2019/2020 Scrollen, oudste onderaan!

Niet vastroesten 11-10

lekker struinen

Voor je het weet leid je een kneuterig leventje waarbij elke dag maar al te gemakkelijk in de stofzuiger verdwijnt. ‘Niet meer werken, je hebt zoveel tijd  over’….. Vergeet het maar…Ongemerkt slibt elke dag dicht met bezigheden ‘in und um das haus’ Leuke dingen doen begint met plannen.

In voorjaar en zomer wordt ‘s morgens voor het ontbijt eerst een half uur gelopen, een probaat middel tegen vastroesten!. Maar momenteel in deze nachtschuit laat ik graag verstek gaan tot de namiddag.Want banjeren blijft een must!.... Sinds de ontdekking van een wandelsite met ‘Groene wissels’; wandelingen van zo’n 10 tot 15 km met heerlijke struinpaden in afwisselend landschap, proberen we er wekelijks wel een te plannen. Er is helemaal niets te bedenken waar ik blijer van word!

Het mondkapje is inmiddels aardig ingeburgerd. Vorige week liet ik het in de supermarkt, als rechtgeaard kuddedier (niemand deed het nog op) in m’n jaszak. Dat heb je in een buurtsuper waar iedereen elkaar min of meer kent. Een mondkapje maakt boodschappen doen een eenzaam- je bent aardig anoniem- en benauwd gebeuren. (Ook al noemen ze het in Frankrijk een solidariteitsmasker)  Het is gemakkelijk om nu in een sociaal isolement terecht te komen. Er zijn mensen die nauwelijks de deur uitgaan en uit angst voor besmetting min of meer vergeten te leven. Ik hoorde zelfs het woord: ‘Coronapsychose…’ Waar ik af en toe echt last van heb is een tekort aan knuffels, hugs. Heerlijk om naar de kleinkids te kunnen gaan, die dit in no time weer aanvullen!

De herfst slaat genadeloos toe en ik vrees de donkere tijden. Met een brein dat werkt op zonne-energie, een zonloze week brengt somberte en chaos, blijf ik gespinsd op elk zonnestraaltje. Gelukkig is er elke dag wel wat van. In een prachtig spel met wolken, afgewisseld met buien en soms een verassende regenboog.  Sunny spells zegt men in Engeland. Zelden zo’n vermakelijk weerbericht gehoord, al was daar jaren terug in die vakantie niet echt aandacht voor…: ‘Cloudy and dampy… showers in the east, some showers in the west’

Bijzonder eigenlijk,  hoe een tijd waarin alles sterft- hetgeen gebeurt in de herfst-  tegelijk oogsttijd is. Ik prop mn zakken vol kastanjes voor de kleinkids. Rijke oogst, manden vol peren appels, noten. Broerlief haalt de mais van het land. We zagen voor het eerst een mispelboom vol mispels. Die moeten heerlijk zijn, maar kunnen pas geoogst na een eerste nachtvorst.

Qua leeftijd ook in de herfst van het leven belandt, vieren velen hun eigen oogstfeest. Veertig of vijftig jaar getrouwd, omringd door kinderen en kleinkinderen…Gezondheid, wat willen we nog meer.. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn! Natuurlijk met bijbehorende statiefoto… Iedereen happy, say cheese….En wauw, ook nog in de krant met de burgemeester… Maar soms…  (klein duiveltje)… vraag ik me af hoeveel dromen, verwachtingen en verdriet er onder de punt van het zorgvuldig gestofzuigde tapijt liggen geveegd.

Steeds vroeger donker,  gordijnen eerder dicht. De statige fazantenhaan, die je gedurende de dag aan de overkant hoort kraaien maakt voor het echt donker is nog een ommetje, alvorens in een hoge boom te gaan slapen.  Roos.

 

Dordognedromen

J'aime la Franche

 

Er drijft een mondkapje in de Dordogne. Deze zin omvat misschien wel de hele vakantie. Genieten, maar niet onbezorgd. De dreiging blijft.

Aan de Dordogne kamperen is onverminderd heerlijk. Liever gingen we nog zuidelijker maar daar geldt echt code oranje. In glashelder water (je kunt overal staan) dagelijks een stuk tegen de stroom in zwemmen. Evenals de toestellen in de sportschool leidt het nergens toe, maar hóe vele malen lekkerder! We rusten heerlijk uit, nemen zelfs de tijd om een mol te zien wroeten.  ‘s Morgens vroeg komt steevast een groep zwaluwen drinken. De kleine vogeltjes met spikkeltjes borst, steeds onder de caravan door hippend, blijken jonge roodborstjes. De rode kleur verschijnt pas later. En....helemaal prachtig, we horen de wielewaal!

Zoals altijd wandelen we heel wat af, immer op ontdekkingstocht. Met puppy is het deels lastig, deels een feestje. Op rustige paden mag hij los en buitelt over het pad. Op jacht naar sprinkhanen en vlindertjes. Omzichtig vanwege de stekels eet hij bramen zo van de struik, net als wij doen. Deze vakanties blijken een goed concept wat- steeds tot m’n eigen verbazing- nu al jarenlang stand houdt. Op de een of andere manier is de hang naar avontuur het grootst. Caravanclaustrofobie, vaak urenlang nachtbraken met opvliegers ten spijt. De overlevingsstrategie: Niet op alle slakken zout leggen. Taakverdeling en elkaar ruimte geven, ieder de eigen dingen doen. En niet onbelangrijk: een opgebouwd vermogen om echtelijk gesnurk in de nacht te beschouwen als het genoeglijk spinnen van een ouwe kater...

Door Coronagevaar zijn we steeds noordelijker Frankrijk uit- en Duitsland in gedreven. Het gaat om dezelfde pandemie maar wat een verschil in handhaving! Zoveel regeltjes op de Duitse camping om over te struikelen. Gewoon niks voor mij. Natuurlijk zal het nodig zijn, ik doe echt mijn best maar zie voortdurend iets over het hoofd,  zelfs berispt door de campingbaas. (Zijn naam is trouwens Reginald.... whats in a name) Ik word zo obstinaat van die man met z’n gedragsregels en looprichtingpijlen! En- we hadden het kunnen weten- waar regeltjes zijn vind je Hollanders. In Frankrijk moesten landgenoten met een lampje gezocht. In Duitsland worden we keurig in een rijtje neergezet. Bij soortgenoten. (Goedemorgen, goedenavond...waar kom je vandaan…Grrr…) Pal tegenover een braaf echtpaar met een piepklein onopvoedbaar kefhondje. Peerke vindt het geweldig. Help ik wil naar huis!!! 

Tevergeefs speur ik de boom af…Had ik nu echt verwacht dat die uil daar 4 weken op ons ging zitten wachten? Voorlopig zijn we nog wel even  bezig met onkruid en stormschadegevolg. Alle planten leven nog binnen en buiten en het gras is duidelijk een keer gemaaid. Ik ben dankbaar dat er voor gezorgd is! Maar had ik nu echt verwacht dat er gespoten zou zijn tegen het onkruid in het grindpad….? Je zou er bijna een geit voor neerzetten... Dat iemand, wetende dat er storm kwam,  moeite/tijd zou nemen de zonnebloemen te stutten waar ik zo blij mee was? Het doet pijn ze allemaal af te moeten knippen. Gelukkig kunnen de koppen opgehangen, pitten als vogelvoer. Uit het teleurstellende gevoel leid ik af dit toch gehoopt te hebben… Hetgeen meer zegt over mezelf dan degenen die naast eigen drukke werkzaamheden voor huis en tuin zorgden.  Door mijn eigen onrealistische droomwereld, waarin het vaak prettig toeven is. Het lastige is alleen dat het naar beneden donderen onverminderd pijn doet.

Zolang mijn moeder er nog was, dement of niet, vertelde ik haar van alles. Zelfs al begreep ze het niet meer gaf ze vaak toch nog de gewenste reacties, gewoon omdat ze dit haar leven lang gewend was. Zonder haar voelt het best eenzaam. Het onvoorwaardelijke is verdwenen, een stuk thuis weg. Keihard, maar moet iedereen niet zo leven? Is dit ten lange leste volwassen zijn? Roos.

 

Verdriet en verwondering

Een moeder is een fundament onder je leven. Wat je ook overhoop haalt en al is ze het lang niet met alles eens; haar liefde blijft onvoorwaardelijk. En uniek!

Dezelfde dag nog, na haar begrafenis pluk ik de eerste bonen uit de moestuin.Heel secuur, één voor één. Een juiste bezigheid om alles te overdenken. Moe van emoties, toch vooral dankbaar. Alles, de dienst en begrafenis ging goed en- heel belangrijk-  in haar geest! Zoals bedoeld, een ode aan haar 99 jarige leven. Uiteraard in Heukelum, jarenlang haar woonplaats samen met vader. Ik voel echt goedkeuring. Bij de dankbare vibraties naar boven neem ik gelijk de uil in de hoge boom midden in de tuin mee. Geweldig die aanwezigheid. Dagelijks -(ook vaak met z’n tweeën)  al vanaf die laatste verdrietige weken van haar leven- zit hij daar. Alles volgend wat we doen. Hoe bijzonder is dat?  Moeders  lievelingsvogel en overal in huis terug te vinden. In beeldjes, sieraden, op borduurwerk kleedjes en tassen. Leuk om te verdelen! En natuurlijk kreeg oma een uiltje mee op haar laatste reis.

Haar kamer op de verpleegafdeling moest binnen een week leeg. Dat was de dag na de begrafenis. Dus vooral leeggeruimd terwijl ze opgebaard lag. Hoewel tevoren  bedacht dat het extra moeilijk zou zijn, ervaarden schoonzus en ik dit niet zo. Het was of we dingen met haar konden overleggen, zelfs samen af en toe grinniken. Het kleine huisje vol met typisch haar dingen. Foto’s brei- borduurwerk, jojo’s en veiligheidsspelden. We vinden tientallen briefjes en kaartjes met haar handschrift, steeds bibberiger en onsamenhangender. Zolang ze het kon schreef moeder alles op. De dankdienst voor haar leven was niet moeilijk samen te stellen. We hadden er wel 3 kunnen maken, zoveel onderstreepte Bijbelteksten, genoteerde psalmen.  De spullen richting kringloop worden zorgvuldig gewikt gewogen en nagekeken. Sommige dingen zijn echt te dierbaar en ik merk met hoeveel draadjes ik aan haar verbonden ben. Ik sleep een ladekastje naar boven voor de herinneringen. Maar weet nu al dat het te klein is.

Herinneringen moeten druppelsgewijs een plaatsje krijgen, liefdevol opgenomen in m’n eigen leven. waar zij altijd een deel van was….  Waardevol genoeg om er de tijd voor te nemen, noodzakelijk zelfs! Er moet nog veel uitgezocht. Zoals die honderden foto’s van mensen die allang overleden zijn! Maar niets overhaast, stap voor stap. Bonen plukken helpt daarbij. Ook dat kan niet even vlug, want je kijkt er zomaar overheen.

Nu, alweer bijna twee weken later. De stroom lieve berichten die de post bracht, is inmiddels gestopt. Een dierbaar mandje vol medeleven. En de uil blijft - om me te behoeden voor gewenning - af en toe een dagje weg. Want is gewenning niet de doodsteek voor de verwondering? Roos.

 

 

 

Labberkakpreventie juni 2020

Peerke

In de sloot hierachter heerst strikte hiërarchie. Koning meerkoet regeert. De in het water geplaatste houten vlonder: ‘Leuk als daar eenden op gaan zitten’ werd  onmiddellijk ingepikt. Met eindeloos aangesleept materiaal verrees een groot nest waarvan nieuwsgierige buur waterkip en eend met veel kabaal weggejaagd en op afstand gehouden. De hele broedtijd en tot nu toe.  Alleen een- door zijn afmeting gerespecteerde- statig langs zwemmende zwaan kan ongehinderd dichtbij komen. De zes koetjes worden toegewijd, maar heel streng groot gebracht. Flinke draaien om de oren ‘op z’n meerkoets’ harde tikken met snavel op de kopjes zijn geen uitzondering  (het waarom een raadsel)  Ondanks alle waakzaamheid is ruim de helft van hen aan de wreedheid der natuur bezweken.  

In de tuin zitten we onder een regen van meidoornbloesem. Juni geeft blozende rozen aan de pergola. Is het straks echt al de langste dag? Er vliegt een lepelaar over, met een snavel als een slacouvert en wat een grote poten!… Zou dat een regenbode zijn?

Het gemaaide gras uit omliggende weilanden wordt mega snel voor de buien binnen gehaald. Op een enkele plaats ouderwets gedroogd tot hooi. Goud op het veld met de ultieme zomergeur! 

De wereld lijkt nog steeds klein, behapbaar. Nauwelijks stress. Het noodzakelijke supermarkt bezoek is bijna een uitje. Het lijkt me- in acht genomen dat een mens voor de coronatijd per dag gemiddeld meer indrukken opdeed als iemand in de Middeleeuwen heel zijn leven- een heilzame bijkomstigheid! Rondom huis is het goed verpozen. Zeker wanneer de zon schijnt... Peerke, onze pup vermaakt zichzelf en ons prima. Inmiddels mag ik af en toe weer het verpleeghuis in naar mijn moeder. Ze is duidelijk terug gegaan, maar houdt, op een enkele apathische beddag na, kranig stand. Gelukkig is er nog herkenning, maar het verplichte mondkapje vindt ze raar.. Per E bike ben ik in een minuut of zes bij haar. Met 26 km het meeste fietsverkeer voorbij gesjeesd. Soms wel wat beschroomd, zeker bij jonge mensen, hoewel die opvallend vriendelijk zijn. Dat hoort blijkbaar bij deze leeftijd. En een leuke bijkomstigheid op zo’n ding,  je kunt onbekommerd smilen naar leuke jonge mannen. Die denken onmiddellijk aan hun moeder en grijnzen vrolijk terug ....

Ter preventie van aan het labberkakken slaan is achterin de tuin een kleine moestuin gecreëerd. Vlak er achter staat een schuurtje met veranda, al twintig jaar verwaarloosd en vol troep gesleept. Na een dag keihard werken heeft alles een dusdanige metamorfose ondergaan, dat we er ’s avonds zelfs hebben gegeten. Heerlijk om daar- voor iedereen onzichtbaar- intens tevreden te rommelen met aardbeien, sla en boonstokken. De zon schijnt er schuin binnen, op de punt van het dak zingt de merel en in die boom boven me lijkt een vogel prachtig onvervalste vraagtekens te fluiten. Who needs more? Roos.

 

Lenteweemoed mei 2020

adembenemend

Bij het krieken van de dag lopen we in de polder, de kriek nog bijna te horen…Een week of wat geleden hier en daar zelfs nog een vleugje vorst op het land. A touch of frost (nee niet de detective). De wind te slim af, die gaat pas later los. Die aalscholver met wijd uitgespreide vleugels langs de slootkant lijkt in het licht van de opkomende zon- met nodige fantasie- wel een Phoenix.

Voor het eerst zag ik een vliegende koekoek. Het was dat hij zijn identiteit luidkeels bevestigde anders had ik hem, door de lange staart, aangezien voor een torenvalkje.

De lente viert haar feestje, de bloeiende bermen juichen… Het weilandlaantje met hoge bomen wordt omzoomt door zoetgeurende meidoornstruiken. Waarvan de witte al in bloei en de roze nog wat aarzelen. De kikkers horen we ook al…Ik zet me nu al schrap voor wanneer al dit moois weer voorbij is…En dan het vogelconcert! ’s Morgens vroeg echt het mooist.  Weidevogels... Met de merel op een der hoogste boomtakken als onbetwist concertleider.  Zijn zang immer melancholisch maar hoopvol, een mix van weemoed, verlangen en vreugde,  al naar gelang de eigen stemming te interpreteren. Ik denk bij het horen ervan aan een uitspraak van mijn oude moeder enkele jaren terug: ‘Ik heb zo’n heimwee naar dat wat ik nooit zien zal…’ En aan de pas gestorven tante Fenny, een schat van een vrouw. Zo verdrietig dat we niet naar haar begrafenis konden, gewoon erbij zijn… En zoals altijd aan vriendin Ria, overleden in 2011. ‘Ze gaan elkaar vast tegenkomen, wat zullen ze gezellig praten die twee…’ En werd toen weer een beetje blij.

Het vreemde stille leven duurt nog voort. Hoeveel schoner is de wereld al in die korte tijd, hoe helder de lucht! Wij houden de adem in, terwijl de hele kosmos herademt! De maagdelijk blanke agendabladzijden grijnzen me toe. Tijd genoeg nu om winterjassen naar zolder te deporteren en zomergoed op te graven. En o jee waar zijn de halve afzaksokjes voor in de gympen? Of open schoenen, maar dat is nog een stap te ver…Dan moeten eerst de teennagels gelakt, anders staat het zo kaal…Inmiddels hebben alle theedoeken weer een lusje en er zijn zowaar aardbeiplantjes gepoot.

Bij de dag levend talloze dingen om blij te zijn. Hoe gaat dat lied ook weer?…’Tienduizend redenen voor dankbaarheid…’

Voor de tuindeur kijk ik op een pas uitgekomen meerkoetnest. Zo aandoenlijk, die kleine hoopjes leven.  En adembenemend… door het keukenraam kan ik- laag op een tak- regelmatig een ijsvogeltje zien zitten tegenover z’n nestje, een holletje uitgegraven in de hoge slootkant. 

Als symbool van verbinding met de rest van de wereld maken we evenals de buren, volgens idee van de Oranjevereniging (Noordeloos natuurlijk), een lange slinger die onze huizen aan elkaar verbindt. Roos

Opgehokt

Voordat in de avondschemering de gordijnen dicht gaan wachten we even op de uil(en) die tegelijk met de sterren, vlak voor het donker verschijnen in en boven de bomen aan de overkant. Volgens mij hoort de maan hier ook bij.  Maar het lukt me al weken niet deze te spotten. Als je niet beter wist zou je zeggen, hij is weggewaaid. Nu snap ik helemaal niks van die maancyclus en wil dat lekker zo houden. Er worden veel te veel mysteries ontrafeld en dromen teniet gedaan…

‘De titel is aan uw boekenlijst toegevoegd’ Alweer een mooi boek op de E-reader. Dankzij het KoboPlus abonnement à €10,- p mnd. Daar wordt je toch hebberig van?

Weinig plekken te bedenken, waar het beter is opgehokt te zijn dan hier.  Midden in de natuur wonend, waar bij tijd en wijlen de hazen rond het huis buitelen. We lopen dagelijks een stuk, soms al voor 8 u ’s morgens, de vorst nog op het land. En gaan, wanneer die immer blowing wind wat luwt soms ook wel fietsen.  Onderweg zien we bij passerende medeplussers soms die zo herkenbare- ietwat schuldige- ‘kijk ons eens lekker gaan’ blik in de ogen.

Toch blijft het wandelen veruit favoriet. Lopen maakt dat je een deel wordt van alles, waaraan je op de fiets voorbij rijdt. De eend, die van me schrikt,  stijgt bijna loodrecht op uit het water. Rakelings scheren twee ooievaars over, wat zijn die eigenlijk groot. Een aalscholver roeit verbeten tegen de wind in. We horen grutto’s en ontwaren scholeksters. Het verderop m.b.v. sleepslangen geïnjecteerde drijfmest weiland is bijna bedolven onder krijsende meeuwen. Die horen toch aan de kust thuis? Al met al weinig kievieten. Groot gelijk, ik zou hier ook niet in die stront bagger gaan zitten! Hoog in een boom zingt een vogel adembenemend mooi.

Of we HET virus onder de leden hebben is nog onbekend, hoewel recent stevig door de medische molen gehaald. De kleinkids (3 en 4 jaar); als noodzakelijke oppas slechts één dagje hier; hebben ons aan uitgebreide dokters tests onderworpen en vol pillen gestopt. Helaas zijn verdere oppasdagen wegens hoge risicofactor afgeblazen. Het is ook stil zonder mijn maandagse oppasbinkie, ‘De aap in de kelder moet nu zelf alle bananen opeten…’ Angstige beklemmende tijd dit,   geen dag zonder tranen. Wereldwijd gezien misschien wel de heftigste maanden/jaren? van onze generatie. Mijn moeder heeft de oorlog meegemaakt, dit lijkt een vergelijkbare impact…Nu moet ze het zonder ons stellen. Triest hoor, ben je daar 99! Herken je me nog als dit maanden gaat duren? Bijna dagelijks kreeg ik je toch weer even bij de les….Verzachtend: sinds gisteren kunnen we, dankzij de zorgkanjers, dagelijks videobellen… compleet met kushandjes! Ik stop een blad met sommetjes in de tas gewassen kleding die twee keer per week rouleert. ‘Schooltje spelen’ was in onze kindertijd altijd jouw favoriete bezigheid.

Zo zit ik soms als rechtgeaarde oma in het zonnetje voor het raam te breien aan een vestje voor mn kleindochter.Op de weg hiervoor- haast geen verkeer- geeft een vader zijn zoontjes les in skeeleren. Wat een goed idee!

En in alle stilte buiten klinkt luid en duidelijk de schaterlach van een groene specht, alsof die in naam van de Lente de draak steekt met de ernst van het hele gebeuren… Roos.

 

Slapjanus

koning Wind

‘En als ik dan weer thuis kom, in ’t huis waar ik dan woon…neem ik een wollen doekje en maak mijn fiets weer schoon’ Altijd rijmpjes in mijn hoofd, ditmaal uit een voorleesboekje van Nijntje. Net terug van een bakkie bij jongste zoon. Pas gesetteld in z’n nieuwe huis, maakt hij zowaar heel af en toe even tijd voor z’n moeder en probeer ik lopend of per fiets er een half uurtje heen te gaan. Fijn dat hij op die manier bereikbaar is!

Bij vertrek doet hij een enorme rode kool in de fietstas, die hij van iemand meekreeg. Sjonge wat een ding, daar zou je een gezin een week van kunnen voeden. Ik zal er wel iets mee verzinnen. Een dag of wat later wordt met behulp van weegschaal en keukenmachine, in overleg met Google, de rode koolklus geklaard. Opbrengst 7 porties en een mooie lila onderbroek. Alvorens ingevroren moet de kool worden geblancheerd. Ik kan het niet laten de mooie kleur van het resterende water uit te proberen. Verfde men in een ver verleden zo niet stoffen voor kleding? 

 Al een paar keer rijdt de auto van de bloemenzaak uit het dorp langzaam voorbij. O ja, Valentijnsdag. Hoe leuk zou het zijn als hij hier?... ‘Droom verder opoe Herfst…. koop straks maar lekker voor jezelf een bosje roosjes …. Of beter nog morgen, …. dan zijn de overgeblevenen vast afgeprijsd.’

De zon schijnt zowaar al een poosje, al tracht de harde wind het effect te niet te doen. Voor het eerst dit seizoen probeer ik buiten een wasje te drogen. Het hangt nog niet of de droogmolen maakt een rare zwieper en kantelt omver. Vlak voor alles in de sloot belandt kan ik het nog opvangen. Toch maar weer in de droger die handel. Als de winter al het idee had zich nog even te laten gelden, wordt dat door de wind er wel uit geblazen. Alweer zo’n ‘10 graden slapjanuswinter!’

Trouwens, nu ik toch dat woord bezig… Gisteren vlakbij de supermarkt…‘Hypocriete slapjanus’ Ik schrik een beetje van de eigen gedachten. Uitdagend kijkt hij me bij het passeren aan- in z’n uppie durft hij wel- maar ik kijk dwars door hem heen. Wat vonden we hem vroeger een stoere spetter met z’n donkere krullen, praatjes te over… en sportwagen. Een paar jaar ouder dan wij, we keken  naar hem op! Veel later en nu alweer zo’n tien jaar geleden op een feestje ontmoette ik hem weer, mooi grijs geworden. Enthousiast ging ik erop af. Leuk oude koeien uit de sloot halen. Hij bleek zich niks meer te herinneren. Aan zijn uitdrukking was goed te zien hoe hij loog, hetgeen- zo ik later begreep- alles te maken had met zijn echtgenote, die hem inmiddels gekneed had tot brave borst en broeder in de zwaarste kerk van de regio. (Nog steeds geen reden zo’n hark te worden)

Hoe kan iemand die vroeger zo leuk leek, zo’n metamorfose ondergaan? Volgens mij gebeurd zoiets vrijwel uitsluitend bij mannen. 
Roos,

 

Polderbreed gezien 5-2-2020

 

Fijn om aan een weg te wonen die ten allen tijde uitnodigt tot wandelen. Ik loop langs het overwoekerde Hans en Grietje huisje dat nu wel spoedig afgebroken zal worden, Het dient nergens meer toe, er is een nieuw huis in aanbouw. Over een poosje heeft niemand meer weet van de vriendelijke stokoude man die hier zijn leven lang woonde. Kromgegroeid door ouderdom, paste hij precies bij het huisje. Bij een collecte deed hij de bovendeur open en kreeg je, ‘Haal er maar wat uit’, zijn portemonnee aangereikt….Vol vertrouwen, hij kon het niet meer zien…

Steeds meer leek hij op de pas geknotte wilgen langs de weg, alsof een mens  zich na zoveel lange jaren aan de omgeving aanpast. Ze staren me als met honderd ogen- waar de takken zaten- verwijtend aan. Ik beloof hen: ‘Nog even, er groeien echt nieuwe’. Zo wordt het steeds kaler en kaler. Al blijft het hoge riet langs het water tegenwoordig gelukkig wat langer staan.

Behalve knotwilgen zijn er legio molshopen. Polderbreed gezien ligt het aantal mollen een stuk hoger dan dat van mensen. Het is guur en mistig, je wordt er niet bepaald blij van. Een jong gezin fietst dapper voorbij, vader en moeder ieder een kind op een klein fietsje voortduwend. Opgewekt pratend om de moed erin te houden. Echt knap om ondanks koud weer toch met de kleuters te gaan fietsen en de auto voor de deur te negeren!

Helaas nog steeds geen sneeuw of vorst, maar wel kou en bijbehorende symptomen, rode wangen, druppel aan je neus. Thuisgekomen zie ik sneeuwklokjes in bloei naast m’n moeders ouwe klompen en zijn de buurkippen op visite. Gezellig, kipjes in de tuin!

Toch gelijk maar even naar de supermarkt. Ja hoor de paaseieren zijn er alweer!(Waarom erger ik me hieraan en word blij van sneeuwklokjes?) De jonge vrouw met baby in draagzak kijkt me argwanend aan. Waarschijnlijk lachte ik haar te vriendelijk toe. Sorry meisje, het kwam gewoon omdat me te binnen schoot hoe fijn het was, om vele jaren terug ook zo te lopen…

Dan de visboer. Sjonge wat duurt het lang bij die kraam. Onderhand 10 minuten wachten! Bijna iedereen wil gebakken vis of kibbeling en ik hoef alleen maar een stukje kabeljauw. En al dat oeverloos geklets, het gaat over niks… De nieuwe medewerker is nog niet zo vlug. Met wat weemoed denk ik aan zijn voorgangster, die de wachtrij zo weg had. Ze paste precies bij de kraam door haar opgeschoren kapsel met bovenop een lange kuif in prachtige kleuren als de exotische staart van een tropische vis. Door de kraam waren haar benen niet zichtbaar, het kon zomaar een zeemeermin zijn… Hoewel…of die vis zou verkopen? Roos.

 

Polderherrie

Eind vorig jaar, rond de Kerst werd er aangebeld. Omdat het aan de voordeur altijd geld kost, nam ik de portemonnee vast mee. Ja hoor…’Contributie van de ijsclub’… Het lukte met moeite niet in de lach te schieten. ‘En graag voor 2 jaar want vorig seizoen is nog niet voldaan’. Pfff toch weer €15,- voor iets waar we- zelfs als er ooit nog ijs komt-  geen gebruik van maken. (Geef mij de Giessen maar) De naam is nog ‘Voorwaarts’ ook…Hoezo voorwaarts? Maar opzeggen is ook al wat. Want we zijn natuurlijk wel Noordeloos: ‘Goed zo die gaat’ En verenigingen moeten gesteund. Zo ook de gezellige dorpswinkel, waar je terecht kan voor een leuk cadeautje, zomaar een cappuccino krijgt en ook nog naar het toilet kan! Hoe waardevol in deze tijd van afstand bewaren en waarin men alleen op afspraak uit de eigen schulp kruipt.

We hebben allemaal een schulp. Het woord komt waarschijnlijk van schelp. Het is heerlijk een eigen plekje te hebben om je zo nodig in terug te trekken, zeker  deze tijd van het jaar. Maar er zijn ook mensen die er nauwelijks uit durven omdat ze denken dat niemand op hen zit te wachten. We doen elkaar tekort.

Eén van de dingen behorend bij ouder worden is het idealiseren hoe het vroeger was. Terug verlangen naar de tijd waarin je zonder afspraak bij elkaar door de achterdeur- altijd open- naar binnen stapte. Even een bakkie doen, iets vertellen, stoom afblazen. Er is zoveel valse bescheidenheid en overdreven privacy. Waarom moet alles altijd getimed en perfect opgeruimd? En wat is er mis met kwetsbaarheid tonen?

Op maandagmorgen kunnen oppasbinkie en ik soms uren keutelen. We fantaseren over een koppel van zeker 75 meerkoeten die over de wetering fanatiek grasjes pikken. Maar dan komt de zon tevoorschijn en wordt een bak energie uitgegoten. Het bed wordt afgehaald, dekbed over het balkon. ‘Schop het beddengoed maar de trap af!’. Hup in de wasmachine. Alle oudejaarstreurnis eruit gewassen. Zou het straks al even naar buiten kunnen? Om 12 u luidt de kerkklok. Nee niet alleen die 12 slagen, maar echt een poosje ge-bim-bam! Van oudsher het sein voor de boeren op het land dat de aardappels gaar zijn, (beter dan de rapen). Dat dit nog steeds werkt is te zien aan de brave man die altijd naar zijn moestuin fietst. Zodra de klok om 12 u begint te luiden gaat hij huiswaarts. En vandaag ook nog eens de 1e maandag van de maand, tevens van het jaar. Dus de sirene weerklinkt. In de polder is het soms  herrie van jewelste! Waren die sirenetests  niet afgeschaft? En kunnen ze anders hiervoor nu eens niet een alternatief verzinnen? Iedere maand een ander verzoeknummer bijv. Leuk idee?

Roos.

 

Lichtjes sprokkelen, eind december

ook een lichtje!

Wat een heerlijk broodje! Het maakt me even intens tevreden, hier voor het rode stoplicht. In Frankrijk heet het pain raisin en is minstens 3 x zo duur.

Gek hoe je van simpele dingen blij kan worden. Zeker één keer per week boodschappen doen in Gorkum, bij voorkeur in de ochtend. Bij een winkel met mensen van allerlei afkomst waar je lekker anoniem rond kan struinen. Soms geeft het zelfs een soort vakantiegevoel. Nog een prettige bijkomstigheid: bij de kassa schrik je je nu eens niet te pletter! Buitengekomen staat m’n pasgewassen auto te stralen op de parkeerplaats. Op het oog een saaie kleur, maar met de zon erop verschijnt er paarlemoerglans. Net als de eigen state of mind totaal veranderen kan als de zon tevoorschijn komt. Die troostend verwarmd en alles in een gouden lijst zet. Onder het dashboard ligt een maandenoud pakje kauwgom van m’n kleindochter. Even kijken of ik het nog kan… Brrr mierzoet. Zowaar het gaat nog…. Een bel blazen en laten klappen!

Een toepasselijke Indiaanse leefregel, tussen de wijsheden op het toilet hangend: ‘Volg het ritme van de natuur: Sta op en rust met Vader Zon’

Maar zonder die zon moeten de lichtjes deze grijze miezertijd echt bij elkaar gesprokkeld. Ik ben altijd van mening dat een mens niet bedoeld is om als een mol in het donker rond te scharrelen. Daarom wordt de kerstverlichting echt nog even niet opgeruimd. Bijzonder om vanuit bed de grote Lopik zendmast kerstboom te kunnen zien.  Laat nog maar een maandje staan! ’s Avonds is het nergens beter dan met een glas glühwein bij de houtkachel. Het liefst een Engelse detective op tv. Vaak te vinden op de sinds kort ontdekte zender BBC first. Echt een vondst!

In mn Toon Hermans ‘bijbel’:

‘Vonkjes

Hij had wat vonkjes zonlicht opgespaard

En toen zijn boom het laatste blad verloor

Toen vond hij wat hij zuinig had bewaard

En zo kwam hij de koude winter door’

Roos.

 

Her bed van de Sint. december

fantasie..

Dit is een column uit 2011, Afgestoft voor deze donkere tijd

“Hé kleine meid op je kinderfiets, de zon draait steeds met je mee”.

Mooi en altijd weer ontroerend, dat liedje van Herman van Veen, je hoort het helaas weinig.

Terugkijkend op de kindertijd lijkt het vaak of  ‘de zon altijd met je mee draaide’…

Bij sommigen van ons is er weinig fantasie nodig het kind te zien dat we eens waren, terwijl bij anderen  het moeilijk voor te stellen is dat ze ooit jong waren.

Zoals er bij het doorsnijden van een aardappel soms nog iets te zien is van de vorm van de plant waaruit deze is ontstaan. (Let er maar eens op)

Jaren terug had onze zoon de leeftijd om zelfstandig naar de basisschool en terug te lopen. Wat niet lang duurde, want onderweg kwam hij zoveel wondertjes tegen die nader onderzoek  vereisten, dat er tussen de middag amper tijd overbleef om te eten.

Iemand die wandelt met een klein kind aan de hand wordt er weer bij bepaald hoe mooi de wereld is.  Het leven af en toe door de ogen van een klein kind bezien houdt alert,  geeft het iets extra’s en behoedt voor saaiheid. En het belangrijkst: de fantasie, weet je die te behouden, zijn er in het latere leven weinig dingen die je niet aankan!

Gezellig en spannend die Sinterklaastijd, maar momenteel wordt het wel erg realistisch gemaakt.

Zelfs het Sinterklaashuis is te bezoeken, waarin ‘Het bed van de Sint’. Nogal overdreven naar mijn idee: te visualiserend werkt fantasieondermijnend.

Geef mij maar kinderboeken, de leukste uit mn boekenkast, hopelijk nog eens aan  kleinkinderen voor te lezen.

Om anderen en jezelf echt te begrijpen is de kindertijd essentieel.

Een van de redenen waarom Jezus besloot als een kindje te komen?

Nog even en de top 2000 begint weer op radio 2. Tot aan de jaarwisselingsnacht worden de mooiste platen gedraaid. Hoewel tegenwoordig de radio nog al eens uit, of op een klassieke zender gezet- geen zin in die herrie- geldt dit niet snel voor de laatste week van het jaar. Toch komt er hier- logisch natuurlijk- jaarlijks  meer bij waar ik niks aan vind.. Hoe dan ook,  niets houdt herinneringen uit de pubertijd ( jaarlijks mooier) zo levend, als de destijds bijbehorende muziek.

Want al wordt je nog zo oud, eigenlijk blijf je diep van binnen altijd degene die je was op je 15e.

Roos.

 

 

 Klikoridders (nov. 2019)

Het verbaasd mij in hoge mate:  die verbazing de laatste tijd, waarom niet evenveel vrouwen als mannen topfuncties ambiëren! Hoe kortzichtig. Man en vrouw zijn nu eenmaal verschillend. Al staat uiteraard gelijkwaardigheid buiten kijf. En gelijke beloning voor hetzelfde werk moet vanzelf spreken. Maar ze zijn gelukkig niet hetzelfde. Hoe saai moet het worden? Leve het verschil. Zou voor de zich achter vraagtekens bevindenden een opfriscursus biologie nuttig zijn?  

Men onderschat mijns inziens de kracht van hormonen die zich manifesteren vanaf de pubertijd tot aan middelbare leeftijd. Waardoor we voor uitsterven worden behoed. We zijn anders bedoeld, geschapen, of wanneer men dit niet gelooft, toevallig ontstaan… Een kind vereist bijna vanaf de conceptie tot het uit huis gaan zorg en aandacht., waarin ouders in gelijke mate proberen te voldoen. Helemaal goed, maar alleen in de vrouw kan een baby groeien, zij krijgt de daarvoor benodigde hormonen in haar lichaam. En door diezelfde hormonen- ze zorgen zelfs voor voeding- is (als alles goed gaat) na de geboorte het zorgen voor haar een vanzelfsprekendheid. Hoewel ze er samen voor gaan, moet het een vader meestal worden aangeleerd .

 Heeft een vrouw geen zin om de natuur te negeren of met een zwaarder woord te verloochenen, dan is het onmogelijk (of onmenselijk?) om met kleine kinderen fulltime te werken. Om na het zwangerschapsverlof nog zelf te kunnen voeden, moet ze kolven of samen met kind even vlug in een of ander garderobehok. Terwijl het zó van meerwaarde kan zijn..

Moeders met kleine kinderen die het toch voor elkaar krijgen fulltime te werken, vind ik echte diehards. Zeker in een topfunctie zonder vaste werktijden, al is het bij diegenen vaak een passie en hebben ze zelf hun personeel.

Het vereist veel organisatietalent en vermogen - dit wordt juist onderschat-  hun hormonen het zwijgen op te leggen. Allemaal dingen waarvan mannen normaliter geen last hebben. Met schoolgaande kinderen is het, ondanks alle opvang nòg een hele prestatie! Dit verhaal is uiteraard niet van toepassing voor vrouwen zonder kinderen en degenen die al wat ouder zijn.

De moderne mens heeft genderneutraliteit hoog in het vaandel. Kleding en speelgoed voor meisjes en jongetjes moet gelijk. Misschien gaan we op den duur zo evalueren dat er steeds meer gender neutrale mensen geboren worden.

Oude standbeelden worden omvergehaald omdat de helden achteraf te wreed bleken. Naar hedendaagse begrippen dan hè!

Ik heb te doen met moderne vaders, die met opgeschoren koppies, soms meerdere tatoos op hun lijf (je moet je testosteron ergens in kwijt) overhemden staan te strijken (‘óók je zakdoek Jan, want echte mannen hebben een gestreken zakdoek en een zakmes op zak…’) Nog even en het stoerste wat ze nog met hun zoontje mogen, zonder seksistisch te zijn is – behalve sporten- …  de kliko buiten zetten. En zo wordt een nieuwe generatie Klikoridders gecreëerd. Roos.

 

Beestjes en Piekerdemonen (oktober)

Met een klap valt het volle peperbusje uit de kast. Kapot natuurlijk. Wat een bende. Maar dankzij de stofzuiger snel opgeruimd. Waar zouden we zijn zonder? Gelijk de rest ook maar even doen. De stofspin bovenin de hoek gaat ook mee, dus die draait lekker door de peper. Wat een dierenbeul ben ik eigenlijk! Met satanisch genoegen kan ik een mug doodmeppen. Klets, weer een bloedvlek… (verwijderen met koud water). Doodslaan lukt meestal pas nadat het corpus delicti al gestoken heeft en vlak boven je hoofd in opperste gelukzaligheid uit zit te hijgen. De spin op het toilet, snel vol afgrijzen in toiletpapier gegrepen, spoel ik gelijk het riool in. Altijd nog beter dan een goudvis, wat een vroegere buurvrouw deed toen ze die zat was. Insecten liquideren heb ik weinig moeite mee. Moeten ze maar buiten blijven. Met  dieren die onder mijn directe verantwoording vallen is het een heel ander verhaal. Afgelopen juni moest onze hond ingeslapen, maar ik heb nog steeds het idee hem te horen piepen of blaffen. Koeien zijn geweldig om naar te kijken,  reuze rustgevend. Vooral in het weiland. Maar hoewel er tussen opgegroeid, ben ik altijd blij dat we geen boerderij hebben. Ik zou werkelijk geen nacht meer  slapen. ‘Heeft Drieka 3 nog steeds koorts… komt het kalf van Metje 2 nog niet?’ En de kalfjes moeten in heel korte tijd bij hun moeder vandaan en ’s morgens vroeg opgehaald. Het kalf blèrt om de moeder en omgekeerd. Nee niks voor mij. Het leven op de boerderij was vroeger niet bepaald zachtzinnig. O wee was er een kip broeds en daardoor een tijdje van de leg. Zonder pardon werd het beest door mijn moeder met het achterwerk in een emmer koud water geplonsd, vervolgens in een jute zak gebonden een etmaal in de boom gehangen! En in zijn tussendoorse vrouw-loze tijdperk prakkiseerde mijn broer er niet over om voor de (veelal zwerf-) katten voer te kopen. Ze moesten-  zei hij- maar leven van de jacht en visserij.

Het muggenleed is trouwens bijna geleden want de herfst laat het laatste restje zomer  in prachtige kleuren uiteen vallen.

Op zoek naar de maan en wat sterren stond ik afgelopen nacht een poosje voor het raam. Vandaag, lopend in de polder, zag ik een vergelijkend wazig lichtje tussen de wolken doorpiepen. Alleen zal het nu ongetwijfeld de zon zijn geweest. Met de herfstkleuren erbij is het nog te doen, maar het grote grijze niks komt grijnzend dichterbij. Overdag grijs, ’s nachts zwart en doodstil. Ik haat het en word echt wakker van de stilte. Geen eend die kwaakt…en waar blijft de uil nou? Dan liever een enorme stortbui, zolang er maar iets gebeurd! Dat nachtelijk geworstel kan uren aanhouden. Maar gelukkig er komt altijd een eind aan. Tussen 5 en 6 uur beginnen de hanen van hiernaast. Mijn ontspanmoment, het komt goed, is weer voorbij. Ze verjagen de piekerdemonen. Het zijn er minstens 3 en de laatste die erbij kwam heeft een heel hoge stem. Echt hilarisch. Ik noem het de sopraanhaan, moet even grinniken, draai me om en slaap op dit ritme als een os. Zelfs dieper dan de hele nacht! Roos

Zomergefluit aug. 2019

augustusvlinder

Hé wat is dat nou? Ik open mn ogen face to face met een grote stokroos. Was ik toch weer ingedommeld? Naast me ligt een oubollige wegstreeppuzzel, helemaal opgelost! Hoewel ik deze stiekem leuk vind, neem ik er nooit tijd voor. En nu- o luxe- lekker wel… Tijd om lekker lang te lunchen, stoel in de zon. Altijd met iets te lezen erbij… Want morgen hoef ik niet naar m’n werk en overmorgen….wauw, zomaar een dag naar zee. Hoe heerlijk is dit! Tijd om dingen nu eens helemáál te doen i.p.v. steeds maar half…Tijd die ruimte geeft om in m’n hoofd rond te dwalen. Ik zag een mooie vogel in de tuin met gespikkelde borst wat een lijster bleek te zijn. Na enig turen ontwaar ik die miauwende buizerd heel hoog in de lucht… Binnenkort komt er vast regen want ik hoor steeds wulpen fluiten. Alleen al rondom huis is er een wereld te ontdekken. Gewoon door de tijd te nemen en rust te vinden. In de tuin tiert alles welig, daar kan ik de komende tijd bakken energie in kwijt. Rustig aan, elke dag een poosje 

Al naar gelang de stijging van de temperatuur is het huis in meer of mindere mate gehuld in de zomeroutfit. Zonneschermen naar beneden/boven, ramen open/dicht, hier en daar een oud laken voor de deur. Dagelijks nog een aardig gedoe. Een fietser reed fluitend voorbij, of een fluiter reed fietsend voorbij? Doet er niet toe, ik vind het een ultiem zomergeluid. Want het is nog steeds zomer!

Goede tijd om te stoppen met werken, vervroegd pensioen. Het was kleinschalig maar een mooi afscheid afgelopen week, met veel lieve aandacht om met een goed gevoel af te zwaaien. Op een zeker moment is het gewoon genoeg geweest. Klaar dr mee... Ik ga ervan uit dat het leven zonder al dat gewerk ook waardevol is. Al ga ik het contact met collega’s ongetwijfeld missen…en o, straks die winter…Nog niet aan denken, komt tijd komt raad.

 ‘Ík zie schaapjes, heel veel schaapjes….en die eten hun buikie vol met….?’ ‘Gras!’ antwoorden mijn oude moeder en oppasbinkie tegelijk. Geweldig die twee. Lekker een poosje naar buiten. We wandelen het pad achter het woon-zorgcomplex. Ik achter de rolstoel, hij voorop op zijn loopfietsje. Wat een zegen zo’n kindje. Moeder komt wat uit haar apathie en volgt alles wat hij doet. We drinken koffie met een verrassingsei, doen een spelletje met een knikkerbaan.

Sinds de vakantie gebeurt het regelmatig dat we net uit bed, al voor 7 u een rondje polder lopen. Het is prachtig om dauwtrappend de zon te zien opkomen. Onwijs vroeg opstaan vraagt om onwijs vroeg naar bed gaan. Dat vereist flink wat zelfdiscipline. Maar als het lukt goed te slapen ‘s nachts, niet te veel piekeren, hitte en muggenstress, is de nieuwe dag geweldig! Straks hang ik fluitend de was op.

Roos.

 

Vakantiemijmering 15 juli 2019

Op terras St. Enimie

Inmiddels alweer een week thuis. De hitte is geblust en  jeukbulten gesust.

Vest aan voor de kou. In een flashback zie ik mezelf zitten met ontbijt voor de caravan aan de Tarn. Het is nog vroeg, pas een uur of acht in de morgen. En dat was al nà de ochtendwandeling! Wat een zelfoverwinning,  in de eerste zonnestralen bij de kasteelruïne op de rotsen staan. De kersen aan de bomen langs het pad naar boven zijn heerlijk rijp, dus is de lege maag van korte duur.  Overdag is het te heet om iets te ondernemen, maar niet s morgens vroeg! Gelukkig koelt het in de nacht behoorlijk af. Die ochtend aan het snelstromende kraakheldere water, genietend van de koelte die er vanaf komt, realiseer ik me dat het uiteindelijk is gelukt de onrust uit te bannen... Want je kunt je lijf uit de onrust halen, maar de onrust uit je lijf is nog even iets anders. Dat kost tijd. Juist in vakantie..   De kikkeraubade is een beetje geluwd, hoewel er af en toe nog eentje zijn stem laat horen. Tegen de avond begint de serenade, tot diep in de nacht. Zelden zo lekker geslapen! Ook zie je in de avondschemering  soms gieren zweven om de hoge rotstoppen.  Er klinkt volop vogelgezang uit het tegen de helling aan de overkant groeiende bos. ‘Was dat een wielewaal?’ Zwaluwen- af en toe een waterspreeuw- duiken pijlsnel naar beneden om te drinken uit de rivier. Als straks de temperatuur oploopt zwemmen we heerlijk in een dieper gedeelte. Door de sterke stroom ga je uitsluitend achteruit. Op m’n lijf geschreven… tegen de stroom in …

Omdat Frankrijk te mooi is om lang op een plaats te blijven, trekken we graag verder, achter de horizon, over gindse heuvel. Er is zoveel te zien! Het veelal mooie panorama vanaf de snelweg maakt dat de zonnebril niet alleen voor de zon op moet. Alles komt meer gedimd binnen. Het onderweg zijn, vrijheidsgevoel, een gebied, dorpjes ontdekken…reizen is heerlijk.. Nee, dat gaat nooit vervelen. Er zijn overal nog bloeiende bermen. Ook veel (gele) brem in de berm 😊. En stukken ontspannener dan jaren terug door airco, de tolpoortbadge, tolpoortjes openen automatisch! En uiteraard navigatie.  Maar dan staat er ‘Canicule’ (hittegolf) op de matrixborden boven de snelweg, met advies vooral genoeg te drinken. Bij temperaturen die de 40°C naderen wordt alles toch een beetje beangstigend. Dan moet je gedwongen je gemak houden. Blijf zitten waar je zit en verroer je niet. Veel lezen en te water dus. En vooral veel slapen!

Later in de Franse Ardennen, 1 dag van huis. Aan het eind van de dag nog een laatste wandeling in het landschapspark achter de camping. Een mooi, niet te keurig park (het moet wel Frankrijk blijven) Van elke generatie komen we mensen tegen. Gezinnen met kinderen, verliefde tieners. Wijzelf als wat ouderen. Een echt oud stel waarvan de man, hoewel met stok lopend, alleen nog op de been blijft door de hand van zijn vrouw. Iedereen groet vriendelijk, behalve de tieners, geen tijd, groot gelijk…

En ik? Ik pleng zomaar een traan…Om ’s levens loop.

Roos.

 

Kookterreur 11-6

Verbazende overeenkomsten

‘Je moet maar zo denken; ik ben huisvrouw uit liefde’ De steevaste reactie van mijn moeder op mijn tirade over ‘altijd dat stomme koken’. Ik hoor het haar nog zeggen en mis onze dagelijkse telefoontjes. Helaas is het al wat jaren geleden dat we gelijkwaardig communiceerden.

Inmiddels levert zij wekelijks wel een stukje in. Vroeger heette ouderdomsdementie nog ‘kinds’. Door de vele raakvlakken met een klein kind een veel toepasselijker woord.   ‘Voorzichtig met dat opstapje, niet vallen…, hou mij maar vast…’ Het ’s nachts wakker worden. Oprukkende incontinentie, steeds zachter voedsel eten, op den duur gemalen, vloeibaar? Is het niet bijzonder dat een leven eindigt zoals het begint? De behoefte aan geborgenheid en warmte wordt groter en groter. Een kind begrijpt en leert dagelijks meer, bij moeder wordt het in vergelijkbaar tempo juist minder. Het proces bij een kind verloopt onbewust. Moeder voelt de wereld om haar heen schimmig worden en probeert wanhopig met radeloze blik in de ogen een houvast te vinden. Vooral bij haar kinderen (daar heb je hen ook voor… tòch?) Zelfs het eenkennig worden. ‘Kan ik niet bij jou blijven?’ Ik ben haar het meest vertrouwd. Hartbrekend, het geeft mij het gevoel alsof ik het stukje leven dat ze kwijt raakt moet compenseren. Ik weet alleen niet hoe en schiet altijd te kort. Slaap rovende onmacht!

Terug naar de dagelijkse kookterreur. Vooral tegen mijn- veel te vroeg overleden- vriendin was het door wederzijdse (h)erkenning heerlijk ongelimiteerd foeteren. Samen in de contramine. Voor de duidelijkheid: Ondanks aversie zorg ik vrijwel dagelijks voor een gezonde maaltijd. Inmiddels allang een automatisme. Tot het voor de gezondheid van manlief zeer gewenst is koolhydraatarm te eten. En met gezondheid in het geding heb je geen keuze. Hoewel hij zelf aandoenlijk zijn best doet is dat gestuntel aan het aanrecht moeilijk aan te zien. Dus ploeteren we gezamenlijk. Ondanks veel lezen blijk ik met kookrecepten hartstikke dyslectisch! En dan dat gezoek in de supermarkt, getuur op etiketten. Ander soort boodschappen- voornamelijk groenten, noten, pitten en zaden. Het vooraf plannen (help ik kan niet plannen) Alles kost zoveel tijd!! Maar… het blijkt te werken, het eten is lekker en het belangrijkst: hij is in 4 weken tijd niet alleen van overtollige kilo’s, maar ook van de medicijnen af! En - al geef ik het node toe-  dagelijkse zelfoverwinning geeft- behalve vermoeidheid- zeker voldoening… 

Intussen moeten we niet vergeten dat het bijna zomer is. De namiddagzon straalt door het geopende keukenzijraampje en verzacht samen met binnenkomende geluiden het dagelijkse kookleed… Een lijster zingt prachtig, de koekoek waart rond en…-o favoriet- kwakende kikkers! Ze hoeven niet gekust, het zijn zo al prinsen. Een slootje vol…

Ook heerlijk om ’s avonds een poosje in de tuin bezig te zijn. Moed scheppen. De rozen bloeien zinnenstrelend. Het rommelt al zeker een uur in de verte en je kan de regen ruiken. “Kom je nu het nieuws terugkijken?...” Maar hoe kan ik nou naar binnen als het buiten nog zo mooi is? Samen met het smachtende groen wacht ik en juich mee als de eerste druppels vallen…Roos

Altijd de Merel 5-5-2019

Juichende bermen

Het heeft iets weg van puistjes knijpen of een aap vlooien. Werkt net zo verslavend, maar dan zonder het sociale. Op een krukje zitten in de tuin en eindeloos rupsen vangen uit de buxus heg. Met afschuwkriebels over mn rug ondanks de handschoenen. Ze worden stuk voor stuk verzopen in de emmer water naast me. ‘Ma, jij hebt daar de tijd voor, anders moet straks alles gerooid. Misschien is het zo te voorkomen…’ Ja-ja.. In zekere zin is het zitten hier een voortzetting van de vakantierust in Duitsland vorige week. Inclusief merelzang  Het was heerlijk, hoewel noodgedwongen- of misschien wel mede dankzij- het nagenoeg ontbreken van sociaal media. Op een vakantie park weigeren we € 32,50 te betalen voor 1 weekje wifi. Een in het buitenland functionerende radio hebben we ook niet. Dus behalve herrie van jonge kinderen- geen erg in de meivakantie gehad bij het boeken - alleen natuurgeluiden. En dan vooral de merel. Altijd weer de merel…Hoe het weer ook was (zeer uiteenlopend) die merel zong gewoon. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Geweldig en dé manier om chaos in je kop tot rust te brengen. Rust om de voorafgaande bijzondere (Paas)week te overdenken Met mooie diensten en zingen in het kerk-gelegenheidskoor. In de nacht van Goede vrijdag projecteerde het licht van een vollemaan- door de dakkapel schuin naar binnen schijnend, d.m.v. de glaslatten op het raam- een perfect kruis op de muur er tegenover. Nooit eerder gezien en in een volgende nacht niet herhaald.

Inmiddels alweer mei en…dus :a) Zijn de helden onzer maatschappij geridderd, (verbazend dat de vrouwen hierbij nog steeds zo in de minderheid zijn) b)Is alles wat leeft zo’n beetje de ons omringende weilanden uit gemaaid.  Ekster en ooievaar doen zich tegoed aan de lugubere restjes zoals een hazenpootje of -oortje; …weidevogelkuikens.. Waarna alles zo snel mogelijk met sleepslangen onder de stront gereden. Een geel kaal geschoren veld vol bruine strepen. Gelukkig komen er steeds meer boeren, die verder kijken dan hun neus lang is en bewijzen  dat een ander maaibeleid ook prima kan werken! Door combinatie van regen en de kadeversterking bij de Giessen liep ik een paar weken met laarzen in de polder dagelijks de triatlon: waden, glibberen en baggeren. Hoe dan ook, dit is toch het de mooiste jaargetijde. Alles jubelt en barst van  leven.  Met juichende bermen vol voorjaarsblommen. Waar het woord ´blommen´ het best bij past. Je hoort er de wind door waaien.

Bezig aan de twee buxusbollen achter het huis heb ik mooi zicht op de brede sloot met pellet, waarop in de zon een eend de veren poetst. Plotseling duikt vanuit de lucht een mannetjeseend er bovenop in een poging de eend te verkrachten. Maar zij laat dit niet zomaar gebeuren en vecht uit alle macht. Beiden komen in het water terecht waarop de eend alsnog verkracht wordt. Zulke scenes gebeuren bijna dagelijks en het wordt doorgaans gelaten ondergaan. Maar niet deze keer. Voordat machomannetje zich uit de platvoeten kan maken, duikt het benadeelde vrouwtje er bovenop en geeft hem al pikkend en kwakend een geduchte afstraffing.  Eendmanicipatie! 

 

 

 

 

 

 

Possebillities 3-3-2019

‘Over een uurtje een bakkie in de zon’ beloof ik mezelf, gewapend met emmer sop, dweil en frisse tegenzin de trap oplopend. Aan het eind van de week komt  kleindochter twee nachtjes logeren, genoeg motivatie om aan de slag te gaan.

Het is of elke zonnestraal levensmoed infiltreert. Je kunt het gewoon je lijf in voelen gaan. Levensmoed creëert mogelijkheden, of te wel possibilities, wat een geweldig woord. Een  voorjaarswoord dat tintelt!  Gevonden op een pak soda: ‘1001 possibilities’ Want je krijgt overal zin in. Om met meubels te slepen, dingen te veranderen, te verven. Wat jammer dat verbouwen zoveel geld kost. Het is natuurlijk verstandiger me gewoon tot een grote voorjaarsschoonmaak te  beperken….

De koolmees zingt het hele jaar door, maar ik weet zeker dat hij nu heel wat meer noten op zijn zang heeft dan een maandje geleden. Het torenvalkje staat ten einde zijn prooi te bemachtigen net wat hoger te bidden. De dakgootmussen en rammelende hazen (her)ontdekken aarzelend de liefde. Lente en liefde  horen bij elkaar, is hoe dan ook heilzaam voor de gemoederen. In mijn geval lukt het zelfs het nachtelijk gesnurk van manlief te bezien als het genoeglijk spinnen van een ouwe kater!

De was droogt weer aan de lijn en in de meterkast loopt de ouderwetse stroommeter terug. Leve de zonnepanelen! Mannen van Stedin, jullie kunnen vooralsnog even de boom in met je nieuwe ´slimme meter’. Inmiddels ook de eerste kievit gespot, zelfs al een ei… Hoorde ik echt een scholekster?  Sinds een paar avonden, vlak voor donker zingt een zanglijster betoverend mooi. De gordijnen blijven extra lang open want soms kun je in de schemering  uilen zien vliegen!

De lente overrompeld, maar het juicht nog niet buiten, er is nog nauwelijks groen en de sfeer  pril en aarzelend. Misschien zelfs argwanend te noemen, beducht voor het befaamde addertje, dat inmiddels met zn kop al onder het gras vandaan kwam…’Ja maar winter, dit kan toch niet alles zijn?’ Nog maar even geleden vroeg ik me af of het misschien raadzaam zou zijn winterbanden aan te schaffen…

Dan is het ineens vrijdagavond, en na een paar intensieve dagen de rust weergekeerd. Het schommeltouw slaan we voorlopig weer terug om de pergolalat.  De echo van het ‘Oóóómà…!’ blijft nog even in mn oren. Behoorlijk uitputtend maar o zo gezellig dat meidengedoe! Samen de hort op, naar de kringloop, boodschappen doen. Haren vlechten… De echte paardrijles in de manege vlakbij, was een schot in de roos. Wat vond ze het geweldig!

 ‘Oma wat stinkt het hier toch..,’ ‘Ja lieverd, dat klopt, de boeren zijn volop aan het gieren.’

Maar het allermoeilijkste was breien leren! ‘Oóóómàààà nou komt er wéér een gat…!’  Pffff zoveel ongeduld!

Nu eerst alles eens rustig overdenken… Het bad loopt vol… ik laat me heerlijk het weekend in dobberen! Roos.

 

Just me, the dog and the woodstove

Vurige minnaar

Wit bevroren velden. Heldere lucht vol beloften… Met groepen overvliegende ganzen, hun buikjes glanzend in de opkomende zon. Een eenzaam kleumende reiger in het riet. Volgens mij zijn het alleen de blauwe die zo zielig doen. Hun ranke witte familieleden zijn meer kloek en vindingrijk. De eenden zitten in groepen op het land, ook waterkippen en meerkoeten zoeken elkaar op. Gedeelde smart is halve smart. De hond raust er even lekker door heen. Tijd voor wat actie!

Heerlijk dat winterweer, letterlijk een verademing. Het bijt in je wangen en geeft een druppel aan je neus. In de tuin bij de buren huppelt een haas en even later zie ik een dikke fazant. De duif die zich nergens wat van aan trekt, koert rustig door in de boom. Onverstoorbaar, zoals die struik in de groenstrook met knalrode bessen. De hele winter door, die moeten toch wel heel erg niet-te-vreten zijn! In de natuur is er altijd iets te vinden om de moed erin te houden. Het weerbericht voor morgen zegt sneeuw. Lopend op het weekmarktje, hoor ik iedereen ‘Gatverdarrie’ en ‘hoeft voor mij niet...’ Ben ik de enige die zich er juist op verheugt? Dan rijden we toch wat zachter? Prima toch, wat tegengas voor alle idioterie van alsmaar haasten en vliegen. Heeft niet iedereen zo nu en dan wat tijd nodig om zich zelf terug te vinden? Zoals ik af en toe heerlijk een weekendje in mn uppie kan zijn, want echtgenoot op jacht. (Klinkt als in vroeger tijden) En, geloof me het voelt goed: Just me, the dog and the woodstove..Niet helemaal alleen dus. Met hond als bescherming en de kachel om me te verwarmen. Als een vurige minnaar. Waar je jezelf- net als bij een échte- behoorlijk aan kan branden! En wat geheid een geheime minnaar wordt, mocht hout stoken in de toekomst verboden worden!  Want zeg me nu niet dat hout stoken zo milieubelastend is. O.k. bij overlast geven in drukke woonwijken kan ik me iets voorstellen, maar midden in de polder?  Sinds de oertijd wordt hout gestookt, zo lang als de mens bestaat. En nu zou het slecht zijn…Laat mij maar lekker stoken.  Zeker zolang er in Polen nog kolencentrales bijgebouwd worden!

Tiktiktik, daar is tie weer. Het koolmeesje dat al weken, dagelijks meerdere malen tegen het zijruitje van het erkerraam tikt en echt naar binnen gluurt. (Nee geen roodborstje..) Zodra ik het met mn telefoon probeer vast te leggen, is hij verdwenen. Leuk om samen met mn oppasbinkie te bekijken. Het leven blijft toch het leukst door de ogen van een kind!

Zelfs de muizenkeutels in de pottenkast, Néé he daar gaan we weer. De kast wordt subiet leeggehaald en grondig schoon gemaakt. Alles wat eetbaar is in afsluitbare bakjes. Is dat ook weer eens gebeurd.  Roos.

Een goed 2019 gewenst Met de koers op het Licht zal de schaduw achter je zijn

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Nico de Ruiter. seniorweb | Antwoord 22.03.2020 16.30

Ik kan erg genieten van deze stukjes.

Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

05.11 | 23:24

Mooi, dat schrijven over buiten en wandelen !

...
05.11 | 22:26

Super knap weer. Beetje jaloers dat je het zo mooi kan beschrijven. Echt een gave

...
12.10 | 09:58

Mooi verhaal, zeg! Ook in de herfst van je leven is er nog meer dan genoeg!

...
11.10 | 21:21

Weer zo mooi beschreven. Geniet er zo van . Voel helemaal met je mee.

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE