De oudste column onderaan

Met vallen van 't blad

gelukt!

Is het fair een kerngezonde boom, die niemand echt in de weg staat, zomaar om te hakken alleen omdat de groeiende wortels scheuren veroorzaken in een tuinmuurtje van de buren? En o ja iedere herfst die bladeren zijn natuurlijk ook reuze lastig! Zijn hele leven lang(hij werd 80) was mijn vader- als eerbetoon aan zijn naam- bezig eikeltjes in de grond te stoppen. Tenminste 1 is gelukt,  bij het oude huis staat een prachtige eikenboom. Het huis staat leeg en te koop en de buren willen de boom weg. Maar sorry buurvrouw, ook al is het misschien niet de meest ideale plek, voor mij geen reden ‘m om te zagen. Bijna hilarisch hoe mensen bijna dagelijks fanatiek bladeren ruimen, deze soms nog vallend om hen heen! Het heeft iets van water naar de zee dragen. Als je nu helemaal niet meer weet wat je doen moet….  Bij de boswandeling tijdens een oppepweekendje Amersfoort met mn schoonzus/vriendin, weerspiegelen de prachtige herfstkleuren in regendruppels en tranen.. Hoe meer de bladeren vallen hoe meer we genoodzaakt zijn zelf onze dagen te kleuren.

Lang geleden dat die donkere dagen voor kerst zo donker waren. Het valt niet mee lichtjes te ontwaren en als de houtkachel brandt, kruip ik er zowat in. Een vuurtje is het enige wat de afwezigheid van de zon enigszins kan compenseren. Koud, veelal van binnenuit.’Kippenvel op het hart’. Ik voel zelfs een beetje begrip opkomen voor de enkeling met het  huis nu al in kerstsfeer.  Warmte en licht,  bijna onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Hoog tijd voor lijst met overlevingspunten:

*Sinds de eenden in het slootje achter het huis dagelijks wat brood krijgen, is het ’s morgens hilarisch ontwaken. Een waar eendenconcert compenseert de grijze stilte, waarbij de afzonderlijke ‘stemmen’ echt hoorbaar!. Doet me denken aan mijn dierbaar koor,  na ruim 10 jaren opgeheven wegens tekort aan getalenteerde zanglustige mannen. Ik mis het nog wekelijks! Vooral ook een mooi lied dat dagenlang  in je hoofd doorklinkt.

*Koudere nachten zijn slaapbevorderend en we zien nog steeds *koeien in de wei,  ze ogen stoer ogen vanwege zwarte modderlaarsjes tot de knieën. *Onderlaatst hierachter zomaar een ijsvogeltje gespot en na een aantal pogingen lukte het eindelijk de schuwe bonte specht te fotograferen.

*De auto, eruitziend als was er een cross mee gereden, wassen, geeft  de ook nodige voldoening. * Wonderwel zijn er nog bloeiende rozen, al worden ze steeds kleiner. De witte in de voortuin lijken op kaarsvlammetjes. *Maar het is dan ook inmiddels Advent. Op naar het licht en de warmte!

Tijdens de dagelijkse zompige polder hondenwandeling- echt ‘druppel aan je neus weer’- breng ik, er onder doorlopend, een extra familiaire groet aan een grote eik, toch een van de  bomen die het langst zijn bladertooi behoudt. De herkenning zit hem niet alleen in de naam, maar ook in de kronkeltakken waarmee  ik mijn gedachten associeer.

Roos.

Herfststorm en lotgenoten 16-10

'Ik mag ook naar de fokveedag!'

 

Een kort moment zet de opkomende zon, gevangen in m’n achteruitkijkspiegel, de wereld ineen gouden gloed. Om vervolgens voor de rest van de dag achter een dik wolkenpak te verdwijnen. Helaas… Door een notitie in de agenda, betreffend een maanden geleden gemaakte afspraak, ben ik op een onwijs vroeg tijdstip onderweg naar het leeg/te koop staande huis van mijn moeder.

Op de terugweg breng ik, als vast ritueel na de vakantie, een meegebracht steentje op het graf van mijn dochter, mijn vriendin en vader. Een joodse gewoonte, enige jaren terug tijdens de bijzondere Israël-vakantie voor het eerst gezien. Een klein stukje van het bezochte land als groet voor degenen die we moeten missen. De steen, door het vasthouden opgewarmd, warmte die je doorgeeft, waardoor het gebaar waardevoller, persoonlijker wordt. Een harde donderslag gepaard gaand met een felle bui, kondigt aan dat het de herfst  menens is en jaagt me terug de auto in. Heftig hoor, die plotselinge herfst, ook een stuk kouder meteen, de verkoudheid grijnzend op de loer en help… wat moet ik nu aantrekken?

Bij de namiddagwandeling overstemt de herfststorm het gezellig knisperen van bladeren onder de voeten.  Gelukkig houden de bomen hun takken vast tot ik voorbij ben. Er zijn zowaar al sloten gebaggerd en de maïs lijkt wel van de een op andere dag te zijn geoogst, alles is weer bruin. Een nijver volkje die boeren!

Toch voert op de Fokveedag, diezelfde week zaterdags, een warme zon veruit de boventoon , het jaarlijks feest voor boeren- burgers en buitenlui. Van alles te zien over het boeren- en daaraan gerelateerde leven. Waarbij uiteraard prachtig opgepoetste koeien in de hoofdrol. Maar de uitgebreide beschrijving en in alle toonaarden bejubelde  vele facetten van een koeienuier, klinkend door de luidspreker tijdens de keuring, blijft me verbazen!

Over herfst gesproken: Inmiddels de leeftijd bereikt der grijze zacht mollige oma’s. Waarop je als vrouw en/of echtgenote, geacht wordt inmiddels gedegradeerd te zijn van (zo nu en dan) spannende minnares tot dierbaar huissloofje- meer positief gezien ‘maatje’ genoemd- waarmee soms nog wat sukkelsex (woord geleend) het hoogst haalbare… (op dit gebied) Of ik mijzelf hierin herken ? is niet ter zake doende,  het gaat om de algemene opinie. Daar moet je het mee doen. Hierin door niemand zo goed begrepen als lotgenoten. Wat is een vrouw zonder vriendinnen? Meegelokt, via de winkels in Dordrecht naar Villa Augustus, een toplocatie!, stond ik geheel onvoorbereid opeens oog in oog met tien van die supermeiden. Speciaal voor mij een middag van hun kostbare tijd opgeofferd! Samen aan de hightea! Ik hield het niet droog…. Wat een verrassing!

Roos.

 

 

 

Toch nog even II; Vervolg op toch nog even I

bergdorp

 

‘Zelfs als ik blind zou worden, zou ik mijn eiland herkennen aan de geuren’ Aldus Napoleon over Corsica, zijn geliefd geboorte-eiland. Geen woord teveel gezegd: een van de eerste dingen die hier opvallen, het ruikt heerlijk! Zeker op een camping met wel 50 verschillende boomsoorten. Samen met vele geuren die ik niet kan benoemen, ruikt het naar dennegroen en eucalyptus. Wat moet het hier gezond zijn! Hetgeen nog in bloei staat zijn voornamelijk de oleanders, maar vooral in het voorjaar is  het hier een bloemenzee!

Hele dagen in de natuur verkerend ervaar je overal een geleidelijke overgave aan de herfst. De stukjes grond, waarop naar Hollands boerenidee gras zou kunnen groeien zijn bijna  kaal en kurkdroog, voor de koeien en schapen die we erop zagen ‘is Schraalhans keukenmeester’.

Kamperen is compact leven, teruggebracht  tot een overzichtelijk behapbaar geheel. Je leeft met hetgeen meegenomen en wat er zich dagelijks aandient. Zoals die ouwe rot in het caravannen die we ontmoeten,  sinds het overlijden van zijn vrouw trekt hij samen met de hond Europa door. De tips van hem gekregen kosten slechts 1 biertje.

De kustlijn volgend–wat een vernuft om hier een weg aan te leggen- zorgt voor adembenemende vergezichten. Baaien met het helderste blauwe water ver beneden. Aan de andere zijde hoge bergen met bizar gevormde rotsblokken, waarboven nogal eens rondcirkelende roofvogels. Veelal rode wouwen  met de zo kenmerkende gevorkte staart en zelfs een grote arend! Hier wandelend, soms  zelfs over een ravijn gespannen hangbrug, is als je bevinden  in het decor van een Harry Potterfilm.

En steeds de zee,  geweldig! Die oneindigheid, een intens beleven van zoveel schoonheid, vrijheid en ruimte. Lopend tot mn middel in water van 24 gr.- zeker een km lang ondiep- met de ochtendzon warm op de rug, zie ik mezelf in schaduwvorm op het witte zand onder mn voeten. Zo helder… met een branding die uitdaagt, met je speelt, sores wegspoelt, maar je altijd weer veilig terug draagt…

De overtocht met een gigantische Ferry, het stoere Corsicawapen op de schoorsteen - heen Livorno, terug naar Nice zo’n vierenhalf uur- was mede door het mooie weer en rustige zee, een prachtige ervaring! Ongelofelijk hoeveel (vracht)auto’s, campers en (sterk in de minderheid) caravans er in gaan.  Parkeren in die enorme laadruimte geeft een ‘Jona-in-de-walvis-gevoel’

Gelukkig de terugreis is door Frankrijk…. Duitsland werkt gelijk weer zo ontnuchterend. Karakteristieke zuid franse plaatsjes, terracotta blozend in de zon. Er is een boulangerie, charchutterie, en een piepklein supermarktje:Proxy, Casino of Spar. 1 x pw een klein marktje. Zet me op het dorpsplein, ergens naast de fontein. De cappuccino is veel te sterk, maar wel avec chantilly (slagroom). Een groepje oudere mannen, vaak met haren groeiend uit neus en oren, aan een tafel voor het dorpscafé, druk gebarend pratend en rokend bij een spelletje kaart.  Een ander tafeltje, zitten of drentelen heen en weer al rebbelend en elkaar kussend de vrouwen, alle soorten en maten, haren gekleurd met veelal uitgroei bovenop. Ik versta er geen barst van, maar ook dat hoort bij de charme.

Epiloog

Hoewel vooral in de nacht de CC (Caravan Claustrofobie) steeds meer toeslaat, wordt de terugtocht in afkicktempo gemaakt. Hoe kun je nu naar huis willen en tegelijk ook weer niet? Plaatsjes- oud kerkje of ruïne op de heuvel- waarvan alleen al de aanblik dwingt tot ontspanning, onthaasten en wegdromen… Uitnoodt om de geschiedenis ervan- sluimerend aan de oppervlakte aanwezig- te onderzoeken. Bijna elk plaatsje is een column waard! Ik moet me echt losbikken uit deze omgeving, loslaten kost energie. Na alle jaren lukt het nog steeds niet om meer met het verstand als met gevoel te leven. Zeker hier niet. Alles wat in het hart belandt kost pijn om achter te laten. Klinkt hoogdravend, maar dit landschap, alles hier lijkt wel  in mn ziel gegrift.

Twee nachtjes langer Noord Frankrijk voor de afkick lijkt tot mislukken gedoemd. Met achterlating van de bergen, lijkt ook de zon achtergebleven. De oprukkende herfst en al die campingplussers hier, veelal met een (of meerder) vet keffend onopgevoed mormel aan zo’n oprolbare hondenriem, maakt enigszins depri! Vriendelijk smilend (erg oneerlijk) groetend vraag ik me af waar toch die aversie vandaan komt ook mijzelf tot deze categorie te rekenen. Of is het alleen de combinatie Herst/Plusser?

Ik wil naar huis.

Roos.

 

Toch nog even I 15-9-2014

Onderweg...

 

Ondanks de luxe, gemak en lekker eten zul je mij niet snel met vakantie aantreffen in een of ander ressort, een vakantieparadijs in een land met lekker klimaat. Een soort verwenkamp met hotels, zwembaden, restaurants, gigantisch veel eten en entertainment. Uitgezonderd een enkele excursie verblijft men daar de hele vakantie.  Het enige wat van het land benut wordt is het klimaat, of je er iets van steelt, inpikt. Behoorlijk fantasieloos en eigenlijk een vorm van landprostitutie Je doet het land waar je bent (en jezelf!) zoveel te kort.

Om ver van huis een paar weken te genieten, is zelfacceptatie nodig, je thuisvoelend bij jezelf en verankert weten in degenen jou dierbaar, waar die zich ook mogen bevinden. Zoals ik na: ‘Maar oma ik ga je zo missen…’ van  mn kleindochter, (vertel mij wat) haar troostte met ‘Jij zit in mijn hart en zo zijn we altijd dicht bij elkaar.’

Vakantie: Tijd voor lezen – dromen – schrijven – zwemmen - wandelen; natuur, oude dorpjes of stadjes; altijd pen en papier binnen handbereik, inherent aan vakantie houden. En vooral alsjeblieft wat rust in mn kop!

Reizen, onderweg zijn is door de Tomtom zoveel meer ontspannen, niet langer die stemmingsondermijnende kaartleesstress.Overal zijn hier nog gewoon hoogspanningsleidingen, palen met draden, wat nou glasvezelkabel waar wij hoegenaamd niet buiten kunnen? Van alles te zien, altijd fantasieprikkelend. Zoals die leuke jongeman, trots op zijn -duidelijk zelfgebouwde- camper, met mountenbike achterop. Lang donker mooi golvend haar in een staart. Op de autoradio dat moment Albert Hammond  met “ the free electric band”  Van binnen weer even 18:  …’Mag ik van u een lift meneer?....’ Zo zie je maar, hoe ouder, hoe…. Want-  hoe onverbiddelijk is Vadertje Tijd- bijna ongemerkt is  inmiddels toch maar weer een decennia van mn leven gepasseerd!

Al is de uitdrukking ‘Leven als God in Frankrijk’…het leven als scharrelkip in Zwitserland is ook niet verkeerd. Langs de weg zien we diverse grote kippenfarms, waarbij ze met staart omhoog heerlijk buiten lopen met zn allen,  met zelfs schaduwnetten gespannen!  Zo naderen we langzaam de echt hoge bergen met hun imposante majestueuze toppen. Altijd weer prachtig ze te zien opdoemen. Geeft een oergevoel,  iets met oorsprong. Getuigen van een ongekende grootsheid. De trots van God op een voltooide schepping….

Superrustig op de campings in het naseizoen met veelal korting en gelukkig geen animatie meer. Slechts verspreid voorkomende plussers en een enkel gezinnetje met kleine kindjes, de enigen soms nadrukkelijk hoorbaar aanwezig, een privilege uitsluitend voorbehouden aan kleintjes, lekker ongelimiteerd keihard janken zonder iets te hoeven uitleggen. En verder bomen die herfstkleuren krijgen, zelfs de maïs op het land verkleurd. Maar ik mis de velden zonnebloemen en lavendel.  Zelfs de cicaden- zo typerend hier- zwijgen nu.

De man die in de nog sporadisch aanwezige campingtelefooncel het thuisfront belt, heeft –  ongehinderd door een rij wachtenden - alle tijd van de wereld. Hij kan daarna weer een dag of wat onbekommerd genieten, zonder digistress… Voel ik  een lichte jaloezie opkomen?

De camping waar we 2 nachten verblijven heeft een hoog tuinkaboutergehalte, maar de reeds zakkende zon maakt van de nabije schuine berghelling een glijbaan voor haar stralen.

Roos.

Adempauze

druivenoogst

‘Even naar de bib ‘ is voor mij echt een uitje. Even- altijd te kort- wegduiken in andere levens, elk boek een wereldje op zich. Toen ik er voor een vracht vakantieboeken binnenkwam ( ja nog steeds papieren) en vriendelijk werd begroet door iemand mij vaag bekend voorkomend, schoot onmiddellijk de Ehbo term ‘stabiele zijligging’ door m’n hoofd en ik had stiekem lol. Jaren geleden sjorde ik hem daar nl. meerdere malen in. Wat gezien zijn postuur, met recht ‘sjorren’ heette…

Al naar gelang iemands positie op de maatschappelijke ladder is iemand een klein dik ventje, een korte gezette man en de notaris waar ik onlangs heen moest is uiteraard netjes corpulent. Bij zo’n deftig heerschap krijg ik meestal de neiging tot slappe lach. De goede man- die erg aardig was- zat in (echt niet erop) een duidelijk aan zijn corpulentie aangepaste bureaustoel, heel hoog, met zowel een taille- als lendensteun.

Een regenbui in Hoornaar, een kilometer verder gewoon droog! Geweldig van die buien waar de zon onderdoor schijnt, zeker in een huis met ramen aan alle kanten! Zoveel dynamiek! De koeien in het weiland zijn inmiddels zo schoongeregend dat ze in een huiskamer niet zouden misstaan. Nergens zijn ze zo schoon als in Nederland. Plensbuien, overdag of ’s nachts laten me zelden ongemoeid. Bij nacht blijft het raam open zodat het net niet inregent. Het geluid, de geur…heerlijk (zeker als je droog zit/ligt).

Een hotel met airco, kamers waarvan de ramen niet open kunnen is pas echt erg, net een gevangenis. Of je langzaam vacuüm wordt gezogen. Maar gelukkig kan de caravan altijd midden in de natuur. Het heeft iets decadents om met stromende regen en lage temperaturen zomerjurkjes, korte broeken en hemdjes erin te hangen. Wat een geregel voor een paar weken er tussen uit, terwijl iedereen al weer thuis is. Toch nog even iets anders doen en zien, de wereld is zo mooi! Weg van de dagelijkse drukte, van de niet aflatende mantelzorg, hetgeen dankzij mijn moeders huidige woonlocatie goed te regelen lijkt. En weg van het dagelijks nieuws, de laatste tijd bijna niet met droge ogen te bekijken. Nu nog proberen zo min mogelijk kranten te kopen.

Ik vertel de bomen langs het wandelpad dat ik ze even niet zal zien; maar beloof hun mooie verhalen bij terugkomst. Zullen ze al herfstkleuren hebben straks?

Maar dan, onverwacht moet alles even worden uitgesteld. Door o.a ziekte van een collega min of meer genoodzaakt een weekje door te werken. Wat ook weer adempauze geeft, een beetje welkome extra tijd! Tijd om de druiven te plukken, tijd voor de kapper die de zon in mn haar tovert en bij Sestra alvast een agenda 'met toegevoegde waarde' voor 2015 te bestellen. Zelfs de regenbuien houden een wapenstilstand. Maar vergis je niet: Achter de façade van een nazomer komt de gevreesde R als een wolf in schaapskleren de maand weer ingeslopen.

Roos.

 

Een engel en een non

De engel

In schril contrast met de juichende zomer en in plaats van de door velen zo begeerde overwinningseuforie, een verdrietsluier over het hele land door de vliegtuigramp; hoe in slechts een paar weken de wereld op zijn kop kan staan!

‘s Morgens ontwaken bij een opkomende zon en de geur van hooi, buiten omhelst worden door een lauwwarme ochtendbries. Zomerwarmte, we krijgen er niet snel genoeg van, maar ruim 30 graden is wel wat veel van het goede. Met de zwaluwen zo hoog, blijft het nog wel een tijdje mooi. Nog hoger cirkelden twee ooievaars rond, zeker 10 min. zonder een vleugelslag. Puur op de thermiek, wat zal dat lekker gaan! De dikke laag  kroos in sommige sloten is weer wat verwaaid. Wimpie waterkip ging er op wandelen; vanaf de kant jaloers gadegeslagen door de -op een vadsige boeddha  gelijkende- dikke loopeend-  ... 

Zeldzaam zo’n avond, half 8 nog was buiten hangen, die om 10 uur droog is! Temperaturen om ’s nachts in de kelder te slapen, zoals die boer in een vorige woonplaats: Hij zeì het niet alleen –zoals iedereen- maar sleepte daadwerkelijk zijn matras naar de kelder en ging daar heerlijk slapen. 

De maïs,boven hondhoogte gegroeid , geeft code oranje, zeker met fazanten te  ruiken/horen. Over ‘oranje’ gesproken, de voetbalgekte  bewijst weer eens dat ieder mens een ingelegd Godsbesef heeft. We hebben het van nature in ons,  te bewonderen, aanbidden. Geloven we niet in God, dan projecteren we een aan religie grenzende adoratie op onze sporthelden. (compleet met gezongen geloofsbelijdenis) Er gingen zelfs stemmen op om bij behaald kampioenschap de kerkklokken te luiden.  Maar- toegegeven- de spanning werkt aanstekelijk, de laatste twee wedstrijden van Oranje heb zelfs ik (af en toe) gekeken…

‘Hatsjoe’ (3 x) wat een stof! ‘Nee hè, weer één…’ Van boven tot beneden in alle kasten wel een bijbel(tje), oud psalmboek, of andere oude religieuze leerregels/geschriften (van dr. Philpot(?). De meesten van een paar generaties terug. Ik voel me een schamele afspiegeling van een behoorlijk religieus voorgeslacht. Gelukkig verzameld een vriendin oude Bijbels e.d., want dit is niet iets voor een kringloop. Alle spullen zijn nu uit mn moeders oude huis gehaald, het laatste restant ging naar ‘de stort’. We kwamen van alles tegen. Een echte schat in de vorm van een oud (Willem I ) sigarenkistje gevuld met kaartjes en brieven voor en vlak na mijn geboorte.  Minuscuul kleine kaartjes met postzegels van 2 cent!

Maar het aller-vreemdst was toch wel, achter de wasmachine in de bijkeuken gevonden, onder een dikke laag stof  ….een engel … waarvan niemand de herkomst kan vertellen. Van mij mag tie blijven, een engel kan nooit kwaad. Nee niet binnenshuis, maar aan de buitenmuur achter is er nog een mooi plaatsje vrij.

Dan tussendoor ook nog het kloosterweekend. Samen met een aantal mensen van onze kerk gingen we naar het klooster Onze Lieve Vrouwe Abdij, de zusters Benedictinessen in Oosterhout. Bezinningsweekend. Een verbazingwekkende wereld, gelegen in de echte wereld, maar toch nèt daarbuiten. Rust, stilte, devotie, met vanaf 5.30u in de morgen tot 21.30u de laatste, diensten en vespers, tot wel 5 per dag. Waarvoor de klok geluid- soms gedrieën- door de zusters zelf! Veel gregoriaans gezongen liederen, meestal in het Latijn. Soms lukte het me eraan over te geven en te genieten.. Toch wandelde ik liever in de mooie tuin, zelfs een keer stiekum ’s nachts. Echt verrassend was de bijzondere wijsheid van zr. Hildegard, die, hoewel uiterlijk wereldvreemd, dat totaal niet bleek te zijn. Het zou fijn zijn als die hier ‘om de hoek’ woonde.

Roos. 

 

Onvoltooid verleden tijd

High 5 'weeping willow'

Omgeven door zonnestralen en vlindertjes, een beetje baldadig door de wind, dartelt kleindochter over het grasveld, als de verpersoonlijking van het woord geluk. En zo breekt de laatste maand van een vier jaar lange wekelijkse oppasdag aan. Vier jaar is ze geworden, dus nu zijn we afhankelijk van schoolvakanties. En aangezien enig kind met gescheiden rivaliserende ouders, maak ik mij weinig illusies… Pantseren maar weer. Maar wat een superdagjes hadden we. Waarschijnlijk behoor ik tot een uitstervend  oma-ras. Samen koffie drinken pontificaal zittend  op de keukentafel. Schort om, altijd wel een sopje om even te flodderen.. Was ophangen met haar eigen knijpermandje.. Alsjeblieft geen koekjes bakken of andere culinaire hoogstandjes. Maar wel boekjes, hele vrachten boekjes… voorlezen; naar de bibliotheek, ook zo’n ontdekking voor haar. Wrang genoeg wordt deze binnenkort gesloten.

Plichtsgevoel voert me regelmatig naar het te koop staande oude huis. Even kijken naar de post en nog wat schoonmaken. Het alleen bezig zijn daar is eigenlijk best goed; al stofzuigend, gedachten de vrije loop, neem ik afscheid van de tijd dat mijn ouders, (later alleen moeder) hier woonden. M’n vader ligt al bijna 11 jaar op het vredige kerkhof. Een afgesloten tijdperk, komt nooit meer terug…

‘Waar blijft de zon’ Wel 100 keer vraagt ze het, ‘wat een saaie dag’.  Moeder, dolgraag zou ik de zon voor je tevoorschijn toveren. Weet je nog dat je er vroeger “van z’n levensdagen niet in ging zitten, zonde van de tijd….” Is het nu een nieuwe hobby / ontdekking?

Lijkt me verschrikkelijk om oud- maar nog niet der dagen zat- ergens te verblijven, jezelf dwingend tevreden te zijn omdat het lichaam je geen andere keus meer laat. Veel dingen die je nog graag zou willen doen- gekoesterde dromen…misschien ooit?...- maar altijd hebt uitgesteld door drukte en  zaken die de aandacht opeisten, of  (nog erger) niet deed uit angst voor de buitenwereld, liggen nu buiten je bereik. Degenen waarmee je dolgraag dingen wilde ondernemen zijn overleden of er niet meer toe in staat. Spijt? Maar zelfs die spijt kan zo goed worden gecamoufleerd, door  ingesleten plichtsbesef en fatsoen, geïndoctrineerd tot in de botten. Zoals die mevrouw, onverwacht openhartig zomaar toegaf : ‘Jarenlang ben ik gebleven, om mn kinderen te sparen, maar denk je dat ze mij nu sparen?’ En hoe zou het zijn om er na bijna een leven achter te komen dat je partner bij je bleef uit plicht of medelijden? De jeugd lijkt in ieder geval minder last te hebben van ingesleten wegcijfercomplexen. Hoe dan ook, echt tevreden oud zijn lijkt me nog een hele kunst.

Iedereen met vakantie, maar zelf het nog even tegoed- wie het laatst lacht.. Het geeft adempauze, zelfs in de agenda. Maar een dagje zee is minstens 1 keer per jaar een must! Terwijl in de verte de toren van Goedereede opdoemt, is op de autoradio- heel toepasselijk- het programma ‘Onvoltooid verleden tijd’. Een foto uit een vorig leven, toont mij, samen met mn twee kindjes bovenop die toren. Eindelijk weer naar Ouddorp,  het vuurtorenstrand. Ik kan mezelf er terug vinden in de meest originele vorm. Daar kan geen kloosterweekend tegenop! Nee geen stoel mee. Met zand is de hoogst denkbare aerodynamische stoel te vormen.

Om het seizoen wat op te leuken en als tegenhanger van de kiloknaller-bbq’s hadden we een pannenkoekfuif met de buren. Het bleef  ternauwernood droog maar het vuurtje was warm en gezellig. Aan de vlekken van platgeslagen muggen op de slaapkamermuur, nooit helemaal weg te krijgen, is af te lezen dat het inmiddels dik augustus is. De rozen, een paar weken nog zo prachtig, lijken volkomen uitgebloeid en moeten afgeknipt. Zwijgende vogels, nieuwe stilte in de natuur.  De appeltjes aan de bomen roepen nu al heimwee op naar de bloesem. Kievieten groeperen zich voor de terugtocht, de zon doet hun vleugels zilverkleurig oplichten. Eronderdoor lopend geef ik gewoontegetrouw een high five aan de treurwilg en snoep wat bramen bij een hekkendam.

Roos.

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

22.07 | 10:31

Wat een poëzie zit er in deze woorden! Om zo je gevoelens weer te kunnen geven, is echt een gave. Helemaal top dit stukje, Arianne!

...
21.07 | 21:46

Je weet echt te genieten van de vakantie ondanks de hitte!
Mooi

...
15.07 | 11:20

Prachtig. Zou zo weernaar Frankrijk willen. Zo herkenbaar.

...
08.07 | 11:06

Mooi stukje weer.Het blijft moeilijk een moeder die steeds een beetje meer van de wereld gaat.Veel sterkte de komende tijd.Je kookkunst wordt beloond.Groetjes

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE