2018

Slingers ophangen

Toch maar even uitwassen die wanten, sjaals en mutsen. Ze wapperenheerlijk in de lentewind. De bijbehorende winterjassen zijn al eerder naar de zolder verhuisd. En zo ben ik elke dag nog bezig de hoofdrolspelers van de lange winter te verbannen.

Het luxe weekje ‘tussendoorvakantie’ zorgde hierin even voor stagnatie. Geboekt in de grauwe februarimaand washetiets om naar uit te kijken. Eenmaal zover, leek het doorhet inmiddels prachtige weer en lentewondertjes eigenlijk een beetje overbodig. Maar hoe heerlijk is het om een poosje helemaal weg te zijn, en gezien de intensiverende mantelzorg voor mn moeder misschien weleens nodig. En dankzij haar goede woonzorglocatie ook mogelijk!Achteraf lijkt het veel langer dan een week.

 “De mate van verwondering bepaalt je vakantiegevoel” Aldus een dierbare neef die veel reist.In slechts 2 u en 15 min. vliegen ben je in Bari, Puglia, zd Italië. We huurden een auto en genoten van de prachtige kust, waar we verbleven in havenplaatsen. Historisch oude steden met levendige havens, waar nog dagelijks vissersbootjes uit- en weer invaren met hun vangst. Veel bedrijvigheid en gezelligheid,  zoveel te genieten! Zelfs in de Ionische zee gezwommen, de naam alleen al….Prachtig die azuurblauwe zee, maar nog wel een beetje fris.

Een Italiaans ontbijt is uiterst summier, hooguit een croissant en kop koffie, vaakaan de bar hangend genuttigd. Maar bijB&B’s en hotelsis ergelukkig ontbijtbuffet. Lekker eten en tegelijk mensen kijken is een aangenaam tijdverdrijf.Zoals die ochtend met aan beide kanten van onze tafelveel creativiteit. Links een stel waarvan mevrouw behangen met- duidelijk zelfgemaakte- sieraden, zoals lange gehaakte oorbellen. Ketting en armbanden evenzo, en veel geregen kralen. Haar kleding voornamelijk ròze,heeft veel kantjes en glitters en elke teennageleen andere kleur. Mijn kleindochters zouden het prachtig vinden, maar deze mevrouw was zeker vijftig. Toch durft ze lekker zichzelf te zijn! Aan de rechterkant een creatie uit één stuk zoals een jumpsuit, bezaaid met de meest uiteenlopende bloemen. Duidelijk zelfgemaakt en metal die ondefinieerbare nadenmoet het haast wel een dekbedovertrek geweest zijn. Gedragen door een dame met grijze krullen, rondom het gezicht pikzwart gekleurd. Maar de man er tegenover,ziend met ogen der liefde, lacht haar stralend toe. Dan verschijnt een kleindik mannetje met vrolijk gezicht, sprekend Danny DeVito. Hij loopt steeds met kleine hoeveelheden,zorgvuldig met beide handen vasthoudend, heen en weer. Pas wanneer hij gaat zitten zie ik waarom. Hijbibbert heel erg, heeft waarschijnlijk Parkinson. Ik was even vergeten hoe keihard het leven is. De uitdrukking ‘Het leven is een feestje’ onderschrijf ik niet. Maar het vervolgover ‘de slingers die je zelf moet ophangen’wèl. Dat hebben wij afgelopen week gedaan, met een klaprooskleurige auto.

 Mijn moeder lijkt me nauwelijks te hebben gemist. Dat is voor het eerst enwaarschijnlijk het gevolg van toenemende warrigheid. Tijdens onze afwezigheid lijkt de lente gegroeid, als een klein kind dat je een week niet ziet. En ik bedenk zomaar dat het oude vrouwtje, op die bank daar in de avondzon, zonnestralen zit te breien.Roos.

Bubbeltjes

Hij komt nog graag eten. (voor het knotten)

 

Al dagenlang rijdt een tractor met gierkar langs. Heen en weer. Gezien de frequentie moet hij onderhand de hele Alblasserwaard onder de stront gereden hebben. Maandagbinkie (oppaskindje) was na een uurtje slapen alweer wakker van de herrie. Jammer, ik had juist moed bij elkaar geschraapt met stofzuiger en sopje de keldertrap af te dalen…

Er heerst in de kelder een democratisch klimaat, er lijkt beleid achter te zitten. Onder elk van de twaalf planken heeft een andere stofspin zijn/haar domicilie. Er zijn meer bewoners van ons huis dan we denken. Gelukkig weet ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat de paar superslimme muizen, die we vorig jaar te gast hadden nu verdwenen zijn. 

Maar dan gisteravond tijdens het gebruikelijke ‘keutelhalfuur in mn uppie voor het naar bed gaan’… eerst altijd even naar sterren en maan kijken… De maan bleek een minuscuul sikkeltje, zelfs te klein voor het woord ‘banaanmaantje’. Maar wat een gigantisch mooie sterrenhemel! En toen opeens…zat hij daar, Mr Himself…. doodstil op de plavuizenvloer middenin de keuken. Zijn imponerende aanwezigheid was tegelijk zijn veiligheid en- geloof me- hij wist dat ik het wist. Gillen zou geen enkel effect hebben, want hoewel één verdieping hoger, echtgenoot komt echt zijn bed niet uit voor een spin. Even overwoog ik om ‘Brand’ te roepen, maar zoveel lef had ik niet. De stofzuigerstang,  tunnel zonder licht aan het eind, zou gezien de omvang van dit exemplaar te smal zijn. Dus bij ‘nog even de vaatwasser uitruimen’ manoeuvreer ik er de laatste minuten voor het naar bed gaan zorgvuldig omheen. Zelfs zijn aura respecterend! Vervolgens wel extra stevig de deur richting gang met trap dichtgetrokken. De volgende morgen uiteraard geen spoor meer, ook niet tijdens de kelderinspectie.

Een prachtige sterrenhemel ‘s nachts staat meestal garant voor een mooie dag. Mooi, maar wel koud. De geitenharen sokken blijven nog onmisbaar. Geen idee waarom die dingen zo heten, volgens mij zit er geen gram van in. Maar onbetaalbaar warm! Zodra het kouder wordt gaan ze aan. Binnenshuis weliswaar. Lekker groot, waarschijnlijk van mn vader geweest. Van thuiskomst tot het naar bed gaan draag ik ze en het eerste wat ik ’s morgens aantrek… Heerlijk!

Een stralende zon in onwaarschijnlijk blauw. Voor het eerst sinds tijden voel ik weer hoop opborrelen. In kleine bubbeltjes, het kriebelt en tintelt een beetje zoals verliefd zijn, maar dan minder gecompliceerd want: op de Lente! Zoals ik me voorstel bij een boom, de voeding in bubbeltjes omhoog door de bast van de stam. Op weg naar nieuw groen. Takken, blaadjes en bloesem, waarvan knopjes hier en daar al te zien. Gewapend met een snoeischaar steel ik een voorproefje voor binnen. Hoop zorgt ook voor verjonging, althans binnenin. Zo van: ‘Kom maar op wereld!’ En wie weet misschien ook een beetje aan de buitenkant? Want is het niet net als bij een mandarijn, hoe ouder je wordt des te ruimer de schil... Roos. 

Zooo Kkkoud

Sneeuwklokjes bij oma's ouwe klompen

 

Zóóó kkkoud...

Het lijkt in onze omgeving op een laagje poedersuiker, meer is het niet, maar zou dit beetje sneeuw de witte vlag van overgave zijn van een winter die toch ‘ballen’ bleek te hebben? Het venijn zit in de staart… Zóóó kkkkoud, ik functioneer alleen in enorme- het liefst mannen- truien! Enkele stukken van de Giessen zijn schaatsproof maar door spelbreker: ‘wind’ liggen nog steeds reusachtige wakken open. De wind gierde en bulderde. Wat zoonlief er niet van weerhield de knotwilgen voor het keukenraam te snoeien. ‘Nu kan ik tenminste de takken die in de sloot vallen van het ijs halen’ Weg waren de vetbolletjes die ik er opgehangen had, arme vogels. Maar het lijkt er op dat de Russische beer met al die bombarie de aftocht heeft geblazen.

Voor mij geen ijs, eigenlijk wil ik nu lopen, wandelschoenen aan, rugzak met waterflesje, een ‘snelle jelle’(soort ontbijtkoekje) en wegwezen. Ik mis m’n overleden loopvriend. Hij stond om 9 uur voor de deur van: Kom op we gaan!. Maar o truttigheid ten top: ik zie zo veel werk dus sla eerst plichtsgetrouw aan het poetsen.En uiteraard stofzuigen, de hoge gebruikersfrequentie- oorzaak voornamelijk hond en houtkachel- zou een zadel erop geplaatst rechtvaardigen. En een stel oorkleppen graag! Het is nog een vrij nieuw exemplaar maar nooit eerder maakte een stofzuiger zo’n herrie.Onlangs hoorde ik dat bij een haan die kraait de oren automatisch worden afgesloten, ter voorkoming van eigen gehoorbeschadiging. Kan zo’n systeem ook niet op mn stofzuiger?

Als ik eindelijk aan lopen toe ben is het mooiste gedeelte van de dag voorbij.Wanneer je er oog voor hebt heeft de natuur altijd iets verrassends. Een ekster landde op een rustig liggend herkauwend schaap en bleef wel een minuut lang zitten. Een groep eenden zit op het inmiddels bijna bruin geworden weiland, zo te zien zijn de paartjes al gevormd. En verder zijn er kievieten, niet alleen in groepen wat al even aan de gang is, maar vandaag zie ik ze voor het eerst twee aan twee, alweer een lentevoorbode! 

Doordat er pas een kies getrokken is- weer een krater - voelt het in de kou echt als een tochtgat! Jammer genoeg is tanden wisselen maar éénmalig,  als kind zijnde wanneer je zelf het belang van tandenpoetsen nog totaal niet inziet.Het blijft een hiaat in schepping en evolutie; (niet ‘of’ maar ‘en’: het hoort onlosmakelijk bij elkaar) Maar zolang er niet meer is om over te klagen… Van PHPD: Pijntje Hier Pijntje Daar krijgen we tenslotte allemaal last. Het afgezaagde: ’Tel uw zegeningen’ wordt steeds actueler want met het alternatief wordt je met stijgen der leeftijd in toenemende mate geconfronteerd… Zelfs milde ouderdomsdementie kan gewoon een zegen zijn. Een voorbeeld hierbij: (zoals bij mijn oude moeder aan de orde) als je schoonzoon voor jou bezoek een stapeltje houtblokken onder het hangtoilet legt om doorkrakken te voorkomen, aangezien jij jezelf door stijve pijnlijke benen uitsluitend met een plof op de toilet pot kan laten belanden …

Al blijft het wel wat wrang. Roos.

Gelukkig 2018

Zon op oude botten

‘Appreciate yourself and honour your soul’

En een goede kreet om het jaar mee te beginnen. (Mooi die labeltjes aan de theezakjes)

In Engeland noemen ze het huidige weerbeeld: ‘cloudy and dampy’ Grijs miezerig mistig en zo saai… Het maakt aardig rebels. Rijdend op een polderweg cross ik voor de variatie door een paar diepe plassen. Zaterdagmorgen,  om 9 u heerlijk nog in nachtoutfit aan het ontbijt,  arriveert er een bataljon kerels voor koffie. (SLIK..) Voor ze binnen zijn ben ik al boven!Gelukkig is manlief, vanmorgen heidens vroeg al op jacht,  aardig geëmancipeerd. Een proces bij hem klaarblijkelijk verder gevorderd dan bij mij, want even later aanschuivend met koffie, krijg ik in no-time de balen. Heb nog steeds helemaal niks met die stoere mannenpraat. Wat heel stereotype is, gezien de verjaardagen waarbij vrouwen en mannen van oudsher apart in  groepjes zitten. Echt een issue, die verjaardag… Bij mij verschilt het jaarlijks of / hoe die wordt gehouden. En dat heeft niets met dankbaarheid te maken. Lieve vrienden en familie zullen we proberen over ons eigen tuinhekje heen te kijken? Jullie zijn me zeer dierbaar, maar wees niet gebelgd als het wat anders gaat. Ga mee een stuk lopen (fietsen desnoods) … Ergens een bakkie doen,lunchen of pannenkoek eten (ik betaal!)Eén op één contact is toch veel leuker als met z’n allen in de kring praten over niks en je een slag in de rondte (vr)eten? Hoe ouder we worden, des te schaarser de resttijd. Te belangrijker zelfbeschikking..

Inmiddels heeft de winter, in een poging iets van zijn gezicht te redden hulp ingeroepen van broeder wind.Wat aardig lukte, alleen al op mijn wandelrondje zijn zeker vijf bomen omver geblazen! Niet echt woudreuzen, maar die vindt je hier ook niet in alle drassige bagger. En om dat door te trekken naar mensen, worden die in zuid Europa gemiddeld ook niet ouder?  Al zijn de voorzieningen minder, zon op oude botten is onbetaalbaar. Zóveel meer kwaliteit van leven! Mijn oude moeder loopt nauwelijks nog en met haar interesse beperkt tot (achter-klein-)kinderen, haar amaryllis en het verleden, zit ze-buiten de dagbesteding om- voor het raam op de zon te wachten. Langdurig wachten want,  al zijn de donkere dagen voor kerst – maar wel met alle lichtjes- voorbij, het voorjaar is nog ver weg!

Uiterlijk 8 januari moest hij het veld ruimen, elke dag dat de kerstboom na nieuwjaar nog stond voelde decadenter. Tenslotte houden we ons graag aan regeltjes, geschreven of ongeschreven. Zoals de maximum snelheid in het verkeer, maar o wee als je achter een chauffeur zit met één voet op de rem. Zo irritant! Op een 80km weg rijd ik normaliter zeker 84. Natuurlijk is dat 4 km te hard, maar beter als een ‘79 km zalfje…’ Uitgezonderd in de bebouwde kom uiteraard, al moet ik wel eens ‘sorry’ mimen aan een tegenligger. Maar wat te denken van mensen die leven met één voet op de rem. Toch kan ik wel eens jaloers zijn want alle risico’s mijdend hoef je achteraf zelden te janken. (hooguit later van spijt) Grote vreugde vermijden kan behoeden voor pijn achteraf…

En dan VBB: Voorbeeld Brave Burger, die om zich nuttig te voelen in de herfst dagelijks het gevallen blad uit de tuin ruimt… O wat een rommel. Met een grote loeiende bladblazer, of -zuiger? (ik heb het echt gezien) houdt hij zijn, grotendeels betegelde, nieuwbouwrijtjeshuisvoortuin van 2x3 m bladvrij. Als ik me niet vergis is dit hetzelfde type mens dat o zo blij is met het verdwijnen van een klein beetje sneeuw, ja want al die rotzooi(!) Je hebt er 3 x last van. 1) als het valt- 2) als het ligt- 3) als het wegdooit. (HELP) Leve de 10ºC winter..Met aan tevredenheid toegeschreven gelatenheid zit men op de bank en laat het leven over zich heen komen met jaarlijks een kledingmaat en pilletje erbij. Het leven is kort en één van de weinige geneugten die overblijven, behalve in afnemende mate misschien nog wat sukkelsex (waar volgens Goedele Liekens overigens niks mis mee is, juist heel waardevol!) is lekker eten… En zo proberen we de moed erin te houden, maar wel graag met wat minder vanzelfsprekendheid en een beetje meer fantasie!

Roos

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

21.06 | 18:56

heerlijk om je stukjes te lezen.

gr.jeanet van lent

...
21.06 | 13:27

Ode aan de zomer. Wilde wel dat het altijd zomer bleef. Bedankt weer.

...
23.05 | 10:41

Je verhaal is weer prachtig. Zie het zo voor me. Fijn dat jullie hebben genoten.

...
18.05 | 09:09

Prachtig wat kan je toch mooi schrijven.
Vertel me het als je boek uitkomt.

Gr Marjan V...

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE