Toch nog even II

bergdorpje

‘Zelfs als ik blind zou worden, zou ik mijn eiland herkennen aan de geuren’ Aldus Napoleon over Corsica, zijn geliefd geboorte-eiland. Geen woord teveel gezegd: een van de eerste dingen die hier opvallen, het ruikt heerlijk! Zeker op een camping met wel 50 verschillende boomsoorten. Samen met vele geuren die ik niet kan benoemen, ruikt het naar dennegroen en eucalyptus. Wat moet het hier gezond zijn! Hetgeen nog in bloei staat zijn voornamelijk de oleanders, maar vooral in het voorjaar is  het hier een bloemenzee!

Hele dagen in de natuur verkerend ervaar je overal een geleidelijke overgave aan de herfst. De stukjes grond, waarop naar Hollands boerenidee gras zou kunnen groeien zijn bijna  kaal en kurkdroog, voor de koeien en schapen die we erop zagen ‘is Schraalhans keukenmeester’.

Kamperen is compact leven, teruggebracht  tot een overzichtelijk behapbaar geheel. Je leeft met hetgeen meegenomen en wat er zich dagelijks aandient. Zoals die ouwe rot in het caravannen die we ontmoeten,  sinds het overlijden van zijn vrouw trekt hij samen met de hond Europa door. De tips van hem gekregen kosten slechts 1 biertje.

De kustlijn volgend–wat een vernuft om hier een weg aan te leggen- zorgt voor adembenemende vergezichten. Baaien met het helderste blauwe water ver beneden. Aan de andere zijde hoge bergen met bizar gevormde rotsblokken, waarboven nogal eens rondcirkelende roofvogels. Veelal rode wouwen  met de zo kenmerkende gevorkte staart en zelfs een grote arend! Hier wandelend, soms  zelfs over een ravijn gespannen hangbrug, is als je bevinden  in het decor van een Harry Potterfilm.

En steeds de zee,  geweldig! Die oneindigheid, een intens beleven van zoveel schoonheid, vrijheid en ruimte. Lopend tot mn middel in water van 24 gr.- zeker een km lang ondiep- met de ochtendzon warm op de rug, zie ik mezelf in schaduwvorm op het witte zand onder mn voeten. Zo helder… met een branding die uitdaagt, met je speelt, sores wegspoelt, maar je altijd weer veilig terug draagt…

De overtocht met een gigantische Ferry, het stoere Corsicawapen op de schoorsteen - heen Livorno, terug naar Nice zo’n vierenhalf uur- was mede door het mooie weer en rustige zee, een prachtige ervaring! Ongelofelijk hoeveel (vracht)auto’s, campers en (sterk in de minderheid) caravans er in gaan.  Parkeren in die enorme laadruimte geeft een ‘Jona-in-de-walvis-gevoel’

Gelukkig de terugreis is door Frankrijk…. Duitsland werkt gelijk weer zo ontnuchterend. Karakteristieke zuid franse plaatsjes, terracotta blozend in de zon. Er is een boulangerie, charchutterie, en een piepklein supermarktje:Proxy, Casino of Spar. 1 x pw een klein marktje. Zet me op het dorpsplein, ergens naast de fontein. De cappuccino is veel te sterk, maar wel avec chantilly (slagroom). Een groepje oudere mannen, vaak met haren groeiend uit neus en oren, aan een tafel voor het dorpscafé, druk gebarend pratend en rokend bij een spelletje kaart.  Een ander tafeltje, zitten of drentelen heen en weer al rebbelend en elkaar kussend de vrouwen, alle soorten en maten, haren gekleurd met veelal uitgroei bovenop. Ik versta er geen barst van, maar ook dat hoort bij de charme.

Epiloog

Hoewel vooral in de nacht de CC (Caravan Claustrofobie) steeds meer toeslaat, wordt de terugtocht in afkicktempo gemaakt. Hoe kun je nu naar huis willen en tegelijk ook weer niet? Plaatsjes- oud kerkje of ruïne op de heuvel- waarvan alleen al de aanblik dwingt tot ontspanning, onthaasten en wegdromen… Uitnoodt om de geschiedenis ervan- sluimerend aan de oppervlakte aanwezig- te onderzoeken. Bijna elk plaatsje is een column waard! Ik moet me echt losbikken uit deze omgeving, loslaten kost energie. Na alle jaren lukt het nog steeds niet om meer met het verstand als met gevoel te leven. Zeker hier niet. Alles wat in het hart belandt kost pijn om achter te laten. Klinkt hoogdravend, maar dit landschap, alles hier lijkt wel  in mn ziel gegrift.

Twee nachtjes langer Noord Frankrijk voor de afkick lijkt tot mislukken gedoemd. Met achterlating van de bergen, lijkt ook de zon achtergebleven. De oprukkende herfst en al die campingplussers hier, veelal met een (of meerder) vet keffend onopgevoed mormel aan zo’n oprolbare hondenriem, maakt enigszins depri! Vriendelijk smilend (erg oneerlijk) groetend vraag ik me af waar toch die aversie vandaan komt ook mijzelf tot deze categorie te rekenen. Of is het alleen de combinatie Herst/Plusser?

Ik wil naar huis.

Roos.

 

De zee...helemaal geweldig
bizarre rotsen
Corsicaferry

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

18.05 | 09:09

Prachtig wat kan je toch mooi schrijven.
Vertel me het als je boek uitkomt.

Gr Marjan V...

...
17.05 | 23:03

Leuk,gezellig verhaal! As week ook naar Italië, heb er zin in!!

...
22.03 | 09:19

Hij is weer prachtig. Met plezier gelezen. Wordt er ook blij van. Op naar de lente

...
21.03 | 14:02

Weer met veel plezier gelezen!

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE