begin 2015

 

Vol moed, vooral aangemoedigd door de lieve reacties van velen, toog ik in mn uppie naar the States. I.p.v. een tussenstop in Houston ging de reis onverwacht, over Washington. En zo liep ik: euforisch ‘Kijk mij hier nou lopen!’ op Washington DC en voelde me echt een wereldvrouw! 

‘Als je alleen reist krijg je onderweg vaak leuke contacten’ was voorspeld. Nou  vergeet het maar… Om me heen bijna uitsluitend digitale zombies ieder met telefoon of laptop; opgesloten in het eigen lichaam als soort van wandelende selfies. Eventuele snode plannen kan ik in het vervolg vergeten, alle tien de vingerafdrukken staan geregistreerd. Je komt niet zomaar Amerika binnen…

Eenmaal aangeland in San Diego begon de verbazing: bijna niets hetzelfde als gewend, zoveel ruimte, brede wegen enorme stoplichten, heel veel SUV’s en gigantische vrachtwagens! Alles overweldigend. Een land om in te verdwijnen, oplossen. Hetgeen ook letterlijk mogelijk, want er wordt geen burgerlijke stand bijgehouden. Maar- denk niet dat het echt kan- de lucht/wolken en zon leken juist dichterbij, minder hoog(?) Omdat mn telefoon prima fotografeert, had  ik geen fototoestel meegenomen. Maar het licht, verbazend fel, maakte het display onzichtbaar en foto’s moesten  op gevoel gemaakt. ‘Hello, how are you?’ Je kon geen winkel binnen komen, of dit werd gevraagd. Klinkt reuze aardig maar op een antwoord wordt nooit gewacht.

De zorgvuldig door mijn nicht uitgestippelde trip van enkele dagen 1200 miles, zo’n 2000 km!, was onvergetelijk. Langs bezienswaardigheden als the Hoover dam, een gigantische dam in de Colorado rivier, waarmee stroom wordt opgewekt en het bruisende(vooral ’s nachts)  Las Vegas. Tenslotte de Grand  Canyon, ongeveer het mooiste ooit gezien! Laat iemand die beweert atheïst te zijn, daar eerst maar eens gaan kijken. Het weer varieerde van 26 °C, eigenlijk 79 °F  (daarin wordt gerekend) tot 10 cm sneeuw met bijhorende temperaturen.

We reden door de woestijn, eindeloze onherbergzaamheid, heuvels en dalen, met bijzondere cactussen. Bergen in de verte. Ieder moment verwacht je de roadrunner ….’Miep-miep ….uhhhh’. En ja coyotes zijn hier ook…

Mijn nicht en ik bleken totaal verschillend maar er waren gelukkig dingen waarin we elkaar konden vinden, vooral het (bijna dagelijkse) bezoek aan de jacuzzi onder de sterrenhemel! Heerlijk en een probaat slaapmiddel! En uiteraard het geloof, beiden van jongs- af met de paplepel ingekregen. Tijdens de lange autoritten zongen we zelfs mee met de door haar meegenomen cd met oude psalmen en bespraken het voorgeslacht dat vast van bovenaf welwillend toezag…

Toch, ondanks het moois, ging ik me ontheemd voelen alsof ik verzoop in de ruimte.Tijdens de  trip hondsberoerd van een voorhoofdsholteontsteking naar een gezondheidskliniek in Arizona moeten was ook niet bevorderlijk. Zover weg van alles me vertrouwd, telefoon die niet werkt, vrijwel geen mogelijkheid tot contact. Op de een of andere manier angst: ‘straks gebeurd er wat en kom ik niet meer thuis…’ Nooit bedacht dat ik zo naar huis zou verlangen, heimwee krijgen zelfs. Ik blijk gewoon verknocht aan Hollandse kneuterigheid…

Thuis…. Zelden zo dankbaar! Mezelf terug vinden. Eigen territorium, afgebakend door de hond(en). Lekker in zon en wind een wasje ophangen. Fazanten om het huis, waarvan de hanen al kraaiend proberen elkaar de loef af te steken. Eerste bloemetjes aan de slootkant. Het weerzien van de buizerd, stiekem ‘Bruce’ gedoopt, hij wacht veelal op een lage tak tot ik voorbij ben. Ik vraag hem of de grote ganzenplatvoet met stukje oranje poot- mij door de honden gebracht- een restant was van zijn maaltijd. Gezien de vele muizengaatjes in de grond is er genoeg variatie op zijn menu. En de zich in de zon koesterende eend raad ik- i.v.m. de honden- dringend aan straks toch vooral aan de overkant van de Giessen te gaan broeden. 'Bespaart jou veel ellende en mij een hoop ergernis en gefoeter!'.  Ik voel langzaam het holle gevoel uit mn lijf wegtrekken. En dat de boeren volop gier uitrijden kan me lekker niets schelen. Roos. 

 

Zonne-levens-lef (23-2-2015)

de laatste….

“Weet je nog hoe Pa in de hooibouw als hij dorst had, neerknielde bij de sloot, het kroos wat aan de kant schoof, in een kommetje van zijn handen water schepte en gewoon uit de sloot dronk?....”

Meestal zijn de verhalen van mijn oude moeder over vroeger hetzelfde en worden eindeloos woordelijk herhaald. Maar soms, veelal tijdens een samenzijn met haar broer(tje) van 92 en zusje van 84, hoor je toch weer wat nieuws. Over de tijd dat een mens nog een persoon was i.p.v een nummer. Opa werd 96 jaar en was kerngezond tot zijn dood, alleen tot op het bot versleten. Een leven lang hard werken; zijn logo: ‘niks beter voor een mens’

Hij droeg zomer en winter een lange onderbroek en deed na de middag steevast een tukkie in de schuur, liggend in de kruiwagen onder een paardendeken. Eenvoud kenmerk van het ware…

In tegenstelling tot mijn oma- die het nooit geleerd heeft- fietste hij ook. Ik herinner hem op een grote zwarte transportfiets met een melkbus voorop. Soms mocht ik erbij zitten. Hard werken ja, maar stress? Dat het woord nog niet bestond zegt genoeg. De wereld reikte niet verder dan zijn fiets hem bracht. Is dat niet benijdenswaardig overzichtelijk? Geen weet van al die wereldproblemen, die het bevattingsvermogen te boven gaan.  Kun je heimwee hebben naar een tijd van alleen horen zeggen?

En dan op een ochtend ligt er sneeuw. Ontelbaar dingen te doen voordat ik naar buiten kan, maar dat kan wachten. Aankleden, de deur uit en banjeren. Met rugzak op naar de bakker. Het nuttige gecombineerd met het aangename. Alleen al dat licht…zo genieten!

De zon krijgt gaandeweg meer lef en dat werkt aanstekelijk Al voelt het nog wat surrealistisch… Druk met overleven in tijden van het donkere niks, kan een simpele zonnestraal tot tranen roeren. Aanstekelijk zonnelef, wat extra moed, om voor mn werk even mijn moeder een ochtendknuffel te brengen….Om  in de maat te gaan lopen van het liedje, weer opklinkend in mijn hoofd. Grote kans dat het ‘ liedje’ onderdeel is van de lijdenspassie ‘Aangedaan’ door Marten Kamminga. Weken geoefend en zondag samen met een groep enthousiaste mensen uitgevoerd. Met hart en ziel, de sterren van de hemel!.  Lef zelfs, om  gradaties te ontwaren in hopeloze dingen, ook een strohalm is beter zichtbaar bij zonlicht. En… genoeg lef vergaard om na vele voorbereidingen morgenochtend in mn uppie naar San Diego, Californie te vliegen!  Dit als gevolg van het berichtje in mn postvak een week of zes geleden:“Volgens mij kan jij wel een paar weken vakantie gebruiken….” Mijn stoere nicht wonend aan het andere eind van de wereld! 15 uur vliegen,  zelfs de tijdszone is anders: 9 uur vroeger! Het toppunt van haasten: de tijd inhalen!

Terug naar mn opa. Zou er nog een spoortje van zijn genen in mij te vinden zijn? Het lijkt er weinig op….

Roos.

Er zij licht

wijsheid, hard nodig voor het nieuwe jaar, hebben we er ooit genoeg van?

Of het nu mensen zijn, dieren, planten en ja zelfs dingen zoals meubels of huisraad… Alles wat zich- al dan niet tot mijn (on)genoegen- onder dit dak heeft geschaard ga ik verzorgen. Zelfs een gekregen plant die ik foeilelijk vind, word door mij zo goed verzorgd dat ik er nog jaren van kan ‘genieten’ Iedereen/alles gevoed, gelaafd gekleed en gereinigd. Ik schijn niet anders te kunnen, dienstbaar met het vuur uit mn sloffen. Zelfs de kat- wil ik ‘m een keer niet op schoot- is bij machte mij een schuldgevoel te bezorgen. De kerstboom –met kluit uiteraard- heeft dit jaar nog nauwelijks een naald laten vallen. Ode aan het om de dag toegediende - evenals aan overige planten- onvolprezen Noordeloose slootwater.  Wekelijks met gieter geputst, staande op een spiegelgladde houten steiger … Kon ik een tiental jaren terug nauwelijks wachten de boom weer uit huis te gooien,  nu neem ik er node afscheid van. Als dank voor bewezen geneugten zorg ik er zelfs persoonlijk voor dat deze niet bij het groene afval komt, maar herplant wordt!

Mooi woord: ‘Cocoonen’ begreep het onmiddellijk toen ik het las. Vrijwel iedereen is er deze tijd van het jaar mee behept. Lekker kneuteren in en om het huis, in het eigen nest. Eigen kringetje. Genieten van  huiswarmte en wegdromen bij de 3 K’s: kachel kerstboom en kaarsen. En kilo’s waxinelichtjes! Even geloven in de maakbaarheid van liefde en geborgenheid. Ieder warm lichtpuntje is meegenomen, wordt gekoesterd. Het uitblazen ’s avonds bij het naar bed gaan is inmiddels zo’n routine geworden dat ik gisteren tijdens de uitblaasronde bijna het gas onder de stoofperen hierin meenam!

En zo is het morgen alweer 5 januari, time for back to reality, feed on the ground.

Is het dan een vlucht, alle kerstgedoe?  Even afstand van de harde wreedheid van het leven, vergelijkbaar met twitter en facebook waarin we in een poging de voortrazende tijd te tackelen, ons dagelijks gedoetje graag decoreren- opleuken en inkleuren? Bedoelden mijn ouders- en velen met hen- dit soms met hun algeheel negeren van kerstboom en versiering?. ‘Allemaal duivels, leidt alleen aandacht af van het echte Kerstfeest.’ En al heeft zij dan - o wonder- inmiddels de onbegrijpelijke Statenvertaling eindelijk ingeruild voor Het Boek(!): met ophangen van één kerstkrans met lichtjes en vogeltjes in haar huisje, werd door mijn oude moeder slechts schoorvoetend ingestemd en het feest was amper voorbij of het ding moest weg!

Zolang ik weet dat alles een afspiegeling is van het echte Licht- (zovéééél lichter) en de echte Warmte- zovéééél warmer (kan je je aan branden). En van Diegene die sprak :”Er zij LICHT’ en het was/is er….

Zolang kneuter ik lekker nog wat langer door, nog een paar daagjes…

Roos.

Zolang dit lichtje ook maar regelmatig langs komt!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

22.07 | 10:31

Wat een poëzie zit er in deze woorden! Om zo je gevoelens weer te kunnen geven, is echt een gave. Helemaal top dit stukje, Arianne!

...
21.07 | 21:46

Je weet echt te genieten van de vakantie ondanks de hitte!
Mooi

...
15.07 | 11:20

Prachtig. Zou zo weernaar Frankrijk willen. Zo herkenbaar.

...
08.07 | 11:06

Mooi stukje weer.Het blijft moeilijk een moeder die steeds een beetje meer van de wereld gaat.Veel sterkte de komende tijd.Je kookkunst wordt beloond.Groetjes

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE