Hommage aan mijn vriendin (3 min. opdracht)

HOMMAGE aan mijn VRIENDIN

Soms rijd ik eindeloos achter een stel scholieren die niet opzij gaan. Voor ieder herkenbaar, je komt er bijna niet voorbij. De wereld is van hen. Maar onlangs was er die flashback. Ik zie twee tienermeiden zigzaggend over een smalle dijk. Met de fiets, of al een brommer? In dat geval nog voor het helmtijdperk. Luid toeterend worden ze ingehaald door een werkbusje, vlak voor hen abrupt gestopt…  Het open gegooide portier braakt een luid scheldende chauffeur uit.…Ze horen geen woord wat hij zegt; ze liggen blauw van de lach! De wereld was van Ons…Er zijn veel gekke dingen te vertellen, over de tijd met mijn vriendin. De vriendin die slechts 59 jaar werd.

Ik kende haar vanaf mijn 10e.

Ze was niet kritiekloos,  wel onvoorwaardelijk. Samen balen van de gedwongen kerkgang elke zondag in een zwarte kousen kerk. Met een preek van 2 x 3 kwartier met tussenzang. De inktzwarte cathecesatie. Voor haar nog erger, haar vader was  koster! Pubers die niks mochten, maar alles deden…We droegen soms elkaars kleren. Een onwijs kort rokje of hotpants. En natuurlijk de Leebroek. Zo strak, striemen op je benen. Witte lippenstift in de kontzak was een must.

….Wanneer je in het leven niet de geplaveide weg wil lopen moet je zelf een pad hakken. Soms doodlopend met bijbehorende schade en schande.We loodsten elkaar door ’s levens lief- en aardig wat leed. En toen werd ze ziek… Heel erg ziek. De hoop na operatie en chemo- ellende werd snel de bodem ingeslagen…Daarna kwam er tijd….Tijd van balansen. Tijd om te rouwen te janken hand in hand.

Tijd om dingen te doen die ze nog wilde, ’Ik hoef alleen maar langzaam over de dijk rijden, om me heen kijken.’… Ze dronk de lente in, al het moois. Ook Tijd voor een scenario, te sterven zoals zij het wilde: ‘Schrijf jij het op? Maak jij een afscheidstekst? Zorg je voor een fleurige sjaal in de kist?’ Na even zoeken was er iemand  die het territorium van haar ziel binnen mocht. Iemand van de kerk,  laagdrempeliger dan een dominee…Sommige trauma’s duren een leven lang.

 En toen moest ik met vakantie. Lang tevoren gepland. Naar Israël. Mijn briefje tussen de Klaagmuur… geen verzoek om onmogelijke dingen, slechts om vrede in haar hart,  rust om los te laten…. En die vrede kwam! ‘ Weet je, ik hoef alleen mijn hand maar op te houden’ Het was 1 van de laatste dingen die ze me zei… Stralend! Ze overleed op moederdag.  Na een kleine afscheidsdienst bij haar thuis, droegen we haar bij muziek van André Rieu ‘You raise me up..’. met negen vriendinnen, uit haar huis. Precies zoals ze wilde.

‘En ieder jaar is er nieuwe lente

met zoveel vogels – bloemen in de wei,

               de zon die opkomt

           kust de kleuren wakker

      In al die kleine wonderen

                     vind je mij…’

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

27.03 | 22:50

De wereld lijkt de adem in te houden nu, maar de natuur ontspruit.
Dank voor je verhaal!

...
24.03 | 22:17

Hoi Arianne wat een mooi verhaal heb je geschreven. Het heeft wel een verdrietige ondertoon, wat wil je in deze barre virus tijd. Blijf lekker doorgaan hiermee

...
24.03 | 16:53

Ja een onzekere tijd. Maar goed verwoord en blijven genieten van de ontluikende lente

...
23.03 | 21:45

Mooi geschreven heel veel sterkte en kracht de komende tijd😘

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE