2015 oudste onderaan Scrollen!

Polderritme november

En opeens dwarrelen de herfstblaadjes rondom de was aan de droogmolen. Dat wordt menens! De uitdaging van het buiten drogen is er inmiddels wel af. Een groot mooi gekleurd blad van de Amerikaanse eik reist mee heen en terug naar mn werk, geplakt op autovoorruit.  Herfst is de tijd van schatten uit de natuur.  Niet zelden kom ik na een wandeling thuis als een eekhoorn - mn zakken vol! De vele rottende appeltjes onder de fruitbomen laten onze welvaart zien.  Oogsten en verzamelen, onze voormoeders wisten er alles van. Trots toonden ze elkaar in dit seizoen planken vol weckpotten. Zelf ben ik al blij met nu zes potten appelmoes, er komen hooguit nog wat stoofperen bij. De laagstaande zon, het licht ingetogen, maakt de kleuren betoverend. Door te lopen wordt je een deel van het natuurgebeuren waar je op de fiets voorbij rijdt.

Vriend  Bruce de buizerd is het blijkbaar met me eens, hij scheert een paar keer over, al miauwend als groet. Negen reigers op een rij langs een smalle greppel, even verderop nog een ooievaar. Er is van alles te snavelen  nu greppels en sloten opgesloot zijn. En dat terwijl een paar dagen terug hier en daar nog gemaaid gras lag…  Nijver volkje die boeren! De vele kievieten hebben na wekenlang groeperen de terugtocht aanvaard. Ik kan niet wachten tot ze terugkomen!

Op drie van de vier wieken van de molen hier vlakbij, zit een aalscholver met uitgespreide vleugels.  Enkele planten al in winterrust gedacht, gaan bij nader inzien als toegift weer bloeien. Alleen de rozen hebben het echt opgegeven en door roetdauw dusdanig toegetakeld is het de vraag of dit ooit weer goed komt. Het maakt triest, juist die staan als symbool voor hoop. 

Herfst, ook het seizoen van verval verlies en rouw. Het leven als een keiharde leerschool. Oud verdriet en -ook weer -nieuw, zorgen voor kraters in de ziel. (Al is het soms door eigen aanname en naïviteit veroorzaakt) Behoort het woord ‘onvoorwaardelijk’ alleen bij moederliefde? De broodnodige bedekkende mantel der liefde wordt niet in ieders maat gemaakt. ‘Een mens sterft nooit ineens, maar geleidelijk aan in kleine beetjes’ Ook al is het buiten berekoud, kan het van binnen toch lekker warm zijn; maar tegen kilte binnenin (kippenvel op het hart) valt niet te stoken…De oorverdovende stilte in de natuur trekt naar binnen, voelt als leven onder een glazen stolp. 

Gedurende de maansverduistering moest ik toevallig net even uit bed en dacht aan de vele generaties door de eeuwen heen die hier naar keken.  Waarschijnlijk ook nog eens sidderend van angst! De maan door alle tijden heen als een stabiele factor. Of je een stukje eeuwigheid meepikt.  

En overal hier klinkt het polderritme…. … zo als altijd…. onveranderd ..…. Wat er ook gebeurd…zich herhalend als een mantra…  En wat ik allang wist, zolang ik maar dagelijks opnieuw de rust vind me hieraan over te geven, gedij ik het best. Luister naar het polderritme... loop het polderritme... adem het polderritme… wordt er deel van …  

Roos

Eindspurt sept.

 

Inmiddels heeft het supermarkt gekwetter: “Wanneer gaan jullie met vakantie?; waar ga je naar toe?”  en vervolgens… “ Waar zijn jullie geweest, wanneer thuisgekomen?” weer plaatsgemaakt voor de huis-tuin en keukensores. In een oud fleecevest kom ik wederom het zakje wilde bloemenzaad tegen en word zo geconfronteerd met alle plannen voor deze zomer. Net als een jaar geleden,  te laat om nog te zaaien….

De brave moestuinman van het tuintje verderop is al naar huis. Steevast op de fiets van de vrouw- mandje voorop- gaat hij voor twaalven richting warme prak. Alwéér een paar uur voorbij. Een heel werk, maar toch aardig gelukt het oude behang van de voorslaapkamermuren te scheuren. Een leuk werkje voor mn kleindochter, jammer dat ze er niet is. Vooral voor het tekenen op de kale muur. Wat zullen we deze keer eens achter laten voor het nageslacht? ‘Gekken en dwazen schrijven op deuren en glazen’ Een uitdrukking van mijn moeder, vroeger speciaal aan mij gericht… Nu eerst maar aan het verven, een intensief werkje met onverwacht veel voldoening. Waarbij haasten uit den boze en oude kleding aan  noodzakelijk is want ik kom er geheid helemaal onder.  Maar wel lekker dat geklieder! Ook al val je van het een in het ander. De schuine kant boven het bed kan ook goed een opfrisbeurtje gebruiken. Aan de toenemende restanten van platgeslagen muggen – schoonmaken lukt vaak net niet helemaal- is goed zichtbaar dat de zomer een eindspurt heeft ingezet. Die krengen komen meestal aan het einde van de nacht, vlak voor het licht wordt, en net die tijd dat ik gewoon ben nog een uurtje heel vast te slapen! Door het (met hor) altijd geopende raam– mijn ziel mag niet gekooid- komen de ochtendgeluiden waaronder het gekraai van de haan hiernaast, heerlijk  geruststellend,  als vast ochtendritueel de demonen van de nacht op de vlucht jagen.

Toch was dit ochtendgebeuren een poos wreed verstoord toen de haan plotseling overleed. Na geruime tijd met teveel stilte, klonk er echter ’s morgens een aarzelend geluid, als van een haan in opleiding.

Hetgeen me brengt bij een gek verhaal waarbij de eigenaar zelfs nu nog vol ongeloof het hoofd schudt. Al snel nadat de oude haan het veld ruimde, begon een kip , die zelfs al eens kuikens had, zich steeds haniger te gedragen. Geleidelijk aan verschenen er sporen aan de poten, hanenveren aan de staart en op de kop begon een hanenkam te groeien…. Met de dag werden de pogingen tot kraaien krachtiger en er kwamen zelfs aarzelende avances richting kippen... En nu, een paar maanden verder,  is hij een volwaardige haan, door de kippen geaccepteerd en aanvaard, zowaar al vader geworden! Het bleek een transseksuele kip….En met dit verhaal- wat je kunt geloven of niet- duiken we, samen met heftige regen- hagel- en onweersbuien (protest?) onvermijdelijk september in.           Met de R in de maand. 

Roos

Landsaard Juli

 

Kennelijk houdt de zomer even pauze, het lijkt wel herfst vandaag. De neervallende regen doet de natuur blozen als bij de komst van een langverwachte minnaar. Goed weer om het huis na de vakantie wat te ordenen.

Het foldertje, toch de moeite van het meenemen waard bevonden,  ligt verkreukeld in een hoek onder de tafel: Saint-André-de-Rosans. Wat lijkt het alweer lang geleden dat we bij deze historische plaats vertoefden. Een van de vele plaatsen, waar het verleden nog bijna tastbaar aanwezig. Het heeft iets geruststellends, je wordt er door geraakt. Zoveel groter dan jezelf. Het ìs er gewoon en zal er ook na jou zijn. Je bent slechts passant. En is het niet heerlijk om te dromen/fantaseren, hoe zou het geweest zijn…? Waarbij onderzoek met daarna ‘weten’ juist deprimerend kan zijn. Gelegen tussen heuvels waarop  gemaaid gras- niet vandaag eraf / morgen geoogst-  rustig geurig hooi mag worden. Niet zelden staat middenin zo’n gemaaid stuk een of meerdere oude bomen, die er gewoon mogen zijn- blijven staan- waar netjes omheen gemaaid wordt. Niet alles zo perfect vierkant, men hoeft hier niet het onderste uit de kan. Alles is nèt wat relaxter, meer ontspannen.

Hetgeen ook tot uiting  komt  tijdens de begroeting als men elkaar tegenkomt. Bijna altijd gepaard met een hartelijke knuffel, veelal een zoen, ook bij mannen. Wat een verschil met ons en nog groter is het contrast met bijv. Griekenland!

Als er tussen Europese bevolking onderling al zoveel verschil is, hoe zou de economie dan wel hetzelfde kunnen zijn? Het zou me eerlijk gezegd verbazen als het helemaal goed gegaan was met de euro. Misschien moeten we het accepteren. De een heeft een heerlijk klimaat en de ander welvaart. Misschien kan het niet allebei. Zeker niet op dezelfde manier. Mensen in Noorwegen zijn qua mentaliteit nu eenmaal totaal anders dan Italianen. De landsaard, noem ik het (hoewel het woord officieel niet eens bestaat). De aard van het land, hetgeen alles te maken heeft met klimaat,  waar men volkomen aan voorbij gaat. En waarom die eenheidsworst? Het werkt gewoon niet, of zal altijd strijd blijven. Is het niet veel beter te woekeren met eigen mogelijkheden/talenten ten einde een zekere welvaart te bereiken als jezelf een slag in de rondte werken om aan een opgelegd eisenpakket te voldoen? Zo demotiverend! Maak je hen in zekere zin niet een beetje dood? Als er dan toch een gezamenlijke munt moet zijn, moet een land er dan niet met de eigen mogelijkheden aan de slag. Maar dan nog, moeten we dit wel willen? Laat er alsjeblieft verschil blijven. We kunnen zoveel van elkaar leren. En denkend aan kristalhelder lauw water, waarin je gratis zwemmen kan, een overweldigende  natuur. Zoveel historie en rijke geschiedenis, alles gratis; heerlijk eten voor een habbekrats- (stel je voor dat dit allemaal in rekening wordt gebracht; wèg relaxte sfeer!)- kunnen we, wonend in een kouder welvarend land,  als dank voor de heerlijke vakanties ons best behoorlijk tolerant opstellen!

Roos.

Tussen de buien juni

Verbaasd knipperend tegen het licht van de zon, die na de zoveelste plensbui toch weer doorbreekt, voel ik de bijbehorende warmte doordringen tot diep in mn botten. Even een genietmoment, zo lekker!

De vogels hervatten hun zang- sommigen gaan tijdens een bui gewoon door- en  kikkers kwaken weer Alles juicht en neemt ons mee de zoetgeurende zomer in. De prachtig in bloei staande tuin maakt het bijna wreed nu met vakantie te gaan. De vergeet-mij-nietjes worden weliswaar scharrig, maar o de rozen bloeien weer! Het is nog maar voorjaar, er hangt nog steeds een belofte in de lucht… En  dat bij terugkomst de zomer nog maar net begonnen is, maakt het weggaan stukken simpeler! Alles thuis goed geregeld, zorgen en plichten zo mogelijk overgedragen, maken we de vertrouwde reis naar het zuiden. En ondanks het behoorlijk wisselvallige weer lukt het beter dan andere jaren: ‘leven bij de dag’. Het zal allemaal wel… En verder proberen de dingen die nooit zullen veranderen te accepteren als bij me horend.  Ik laat de zon mn zorgen verdampen en de wind ze verwaaien.

De leefruimte wordt teruggebracht / versimpeld tot de paar m2 in en om de caravan en daar moeten we het mee doen. Al gooit slecht werkende sociaal media- veelal de grootste onruststoker- nogal eens roet in het vakantie eten. Maar wat een rust overal op campings. Heerlijk dat voorseizoen. Je ziet voornamelijk om elkaar heen redderende plussers, druk manoeuvrerend  met caravans. Ik zie het met verbazing aan, maar het verbazingwekkendst is er zelf deel van uit te maken!  Zoals het vriendelijk -continue goedmoedig met elkaar kibbelend- Belgisch echtpaar hier tegenover. Heel de dag onbegrijpelijk aan het rommelen met allerlei huisraad, potten en pannen. Hij, korte broek opgetrokken tot bijna onder de armen, zij klein, mollig en behoorlijk in de greep van de zwaartekracht. Vandaag met 4 grote krulspelden bovenop het hoofd, want morgen trekken ze weer verder. Een ander echtpaar heeft de fuchsia bij zich, opgehangen aan de boom naast hun caravan. En bij weer een ander stel staat de poes aan een touw. 

Het blijft fascineren, een streek, uitgezocht (deze keer) op kaart 248 in het gedetailleerde Michelin Frankrijk kaartenboek- al vele jaren aan verknocht. - waar je na een paar dagen echt bent! Meekijken? Even denkbeeldig van boven uit inzoomen op de Verèze, een klein riviertje.

Kapotte brug, droge rivierbedding. In schaduw van overhangend geboomte. Schafttijd; zittend op een boomstam met stokbrood en een smeerkaasje. Soms een thermoskan koffie, maar meestal flesje water. Wil je mee? Eerste vereiste: goede wandelschoenen, om zowel door rivierbeddingen- meestal droog met keien maar soms ook dwars door een waterstroom te banjeren; als wel om een heuvel op en af  te klauteren. Wees niet te preuts om achter een bosje te plassen of zo nodig een stukje bloot te zwemmen.. . Vaak nageblaft door onopgevoede Franse honden. En het is behoorlijk balen, als je afgepeigerd na een steil pad, weer eens de grond in regent. Maar je komt langs adembenemende vergezichten; door mooie oude dorpjes, vaak met ruïne, of recenter bouwwerk van de beroemde Vauban  erboven. Groeien er in het  naseizoen langs  paden overal bramen, deze tijd ontdekten we  wilde aardbeitjes. Er zijn prachtige koeien met horens, hier en daar een ezel. Diverse roofvogels zoals rode wauw, sperwer, buizerd en havik. Opstijgende veldleeuweriken, je hoort de koekoek, soms zelfs een wielewaal. En ’s nachts uilen en fluitkikkers  (‘vroedmeesterpad’ zegt mn zwager). Helaas zien we weinig cultuur, maar het land wordt alshetware geproefd! .

Vandaag was heel bijzonder. Bij het Office du tourisme in Rosans krijgen we gratis de sleutel van de toren mee om die te beklimmen en van het uitzicht te genieten.

Roos.

 

Don Quichotta juni

Nog geen zeven uur in de morgen als ik snel het raam sluit voor een kletterende bui; inclusief onweer en hagel. Vanuit bed zie ik donkere wolken en buien langs elkaar heen schuiven. Prachtig met ook nog es de zon er van onder tegenaan schijnend! Maar je zult hier maar met vakantie zijn …. . De tijd schrijdt voort en af en toe schreit hij zelfs voort. De rozen raken aardig verfomfaaid en de Annabellen, te zwaar geworden voor hun frêle steel, gaan verzadigd van het vele water hangen. De koeien in het weiland zijn brandschoon geregend, ze glanzen ervan.

Maar al met al is het een droevige zomer. Zelfs bij droog weer bijna altijd die wind. Ik hou niet van wind. En als min of meer logisch gevolg haat ik windmolens. Wangedrochten in het polderlandschap!  Omdat ik ook symbolisch altijd de neiging heb er tegen te vechten, zou ik zou de vrouwelijke versie  van Don Quichot kunnen zijn. Steevast in oorlog met het onvermijdelijke en heel slecht in het  ‘bezitten van mn ziel in lijdzaamheid’ Ik hou niet van een hokjes leven, krijg er claustrofobie van. 21e  eeuw met alle vrijheid- ja, ja- mits binnen die lijntjes dan… Om maar eens één van die windmolens bij de wieken te nemen: Het is fantastisch, als een dierbaar familielid of goede vriend een (nieuwe) liefde vind en gelukkig wordt, maar waarom dit gepaard moet gaan met persoonsverlies?. Vanaf het ogenblik dat de verhouding serieus wordt, is er nagenoeg geen direct contact meer mogelijk, alles verloopt via de nieuwe vrouw, jou (nog) bijna onbekend. Uitgesproken meningen van voorheen- zelfs dogma’s- worden genuanceerd of geheel herzien. Beslissingen of afspraken verlopen bijna uitsluitend via de nieuwe hoofdrolspeelster. Verbazend hoe snel  mannen geneigd zijn tot inleveren van persoonlijkheid! Om dicht bij huis te blijven: Een jaar of tien geleden, het moment dat mijn broers ex de deur uitging,  kwam ik er achter dat het hebben van een broer ook leuk en gezellig kan zijn. Maar met sinds enkele jaren een nieuwe liefde in zijn leven,  zijn we overigens reuze content mee; zondermeer een aanwinst in de familie!; …..heeft broerlief - tenzij erop gewezen- echt geen tijd / aandacht meer voor zijn zus. Hoe belangrijk ben je als zus, als vriendin, wie dan ook? Je bestaat alleen nog in de gunst van de nieuwe vriendin, die oppermachtig is…. En nu ik toch bezig ben over mannen: Hoe leuk is het een vriendje van vroeger tegen te komen en een gezellig praatje te maken. Hoe vervelend als de zelfde persoon, een week later, nu met vrouw aan zijn zij, je nauwelijks durft te groeten. Welke man in deze contreien gaat ooit gezellig met zus of een vriendin samen koffie drinken en praten? Wat kunnen mensen elkaar toch tekort doen.

Oorzaken: Alblasserwaardse kortzichtigheid in combinatie met een chronisch gebrek aan fantasie, maar hoofdzakelijk :‘Tekort aan mannelijk ruggengraat’. Zou hier geen voedingssupplement voor zijn? Klopt het echt wat mn opa- of was het oma- vroeger zei? :’ Het belangrijkst voor een man is rust in huis, een warm bed en een goed gevulde ruif.’ Klinkt erg cru en degenererend, ik weet het. Met excuses aan de regelbevestigende uitzonderingen onder de mannen, maar die hebben vast wel genoeg ruggengraat om dit te kunnen relativeren.

Roos

Afkomst mei 2015

Het voorgeslacht aan mijn vaders kant leefde met de Bijbel open en de portemonnee  gesloten. Hoe het dan komt dat ik (toch) niet vermogend ben is een verhaal apart, misschien later nog eens ter column gesteld. Niet zo vreemd dat een jaar geleden, bij het leeg ruimen van mijn moeders huis, diverse oude Bijbeltjes tevoorschijn kwamen. Toch kom ik er vandaag nog eentje tegen, blijkbaar over het hoofd gezien. Ik besluit het zichtbaar neer te leggen, misschien helpt het bij de verkoop. Terwijl ik de ramen zeem en zeker een paar honderd dode lieve heersbeestjes op stofzuig- worden die niet geacht geluk te brengen?- vertel ik het al ruim een jaar te koop staand huis dat ik er nog steeds in geloof; het niet laat vallen. Ondertussen verdwijnt al tegenstribbelend ook een enorme zwarte spin de lieveheersbeestjes achterna, het zal toch niet de huisspin….? Even pauzerend in een achter gebleven foeilelijke oude stoel weet ik nog bij iedere plek op het behang wat daar gehangen heeft.

Er zal toch wel iemand  zijn voor dit huis? En anders toch wel om het mooie plekje. Mensen met geld zijn er genoeg, maar met fantasie en doorzettingsvermogen er wat van te maken? Is dat niet een beetje aan het uitsterven in deze kunststofkozijnentijd? Een makelaar met genoeg ballen / lef,  zou ook niet verkeerd zijn, eentje die meedenkt, ervoor gààt en niet steeds nadelen en gebreken benadrukt.  En graag zonder van die eurotekens in de ogen. Terugrijdend binnendoor over de dijk,  komen zoals altijd de jeugdherinneringen.  Aan de tijd met mijn beide hartsvriendinnen, één alweer 30 jaren geleden ‘aan het leven’ verloren, de ander 4 jaar terug, ‘aan de dood’. De pijn is vergelijkbaar. Hoe kan hechte vriendschap zomaar over zijn?  Een door de tijd gebeeldhouwd levensvraagteken,  gepromoveerd tot op een sokkel … Deze dijk fietsten we naar verplichte catechisatie en werden  kotsmisselijk van de- van haar vader- meegepikte sigaar voor onderweg. Op deze plaats leerde ik zwemmen in de Linge. Hier brachten we folders rond, verplicht voor mijn vriendin d’r zakgeld. En pleegden soms fraude door die folders onder aan de dijk te verstoken. Eens trapten we zelfs vuilnisbakken de dijk af….Alles  durfde ze! Daar is de dorpsschool, waar ik als timide meisje van 10 terecht kwam en onmiddellijk een scheldnaam kreeg, omdat iedereen die nu eenmaal had. Hoewel wonend op een boerderij viel je als (rand)stadskind op die dorpsschool van de ene verbazing in de andere.

En hier staat de oude kerk, best mooi eigenlijk, maar ik kan er nog steeds niet naar kijken zonder koude rilling! Hoe zou mn leven verlopen zijn als het er niet zo loodzwaar was geweest, waardoor ik me jarenlang van geloof distantieerde? 

Nieuwsgierig naar de naam- veelal voorin vermeld en steevast van een oude tante-  in het gevonden bijbeltje zie ik het stempel van een logo dat in alle oude exemplaren blijkt te staan. Een stempel van een spreuk, maar alleen in Statenvertalingen.  In  latere Bijbels van NBG vertaling vindt je deze niet. Jammer, want eigenlijk een best mooi logo,  ook te zien als levensmotto / schuilplaats waarin  ik me door de - aan leeftijd gerelateerde?- inmiddels verkregen levenswijsheid aardig kan vinden; een beetje probeer na te streven…..  Of  toch gewoon afkomst die zich niet verloochend?

Roos

Bijna mei

Wat een heerlijk seizoen! Ondanks - of dankzij?- trieste, maar behoedzame regen staat het koolzaad te stralen tussen al het nieuwe groen. Samen met andere bloeiende bermtoppers en het overig moois dat de grond uitschiet. Met als kroon op het geheel, weer koeien in de wei. En ook bijzondere schapen hier, hun wol  laat vanzelf los…  ik noem ze uitrafelschapen. 

Alles straalt hoop uit, geeft troost. En moed het je toe te eigenen, een soort visualisering van Pasen. Nieuw leven, metafoor van jeugd, waarin –vooral terugkijkend- alles zoveel gemakkelijker ging. Zelfs het onkruid tussen de terrasstenen laat gemakkelijk los en als ik consequent wekelijks de  brandnetels bij de vijver uittrek, zullen die op den duur toch wel wegblijven? 

Voor het raam gezeten kijkt ze de zon achter de wolken vandaan. ‘Het zit voor het raam en begint met een M : M’ opoe..’ Een afgezaagd mopje, tegenwoordig van toepassing op mijn moeder, zeker op dagen zonder dagbesteding. En al heeft ze zichzelf inmiddels aardig geïndoctrineerd tevreden te zijn, helemaal van harte is het niet. “Had ik mn auto nog maar, dan zocht ik iedereen nog zelf op, zoals altijd”. Dat van die ‘iedereen’ het merendeel overleden is doet er op zo’n moment niet toe. Vrijwel dagelijks ging ze op pad,  met 4711 in de tas, de breinaalden er bovenuit stekend en gaan met die banaan. Vooral de tijd met de Volvo is favoriet! Waarvan getuige een grote foto aan de muur.

“Weet oma het al?” whatsapp ik mn nichtje waarvan zojuist bericht: ‘Hoera geslaagd voor mn rijbewijs!’ ontvangen …… ‘Zal ze morgen even bellen’ komt er terug. Zo gaat dat, van ondergeschikt belang bij de jeugd. Degenen die straks waarschijnlijk het hardst huilen als ze er niet meer is. ‘Waar is oma?’ Gebarend naar het stoeltje in de erker is dit het eerste wat zoonlief vraagt als hij op zondag hier binnen komt. Oma is een begrip, een soort stabiele factor die er hoort te zijn in je leven.  Maar door de week tijd vrijmaken er even heen te gaan, ligt moeilijk. ‘Ok, het is strontvervelend steeds die zelfde verhalen, maar voor een uurtje of zo toch wel in te calculeren? (Het  beroerde is vaak dat je pas in het voorgeslacht geïnteresseerd raakt als er niemand meer over kan vertellen.) En je mobieltje kan gewoon aan blijven, het constant ‘on line’ zijn (dus geestelijk afwezig) wordt onmiddellijk vergeven door de verrukking dat je zomaar lijfelijk op bezoek komt. Realiseer wel dat het onwaarschijnlijk is dat er na haar nog iemand komt die zo onvoorwaardelijk en kritiekloos van je zal houden!’ De kleinkinderen zijn haar hele leven; de foto’s worden dagelijks van de muur af het hart in gekeken en alles wat ze doen zijn heldendaden.

De stuk of vijftien pakjes drinken speciaal voor hen bovenin oma’s koelkast, een paar dagen terug  wegens overschrijden van de houdbaarheidsdatum maar weggegooid. Voortaan is een fles aanmaaklimonade genoeg. 

Helaas kan oma het niet meer leren, maar zou de sociale media voor mijn generatie uitkomst bieden? Echt oud geworden, voor het raam gezeten en verzorgd door een robot, whats append met de kleinkids. Beter dan niets, maar eigenlijk behoorlijk nep. Helemaal niks weegt op tegen een echte knuffel van mn kleindochter.

En laat ik die nou net gehad hebben vandaag!

Roos.

Zo ver weg 29-3-2015

Er vliegen hier pelicanen!

 

Vol moed, vooral aangemoedigd door de lieve reacties van velen, toog ik in mn uppie naar the States. I.p.v. een tussenstop in Houston ging de reis onverwacht, over Washington. En zo liep ik: euforisch ‘Kijk mij hier nou lopen!’ op Washington DC en voelde me echt een wereldvrouw! 

‘Als je alleen reist krijg je onderweg vaak leuke contacten’ was voorspeld. Nou  vergeet het maar… Om me heen bijna uitsluitend digitale zombies ieder met telefoon of laptop; opgesloten in het eigen lichaam als soort van wandelende selfies. Eventuele snode plannen kan ik in het vervolg vergeten, alle tien de vingerafdrukken staan geregistreerd. Je komt niet zomaar Amerika binnen…

Eenmaal aangeland in San Diego begon de verbazing: bijna niets hetzelfde als gewend, zoveel ruimte, brede wegen enorme stoplichten, heel veel SUV’s en gigantische vrachtwagens! Alles overweldigend. Een land om in te verdwijnen, oplossen. Hetgeen ook letterlijk mogelijk, want er wordt geen burgerlijke stand bijgehouden. Maar- denk niet dat het echt kan- de lucht/wolken en zon leken juist dichterbij, minder hoog(?) Omdat mn telefoon prima fotografeert, had  ik geen fototoestel meegenomen. Maar het licht, verbazend fel, maakte het display onzichtbaar en foto’s moesten  op gevoel gemaakt. ‘Hello, how are you?’ Je kon geen winkel binnen komen, of dit werd gevraagd. Klinkt reuze aardig maar op een antwoord wordt nooit gewacht.

De zorgvuldig door mijn nicht uitgestippelde trip van enkele dagen 1200 miles, zo’n 2000 km!, was onvergetelijk. Langs bezienswaardigheden als the Hoover dam, een gigantische dam in de Colorado rivier, waarmee stroom wordt opgewekt en het bruisende(vooral ’s nachts)  Las Vegas. Tenslotte de Grand  Canyon, ongeveer het mooiste ooit gezien! Laat iemand die beweert atheïst te zijn, daar eerst maar eens gaan kijken. Het weer varieerde van 26 °C, eigenlijk 79 °F  (daarin wordt gerekend) tot 10 cm sneeuw met bijhorende temperaturen.

We reden door de woestijn, eindeloze onherbergzaamheid, heuvels en dalen, met bijzondere cactussen. Bergen in de verte. Ieder moment verwacht je de roadrunner ….’Miep-miep ….uhhhh’. En ja coyotes zijn hier ook…

Mijn nicht en ik bleken totaal verschillend maar er waren gelukkig dingen waarin we elkaar konden vinden, vooral het (bijna dagelijkse) bezoek aan de jacuzzi onder de sterrenhemel! Heerlijk en een probaat slaapmiddel! En uiteraard het geloof, beiden van jongs- af met de paplepel ingekregen. Tijdens de lange autoritten zongen we zelfs mee met de door haar meegenomen cd met oude psalmen en bespraken het voorgeslacht dat vast van bovenaf welwillend toezag…

Toch, ondanks het moois, ging ik me ontheemd voelen alsof ik verzoop in de ruimte.Tijdens de  trip hondsberoerd van een voorhoofdsholteontsteking naar een gezondheidskliniek in Arizona moeten was ook niet bevorderlijk. Zover weg van alles me vertrouwd, telefoon die niet werkt, vrijwel geen mogelijkheid tot contact. Op de een of andere manier angst: ‘straks gebeurd er wat en kom ik niet meer thuis…’ Nooit bedacht dat ik zo naar huis zou verlangen, heimwee krijgen zelfs. Ik blijk gewoon verknocht aan Hollandse kneuterigheid…

Thuis…. Zelden zo dankbaar! Mezelf terug vinden. Eigen territorium, afgebakend door de hond(en). Lekker in zon en wind een wasje ophangen. Fazanten om het huis, waarvan de hanen al kraaiend proberen elkaar de loef af te steken. Eerste bloemetjes aan de slootkant. Het weerzien van de buizerd, stiekem ‘Bruce’ gedoopt, hij wacht veelal op een lage tak tot ik voorbij ben. Ik vraag hem of de grote ganzenplatvoet met stukje oranje poot- mij door de honden gebracht- een restant was van zijn maaltijd. Gezien de vele muizengaatjes in de grond is er genoeg variatie op zijn menu. En de zich in de zon koesterende eend raad ik- i.v.m. de honden- dringend aan straks toch vooral aan de overkant van de Giessen te gaan broeden. 'Bespaart jou veel ellende en mij een hoop ergernis en gefoeter!'.  Ik voel langzaam het holle gevoel uit mn lijf wegtrekken. En dat de boeren volop gier uitrijden kan me lekker niets schelen. Roos. 

 

Zonne-levens-lef (23-2-2015)

de laatste….

“Weet je nog hoe Pa in de hooibouw als hij dorst had, neerknielde bij de sloot, het kroos wat aan de kant schoof, in een kommetje van zijn handen water schepte en gewoon uit de sloot dronk?....”

Meestal zijn de verhalen van mijn oude moeder over vroeger hetzelfde en worden eindeloos woordelijk herhaald. Maar soms, veelal tijdens een samenzijn met haar broer(tje) van 92 en zusje van 84, hoor je toch weer wat nieuws. Over de tijd dat een mens nog een persoon was i.p.v een nummer. Opa werd 96 jaar en was kerngezond tot zijn dood, alleen tot op het bot versleten. Een leven lang hard werken; zijn logo: ‘niks beter voor een mens’

Hij droeg zomer en winter een lange onderbroek en deed na de middag steevast een tukkie in de schuur, liggend in de kruiwagen onder een paardendeken. Eenvoud kenmerk van het ware…

In tegenstelling tot mijn oma- die het nooit geleerd heeft- fietste hij ook. Ik herinner hem op een grote zwarte transportfiets met een melkbus voorop. Soms mocht ik erbij zitten. Hard werken ja, maar stress? Dat het woord nog niet bestond zegt genoeg. De wereld reikte niet verder dan zijn fiets hem bracht. Is dat niet benijdenswaardig overzichtelijk? Geen weet van al die wereldproblemen, die het bevattingsvermogen te boven gaan.  Kun je heimwee hebben naar een tijd van alleen horen zeggen?

En dan op een ochtend ligt er sneeuw. Ontelbaar dingen te doen voordat ik naar buiten kan, maar dat kan wachten. Aankleden, de deur uit en banjeren. Met rugzak op naar de bakker. Het nuttige gecombineerd met het aangename. Alleen al dat licht…zo genieten!

De zon krijgt gaandeweg meer lef en dat werkt aanstekelijk Al voelt het nog wat surrealistisch… Druk met overleven in tijden van het donkere niks, kan een simpele zonnestraal tot tranen roeren. Aanstekelijk zonnelef, wat extra moed, om voor mn werk even mijn moeder een ochtendknuffel te brengen….Om  in de maat te gaan lopen van het liedje, weer opklinkend in mijn hoofd. Grote kans dat het ‘ liedje’ onderdeel is van de lijdenspassie ‘Aangedaan’ door Marten Kamminga. Weken geoefend en zondag samen met een groep enthousiaste mensen uitgevoerd. Met hart en ziel, de sterren van de hemel!.  Lef zelfs, om  gradaties te ontwaren in hopeloze dingen, ook een strohalm is beter zichtbaar bij zonlicht. En… genoeg lef vergaard om na vele voorbereidingen morgenochtend in mn uppie naar San Diego, Californie te vliegen!  Dit als gevolg van het berichtje in mn postvak een week of zes geleden:“Volgens mij kan jij wel een paar weken vakantie gebruiken….” Mijn stoere nicht wonend aan het andere eind van de wereld! 15 uur vliegen,  zelfs de tijdszone is anders: 9 uur vroeger! Het toppunt van haasten: de tijd inhalen!

Terug naar mn opa. Zou er nog een spoortje van zijn genen in mij te vinden zijn? Het lijkt er weinig op….

Roos.

Er zij licht

wijsheid, hard nodig voor het nieuwe jaar, hebben we er ooit genoeg van?

Of het nu mensen zijn, dieren, planten en ja zelfs dingen zoals meubels of huisraad… Alles wat zich- al dan niet tot mijn (on)genoegen- onder dit dak heeft geschaard ga ik verzorgen. Zelfs een gekregen plant die ik foeilelijk vind, word door mij zo goed verzorgd dat ik er nog jaren van kan ‘genieten’ Iedereen/alles gevoed, gelaafd gekleed en gereinigd. Ik schijn niet anders te kunnen, dienstbaar met het vuur uit mn sloffen. Zelfs de kat- wil ik ‘m een keer niet op schoot- is bij machte mij een schuldgevoel te bezorgen. De kerstboom –met kluit uiteraard- heeft dit jaar nog nauwelijks een naald laten vallen. Ode aan het om de dag toegediende - evenals aan overige planten- onvolprezen Noordeloose slootwater.  Wekelijks met gieter geputst, staande op een spiegelgladde houten steiger … Kon ik een tiental jaren terug nauwelijks wachten de boom weer uit huis te gooien,  nu neem ik er node afscheid van. Als dank voor bewezen geneugten zorg ik er zelfs persoonlijk voor dat deze niet bij het groene afval komt, maar herplant wordt!

Mooi woord: ‘Cocoonen’ begreep het onmiddellijk toen ik het las. Vrijwel iedereen is er deze tijd van het jaar mee behept. Lekker kneuteren in en om het huis, in het eigen nest. Eigen kringetje. Genieten van  huiswarmte en wegdromen bij de 3 K’s: kachel kerstboom en kaarsen. En kilo’s waxinelichtjes! Even geloven in de maakbaarheid van liefde en geborgenheid. Ieder warm lichtpuntje is meegenomen, wordt gekoesterd. Het uitblazen ’s avonds bij het naar bed gaan is inmiddels zo’n routine geworden dat ik gisteren tijdens de uitblaasronde bijna het gas onder de stoofperen hierin meenam!

En zo is het morgen alweer 5 januari, time for back to reality, feed on the ground.

Is het dan een vlucht, alle kerstgedoe?  Even afstand van de harde wreedheid van het leven, vergelijkbaar met twitter en facebook waarin we in een poging de voortrazende tijd te tackelen, ons dagelijks gedoetje graag decoreren- opleuken en inkleuren? Bedoelden mijn ouders- en velen met hen- dit soms met hun algeheel negeren van kerstboom en versiering?. ‘Allemaal duivels, leidt alleen aandacht af van het echte Kerstfeest.’ En al heeft zij dan - o wonder- inmiddels de onbegrijpelijke Statenvertaling eindelijk ingeruild voor Het Boek(!): met ophangen van één kerstkrans met lichtjes en vogeltjes in haar huisje, werd door mijn oude moeder slechts schoorvoetend ingestemd en het feest was amper voorbij of het ding moest weg!

Zolang ik weet dat alles een afspiegeling is van het echte Licht- (zovéééél lichter) en de echte Warmte- zovéééél warmer (kan je je aan branden). En van Diegene die sprak :”Er zij LICHT’ en het was/is er….

Zolang kneuter ik lekker nog wat langer door, nog een paar daagjes…

Roos.

Zolang dit lichtje ook maar regelmatig langs komt!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

11.02 | 19:02

Ha leuk ukje

...
07.02 | 14:14

Hij is weer leuk. Vooral over de vis verkoopster. ha ha.

...
06.02 | 07:34

Met plezier gelezen Arianne

...
05.02 | 20:48

Heerlijk,dat polderverhaal! Daar past m.i ook de (nog) niet opgejaagde visboer met de geduldig keuvelende dorpsmensen..😉

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE