven of ongeschreven. Zoals de maximum snelheid in het verkeer, maar o wee als je achter een chauffeur zit met één voet op de rem. Zo irritant! Op een 80km weg rijd ik normaliter zeker 84. Natuurlijk is dat 4 km te hard, maar beter als een ‘79 km zalfje…’ Uitgezonderd in de bebouwde kom uiteraard, al moet ik wel eens ‘sorry’ mimen aan een tegenligger. Maar wat te denken van mensen die leven met één voet op de rem. Toch kan ik wel eens jaloers zijn want alle risico’s mijdend hoef je achteraf zelden te janken. (hooguit later van spijt) Grote vreugde vermijden kan behoeden voor pijn achteraf…

En dan VBB: Voorbeeld Brave Burger, die om zich nuttig te voelen in de herfst dagelijks het gevallen blad uit de tuin ruimt… O wat een rommel. Met een grote loeiende bladblazer, of -zuiger? (ik heb het echt gezien) houdt hij zijn, grotendeels betegelde, nieuwbouwrijtjeshuisvoortuin van 2x3 m bladvrij. Als ik me niet vergis is dit hetzelfde type mens dat o zo blij is met het verdwijnen van een klein beetje sneeuw, ja want al die rotzooi(!) Je hebt er 3 x last van. 1) als het valt- 2) als het ligt- 3) als het wegdooit. (HELP) Leve de 10ºC winter..Met aan tevredenheid toegeschreven gelatenheid zit men op de bank en laat het leven over zich heen komen met jaarlijks een kledingmaat en pilletje erbij. Het leven is kort en één van de weinige geneugten die overblijven, behalve in afnemende mate misschien nog wat sukkelsex (waar volgens Goedele Liekens overigens niks mis mee is, juist heel waardevol!) is lekker eten… En zo proberen we de moed erin te houden, maar wel graag met wat minder vanzelfsprekendheid en een beetje meer fantasie!

Roos

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

14.02 | 06:58

Wat schrijf je geweldig Roos.

...
05.02 | 16:32

Ik heb heel hard zitten lachen om jou humor bij die vurige minnaar. Je bent een vurige schrijfster over zovele mooie dingen voor ons hart. Dank je wel.

...
04.02 | 14:06

Een prachtig beelden verhaal weer!

...
03.02 | 17:43

Mooi verwoord! Gevoel voor detail! Houtkachel niet helemaal mee eens,maar ligt er ook aan hoe je stookt..

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE