2019

Kookterreur 11-6

Verbazende overeenkomsten

‘Je moet maar zo denken; ik ben huisvrouw uit liefde’ De steevaste reactie van mijn moeder op mijn tirade over ‘altijd dat stomme koken’. Ik hoor het haar nog zeggen en mis onze dagelijkse telefoontjes. Helaas is het al wat jaren geleden dat we gelijkwaardig communiceerden.

Inmiddels levert zij wekelijks wel een stukje in. Vroeger heette ouderdomsdementie nog ‘kinds’. Door de vele raakvlakken met een klein kind een veel toepasselijker woord.   ‘Voorzichtig met dat opstapje, niet vallen…, hou mij maar vast…’ Het ’s nachts wakker worden. Oprukkende incontinentie, steeds zachter voedsel eten, op den duur gemalen, vloeibaar? Is het niet bijzonder dat een leven eindigt zoals het begint? De behoefte aan geborgenheid en warmte wordt groter en groter. Een kind begrijpt en leert dagelijks meer, bij moeder wordt het in vergelijkbaar tempo juist minder. Het proces bij een kind verloopt onbewust. Moeder voelt de wereld om haar heen schimmig worden en probeert wanhopig met radeloze blik in de ogen een houvast te vinden. Vooral bij haar kinderen (daar heb je hen ook voor… tòch?) Zelfs het eenkennig worden. ‘Kan ik niet bij jou blijven?’ Ik ben haar het meest vertrouwd. Hartbrekend, het geeft mij het gevoel alsof ik het stukje leven dat ze kwijt raakt moet compenseren. Ik weet alleen niet hoe en schiet altijd te kort. Slaap rovende onmacht!

Terug naar de dagelijkse kookterreur. Vooral tegen mijn- veel te vroeg overleden- vriendin was het door wederzijdse (h)erkenning heerlijk ongelimiteerd foeteren. Samen in de contramine. Voor de duidelijkheid: Ondanks aversie zorg ik vrijwel dagelijks voor een gezonde maaltijd. Inmiddels allang een automatisme. Tot het voor de gezondheid van manlief zeer gewenst is koolhydraatarm te eten. En met gezondheid in het geding heb je geen keuze. Hoewel hij zelf aandoenlijk zijn best doet is dat gestuntel aan het aanrecht moeilijk aan te zien. Dus ploeteren we gezamenlijk. Ondanks veel lezen blijk ik met kookrecepten hartstikke dyslectisch! En dan dat gezoek in de supermarkt, getuur op etiketten. Ander soort boodschappen- voornamelijk groenten, noten, pitten en zaden. Het vooraf plannen (help ik kan niet plannen) Alles kost zoveel tijd!! Maar… het blijkt te werken, het eten is lekker en het belangrijkst: hij is in 4 weken tijd niet alleen van overtollige kilo’s, maar ook van de medicijnen af! En - al geef ik het node toe-  dagelijkse zelfoverwinning geeft- behalve vermoeidheid- zeker voldoening… 

Intussen moeten we niet vergeten dat het bijna zomer is. De namiddagzon straalt door het geopende keukenzijraampje en verzacht samen met binnenkomende geluiden het dagelijkse kookleed… Een lijster zingt prachtig, de koekoek waart rond en…-o favoriet- kwakende kikkers! Ze hoeven niet gekust, het zijn zo al prinsen. Een slootje vol…

Ook heerlijk om ’s avonds een poosje in de tuin bezig te zijn. Moed scheppen. De rozen bloeien zinnenstrelend. Het rommelt al zeker een uur in de verte en je kan de regen ruiken. “Kom je nu het nieuws terugkijken?...” Maar hoe kan ik nou naar binnen als het buiten nog zo mooi is? Samen met het smachtende groen wacht ik en juich mee als de eerste druppels vallen…Roos

Altijd de Merel 5-5-2019

Juichende bermen

Het heeft iets weg van puistjes knijpen of een aap vlooien. Werkt net zo verslavend, maar dan zonder het sociale. Op een krukje zitten in de tuin en eindeloos rupsen vangen uit de buxus heg. Met afschuwkriebels over mn rug ondanks de handschoenen. Ze worden stuk voor stuk verzopen in de emmer water naast me. ‘Ma, jij hebt daar de tijd voor, anders moet straks alles gerooid. Misschien is het zo te voorkomen…’ Ja-ja.. In zekere zin is het zitten hier een voortzetting van de vakantierust in Duitsland vorige week. Inclusief merelzang  Het was heerlijk, hoewel noodgedwongen- of misschien wel mede dankzij- het nagenoeg ontbreken van sociaal media. Op een vakantie park weigeren we € 32,50 te betalen voor 1 weekje wifi. Een in het buitenland functionerende radio hebben we ook niet. Dus behalve herrie van jonge kinderen- geen erg in de meivakantie gehad bij het boeken - alleen natuurgeluiden. En dan vooral de merel. Altijd weer de merel…Hoe het weer ook was (zeer uiteenlopend) die merel zong gewoon. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Geweldig en dé manier om chaos in je kop tot rust te brengen. Rust om de voorafgaande bijzondere (Paas)week te overdenken Met mooie diensten en zingen in het kerk-gelegenheidskoor. In de nacht van Goede vrijdag projecteerde het licht van een vollemaan- door de dakkapel schuin naar binnen schijnend, d.m.v. de glaslatten op het raam- een perfect kruis op de muur er tegenover. Nooit eerder gezien en in een volgende nacht niet herhaald.

Inmiddels alweer mei en…dus :a) Zijn de helden onzer maatschappij geridderd, (verbazend dat de vrouwen hierbij nog steeds zo in de minderheid zijn) b)Is alles wat leeft zo’n beetje de ons omringende weilanden uit gemaaid.  Ekster en ooievaar doen zich tegoed aan de lugubere restjes zoals een hazenpootje of -oortje; …weidevogelkuikens.. Waarna alles zo snel mogelijk met sleepslangen onder de stront gereden. Een geel kaal geschoren veld vol bruine strepen. Gelukkig komen er steeds meer boeren, die verder kijken dan hun neus lang is en bewijzen  dat een ander maaibeleid ook prima kan werken! Door combinatie van regen en de kadeversterking bij de Giessen liep ik een paar weken met laarzen in de polder dagelijks de triatlon: waden, glibberen en baggeren. Hoe dan ook, dit is toch het de mooiste jaargetijde. Alles jubelt en barst van  leven.  Met juichende bermen vol voorjaarsblommen. Waar het woord ´blommen´ het best bij past. Je hoort er de wind door waaien.

Bezig aan de twee buxusbollen achter het huis heb ik mooi zicht op de brede sloot met pellet, waarop in de zon een eend de veren poetst. Plotseling duikt vanuit de lucht een mannetjeseend er bovenop in een poging de eend te verkrachten. Maar zij laat dit niet zomaar gebeuren en vecht uit alle macht. Beiden komen in het water terecht waarop de eend alsnog verkracht wordt. Zulke scenes gebeuren bijna dagelijks en het wordt doorgaans gelaten ondergaan. Maar niet deze keer. Voordat machomannetje zich uit de platvoeten kan maken, duikt het benadeelde vrouwtje er bovenop en geeft hem al pikkend en kwakend een geduchte afstraffing.  Eendmanicipatie! 

 

 

 

 

 

 

Possebillities 3-3-2019

‘Over een uurtje een bakkie in de zon’ beloof ik mezelf, gewapend met emmer sop, dweil en frisse tegenzin de trap oplopend. Aan het eind van de week komt  kleindochter twee nachtjes logeren, genoeg motivatie om aan de slag te gaan.

Het is of elke zonnestraal levensmoed infiltreert. Je kunt het gewoon je lijf in voelen gaan. Levensmoed creëert mogelijkheden, of te wel possibilities, wat een geweldig woord. Een  voorjaarswoord dat tintelt!  Gevonden op een pak soda: ‘1001 possibilities’ Want je krijgt overal zin in. Om met meubels te slepen, dingen te veranderen, te verven. Wat jammer dat verbouwen zoveel geld kost. Het is natuurlijk verstandiger me gewoon tot een grote voorjaarsschoonmaak te  beperken….

De koolmees zingt het hele jaar door, maar ik weet zeker dat hij nu heel wat meer noten op zijn zang heeft dan een maandje geleden. Het torenvalkje staat ten einde zijn prooi te bemachtigen net wat hoger te bidden. De dakgootmussen en rammelende hazen (her)ontdekken aarzelend de liefde. Lente en liefde  horen bij elkaar, is hoe dan ook heilzaam voor de gemoederen. In mijn geval lukt het zelfs het nachtelijk gesnurk van manlief te bezien als het genoeglijk spinnen van een ouwe kater!

De was droogt weer aan de lijn en in de meterkast loopt de ouderwetse stroommeter terug. Leve de zonnepanelen! Mannen van Stedin, jullie kunnen vooralsnog even de boom in met je nieuwe ´slimme meter’. Inmiddels ook de eerste kievit gespot, zelfs al een ei… Hoorde ik echt een scholekster?  Sinds een paar avonden, vlak voor donker zingt een zanglijster betoverend mooi. De gordijnen blijven extra lang open want soms kun je in de schemering  uilen zien vliegen!

De lente overrompeld, maar het juicht nog niet buiten, er is nog nauwelijks groen en de sfeer  pril en aarzelend. Misschien zelfs argwanend te noemen, beducht voor het befaamde addertje, dat inmiddels met zn kop al onder het gras vandaan kwam…’Ja maar winter, dit kan toch niet alles zijn?’ Nog maar even geleden vroeg ik me af of het misschien raadzaam zou zijn winterbanden aan te schaffen…

Dan is het ineens vrijdagavond, en na een paar intensieve dagen de rust weergekeerd. Het schommeltouw slaan we voorlopig weer terug om de pergolalat.  De echo van het ‘Oóóómà…!’ blijft nog even in mn oren. Behoorlijk uitputtend maar o zo gezellig dat meidengedoe! Samen de hort op, naar de kringloop, boodschappen doen. Haren vlechten… De echte paardrijles in de manege vlakbij, was een schot in de roos. Wat vond ze het geweldig!

 ‘Oma wat stinkt het hier toch..,’ ‘Ja lieverd, dat klopt, de boeren zijn volop aan het gieren.’

Maar het allermoeilijkste was breien leren! ‘Oóóómàààà nou komt er wéér een gat…!’  Pffff zoveel ongeduld!

Nu eerst alles eens rustig overdenken… Het bad loopt vol… ik laat me heerlijk het weekend in dobberen! Roos.

 

Just me, the dog and the woodstove

Vurige minnaar

Wit bevroren velden. Heldere lucht vol beloften… Met groepen overvliegende ganzen, hun buikjes glanzend in de opkomende zon. Een eenzaam kleumende reiger in het riet. Volgens mij zijn het alleen de blauwe die zo zielig doen. Hun ranke witte familieleden zijn meer kloek en vindingrijk. De eenden zitten in groepen op het land, ook waterkippen en meerkoeten zoeken elkaar op. Gedeelde smart is halve smart. De hond raust er even lekker door heen. Tijd voor wat actie!

Heerlijk dat winterweer, letterlijk een verademing. Het bijt in je wangen en geeft een druppel aan je neus. In de tuin bij de buren huppelt een haas en even later zie ik een dikke fazant. De duif die zich nergens wat van aan trekt, koert rustig door in de boom. Onverstoorbaar, zoals die struik in de groenstrook met knalrode bessen. De hele winter door, die moeten toch wel heel erg niet-te-vreten zijn! In de natuur is er altijd iets te vinden om de moed erin te houden. Het weerbericht voor morgen zegt sneeuw. Lopend op het weekmarktje, hoor ik iedereen ‘Gatverdarrie’ en ‘hoeft voor mij niet...’ Ben ik de enige die zich er juist op verheugt? Dan rijden we toch wat zachter? Prima toch, wat tegengas voor alle idioterie van alsmaar haasten en vliegen. Heeft niet iedereen zo nu en dan wat tijd nodig om zich zelf terug te vinden? Zoals ik af en toe heerlijk een weekendje in mn uppie kan zijn, want echtgenoot op jacht. (Klinkt als in vroeger tijden) En, geloof me het voelt goed: Just me, the dog and the woodstove..Niet helemaal alleen dus. Met hond als bescherming en de kachel om me te verwarmen. Als een vurige minnaar. Waar je jezelf- net als bij een échte- behoorlijk aan kan branden! En wat geheid een geheime minnaar wordt, mocht hout stoken in de toekomst verboden worden!  Want zeg me nu niet dat hout stoken zo milieubelastend is. O.k. bij overlast geven in drukke woonwijken kan ik me iets voorstellen, maar midden in de polder?  Sinds de oertijd wordt hout gestookt, zo lang als de mens bestaat. En nu zou het slecht zijn…Laat mij maar lekker stoken.  Zeker zolang er in Polen nog kolencentrales bijgebouwd worden!

Tiktiktik, daar is tie weer. Het koolmeesje dat al weken, dagelijks meerdere malen tegen het zijruitje van het erkerraam tikt en echt naar binnen gluurt. (Nee geen roodborstje..) Zodra ik het met mn telefoon probeer vast te leggen, is hij verdwenen. Leuk om samen met mn oppasbinkie te bekijken. Het leven blijft toch het leukst door de ogen van een kind!

Zelfs de muizenkeutels in de pottenkast, Néé he daar gaan we weer. De kast wordt subiet leeggehaald en grondig schoon gemaakt. Alles wat eetbaar is in afsluitbare bakjes. Is dat ook weer eens gebeurd.  Roos.

Een goed 2019 gewenst Met de koers op het Licht zal de schaduw achter je zijn

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

22.07 | 10:31

Wat een poëzie zit er in deze woorden! Om zo je gevoelens weer te kunnen geven, is echt een gave. Helemaal top dit stukje, Arianne!

...
21.07 | 21:46

Je weet echt te genieten van de vakantie ondanks de hitte!
Mooi

...
15.07 | 11:20

Prachtig. Zou zo weernaar Frankrijk willen. Zo herkenbaar.

...
08.07 | 11:06

Mooi stukje weer.Het blijft moeilijk een moeder die steeds een beetje meer van de wereld gaat.Veel sterkte de komende tijd.Je kookkunst wordt beloond.Groetjes

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE