2016 (scrollen) oudste onderaan

Machteloos. December

Zo lig je heerlijk in Tenerife bij 25 C aan het strand (af en toe een weekje weg is prima om de vanzelfsprekendheid te doorbreken) en een dag later, weer thuis, bij temperaturen rond het vriespunt hang je voor de vogels vetbollen aan de knotwilgen. In de supermarkt stond ik eerst even verbaasd, alle sinterklaas spullen weg.. ..maar helemaal prima, dat was nou net de bedoeling. Ik bedank de buurman via whats app voor de lichtjes  in z’n buitenboom, inmiddels traditie geworden. Gezellig. In deze stikdonkere tijd is elk lichtje welkom, al kunnen juist kerstlichtjes-nog zo klein- dingen onbarmhartig ‘aan het licht brengen.’

Soms neemt het leven een onverwachte draai. En nee, helaas niet altijd ten goede….Wat je ook probeert, terugdraaien lukt niet. Je hebt ermee te dealen. Jaren geleden, pas in de 1e klas lagere school had ik een traumatische ervaring. Het schrijven leren moest met echte inkt, gegoten in een potje onder een schuifje in de lessenaar. Wat een drama! Het meisje achter me kreeg op haar kop voor een grote inktvlek in haar schrijfschriftje, waarvan ze mij de schuld gaf. Ik zou haar opzettelijk gestoten hebben, wat ik uiteraard ontkende. Maar ik werd niet gelooft en moest nablijven tot ik van ellende bekende. De dag later, na een briefje van mijn moeder werd dit goedgemaakt, wat het leugenachtige klasgenootje zelfs een pak op haar broek opleverde! Barbaarse tijden met lijfstraffen. Soortgelijke verontwaardigde machteloosheid van het niet gelooft worden- me kennelijk altijd bijgebleven- vreet zich continue naar binnen en verlamt. Wie schrijft nu een briefje voor me?  Soms ben ik jaloers op een peuter, een mens in de meest pure vorm. Gaat er iets echt niet naar zijn zin, laat hij zich op de grond vallen en krijst het uit van verontwaardiging. Zoals mijn jongste, jarengeleden uit protest bij het winkelen languit op de vloer onder de kledingrekken ging liggen. Heerlijk om zonder gene keihard te brullen! Kindje tegen ouders, mensje tegen God?

Helaas voor volwassenen ondenkbaar zonder voor gek te worden versleten.

Een van de fantastische dingen in het luxe weekje in Tenerife was- behalve een heerlijke klimaat, palmbomen en vliegende parkieten boven je hoofd!- vooral de zee. Heerlijk van temperatuur, met fantastische golven! De zee die brult en buldert.  Je wordt letterlijk omver gesmeten en kan niet anders als jezelf overgeven aan de elementen. Laat die het maar verwoorden. Zoute zee, oceaan vol tranen. Even lekker lezen op het zand, maar steeds weer te water. Genieten!  Ook van de jonge gezinnetjes, vaders die hun kindje over aanstormende golven heen tillen, moeder lachend vanaf het zand toekijkend. Mooie jonge moedertjes in een stringbikini met prachtig bruine billen. In onze tijd hadden moeders geen bruine billen. Ja oma je wordt oud… Over oud gesproken, hele volksstammen plussers te vinden op Tenerife,  vele soorten en vooral maten, je komt niet uitgekeken.

Op het vliegveld terug spraken we dezelfde mevrouw als bij de heenreis. Ook zij had het erg leuk gehad, maar op het strand was ze niet geweest, laat staan in de zee. Nee, niet verder als het zwembad bij het hotel.

Onvoorstelbaar. Die heeft vast een nepkerstboom.  Roos.

Van spin tot oma. oktober

Zoals een maairobot over het gazon gaat, zo struint een flinke spin in huis plafondplinten en muren af. En ruimt  zonder gebruik van draden of web zo aardig wat muggen en stofspinnen op.. Hij groeit zienderogen en zit  overdag doorgaans doodstil in een hoekje tegen de plint geplakt zich gedeisd te houden. Het werkt, want tot nu toe wordt hij door mij gedoogd. Opmerkelijk, want alles wat er maar enigszins als spin uitziet verdwijnt doorgaans onmiddellijk de stofzuiger in. Met onaangename kriebels over mn rug, geef ik toe dat deze toch respect af dwingt en er zoetjesaan gewenning optreedt… Zozeer dat ik erover denk er een naam voor te bedenken.’Creepie’ bijvoorbeeld, of misschien Manus? Zijn stoerdere soortgenoten buiten, maken bij uitstek in dit jaargetijde ware kunstwerken, vooral mooi met die druppeltjes eraan. Welke in de ochtendzon, evenals de dauwdruppels aan de droogmolenlijnen wel lijken getransformeerd tot diamantjes.  

‘O wat lekker, die zon…’ In die veelvuldig geuite kreet van mn oude moeder herken ik heel erg mezelf. Nooit een vanzelfsprekendheid dat tie schijnt. Het vermogen intens te genieten van het spel van zon wind en wolken.Elk uur dat de zon schijnt kan worden afgevinkt op aankomende eindeloze druildagen en is dat niet mooi meegenomen? Echt een bonus om nu nog buiten te zitten. Zonnestralen, waren ze maar te hamsteren! Zoiets als herfstschatten sprokkelen Niet alleen kastanjes of eikels, ook besjes en uitgebloeide bloemschermen. Overal is schoonheid in te zien. Ik ken mezelf. Als de zonloze dagen komen duurt het doorgaans niet lang voordat het voelt alsof het hele voorgeslacht zich met levensheimwee in mijn ziel nestelt. Helaas lukt het niet mijn moeder over te halen een paar maanden (op haar kosten) naar een land te gaan waar dagelijkse zonneschijn er gewoon bij hoort. Kan dat bij ouderen niet in de basisverzekering? Het zou wel eens een aanzienlijke bezuiniging in ziektekosten kunnen opleveren. Om maar te zwijgen over vermindering van depressiviteit. Waarschijnlijk worden we dan met zn allen nog ouder! En toch aan het fantaseren: Jammer dat ik niet bulk van het geld, want ik zou al degenen die me lief zijn een paar warme anti-slipsokken sturen ter ondersteuning voor het komend seizoen.

In de tuin de laatste bloemen, ook rozen. Ik ga volgend jaar echt wat herfstbloeiers poten. Frappant hoe de bloei van de roos een synoniem kan hebben met het leven. Elke nieuwe mooie roos symboliseert hoop die weer verwelkt. Toch  komen er steeds nieuwe, ook al moet je er soms een winterlang op wachten…

Uiteindelijk vind ik toevlucht bij de beste remedie, misschien wat afgezaagd want al jarenlang uitgetest en vermeld: ‘De houtkachel’ Lekker ernaast met mn maandag-oppaskindje op schoot naar de vlammetjes kijken. Of met een heel bijzonder werkje. Het herstellen van de rafelige kantjes aan een oud borduurwerkje van mijn oma, gevonden tussen oude spulletjes (wie wat bewaard heeft wat) Ze heette Aartje Jongeneel en borduurde het in 1891, als meisje van 10 jaar! Het is een beetje gevlekt vanwege doorgelopen kleuren, vroeger werkte men alleen met wol in halve kruissteek. Ik denk aan het kleine meisje met het priegelwerkje op schoot, haar zweethandjes… wat knap! Ik ga het naar waarde schatten door reparatie en er ingelijst een mooi plekje voor zoeken! Met achterop de lijst een notitie wie de maakster was en wanneer ze leefde. Roos.

Op de bezem. september

Er zitten een paar eikels tussen de ruitenwisser….Als een souvenir van de gastvrije grote eikenboom, waaronder we een lang weekend met caravan vertoefden.

Zuid Limburg, wat een heerlijk oord, geen wonder dat Toon Hermans er verknocht aan was! Heuvellandschap dat niet in een oogopslag al zijn geheimen prijsgeeft. Zowaar prachtig weer en doordat de mensen meest in onverstaanbaar dialect converseren, vervalt ook de noodzaak zelf keurig ABN te spreken. Echt een Frankrijkgevoel dus. Mooie wandelingen rondom de Geul, wel graag vroeg van start vanwege de warmte. En nog was er, zo rond het middaguur soms de dringende behoefte om je kameel te fluiten.

Tegen de avond weer terug in eigen dorp en have, eerst het huis bevrijd van alle hitte werend materiaal, zoals  lakens en zonneschermen. Ramen en deuren wagenwijd open. Het herademde bijna hoorbaar. Maar alle warmte ten spijt, volgens Peter Hiemstra van het weerbericht is de metrologische zomer inmiddels officieel geëindigd. Op de vraag van de eenzame laag overvliegende kieviet - z’n maatjes al grotendeels vertrokken- of ik echt niet met hem mee ga…verzucht ik tijdens de dagelijkse banjerwandeling: ‘Als dat eens zou kunnen…!’ Gelukkig blijven de zwaluwen nog even hier.

In een poging op tijd bij de tandarts te zijn laveer ik omzichtig tussen vele fietsende plussers, inherent aan het mooie weer. Weer een heftige behandeling van zeker 1,5 uur. Eerder regel als uitzondering tegenwoordig. Waarom toch blijven we niet tot onze dood tanden wisselen? Inmiddels worden we gemiddeld dubbel zo oud, maar het gebit gaat zonder tandartsingrepen nog steeds hooguit 40 jaar mee.

En zo wordt deze column deels op m’n verjaardag geschreven. Al even op een leeftijd waar men van je verwacht zeker zo snel op een bezem te kunnen vliegen als ermee vegen (of misschien sneller), kijk je hier niet echt meer naar uit. Niet elke vrouw is zich ervan bewust,  maar die bezem krijgen we allemaal. Als cadeautje. Figuurlijk gezien uiteraard. In te zetten als een geheim wapen en vorm van zelfbescherming. Helaas soms keihard nodig naarmate de lichamelijke eigenschappen verminderen. Samen met de hormonen verdwijnt ook het ‘lievige’ je wordt kattiger, minder goedgelovig. Er komt nogal eens een ‘des’ voor de  illusies… De bezem geeft ons de mogelijkheid weg te vliegen, distantiëren van mensen en situaties die bezeren.

Nog een bijbehorende, lekker hekserige eigenschap is cynisme, een gevolg van eelt op de ziel. Je laat goedbedoelende betweters kletsen, broedt plannetjes uit en doe dingen op je eigen manier. Want is het niet wonderlijk hoe stellig sommige mensen kunnen zijn in hun beweringen. Verbaal zo sterk, weten ze precies te vertellen wat goed voor je is. Denken vooral rechtlijnig en fantasieloos zwart-wit. (Waarom zou de lieve Heer ons in zoveel diversietijd hebben geschapen?) Voor je het weet wordt je overruled en sta ‘ja en amen’ te knikken. En voel kritische noten in de kiem smoren.   

Helaas is er geen mogelijkheid de R in de maand te ontvluchten, daar zitten we de komende 8 maanden mooi mee opgescheept. Absoluut geen zin in weer een Hollandse pieswinter! Tenzij…het me gaat lukken….zie je me al gaan op de bezem achter die kieviet aan?Roos.

Dat vingertje! Augustus

Rimpelloos weerspiegeld de vliegtuigstreep hoog in de lucht in het water naast ons tuinterrasje De zwaluwen vliegen hoog, dus morgen ook mooi weer.

Heerlijk languit in een tuinstoel mijmerend naar de lucht kijken. Een van de zomergeneugten waar veelal alleen op zondag of in vakantie tijd voor is. Eigenlijk klinkt ‘lucht’ te gewoon voor zoiets onbevattelijk groots… ‘Het zwerk’ is al een stuk beter en soms wordt ineens duidelijk waar die benaming vandaan komt. Bij stabiel zomerweer (hebben we dat al gehad dit jaar?) is wel eens ondefinieerbaar gerommel te horen hoog in de lucht. Onweer of een vliegtuig?, het is niet te zeggen. Je hoort er oneindigheid in.  Firmament, uitspansel, zwerk, heelal, lucht, hemel, allemaal aanduidingen en dit is vast nog niet alles. Aan de hoeveelheid woorden is het imponerende af te meten.

Hoewel geen zondag of vakantie, toch even mijmertijd. Verdiend, want zojuist een grote was opgehangen. Waarbij ik ze tussen mn moeders wasgoed weer tegen kwam: Zakdoeken met in het hoekje de naam van een al jaren overleden tante, punctueel geborduurd. Typerend voor het voorgeslacht aan mn vaders kant. Zorgvuldig  mondjesmaat levend, binnen de lijntjes. Vooral zuinig en met opgeheven vingertje. O wat haatte ik dat vingertje! Vanaf mn bewustwording als kind was ik er voor op de vlucht. Wist ik dat ze kwamen, de oudere vrijgezelle tantes, ongetwijfeld het beste met me voorhebbend, ging ik -op een boerderij wonend- in de schuur op het hooi zitten. ‘Wat heb je weer een kort rokje aan’….Weer later ontvluchtte ik mij opgelegde vrijheid sancties ook wel via mn slaapkamerraam. Mocht ik na -je moest eens weten hoeveel- gesoebat eindelijk naar de kermis;….echter niet zonder de ernstige vermaning: “Bedenk wel dat God je overal ziet!” Weg onbekommerde avond! In onze familie is die benepenheid nu wel uitgestorven. Langs de natuurlijke weg. Het enige wat overeind bleef is het geloof, maar wel zo’n 180 graden gedraaid, van veroordelend naar bevrijdend. Gelukkig maar voor de jongere generatie, zoals een dierbare neef die onlangs uit de kast kwam met de melding dat hij een vriend heeft en ‘Bi’ is. De jeugd gaat echt niet mondjesmaat leven. Het was even slikken, maar we houden niet minder van hem. Wat goed dat in reformatorische kringen nu ook voorlichting aan de gang is. Want, zoals met alle taboes- die zijn er echt nog genoeg- : alleen via (zelf)erkenning en bespreekbaar maken kan er een weg in gevonden worden, waarna er misschien minder geoordeeld wordt. Want weet men zich daar ergens geen raad mee, is er nog steeds de duivel om de schuld te geven. Wat een geworstel…‘Je moet maar goed bidden om ervan af te komen’ Nu laat geaardheid zich misschien een tijdje onderdrukken, maar…. pardon,…liefde weg bidden???

Hetero, homo, lesbian of bi… Liefde: je kunt het niet dwingen, nauwelijks sturen en gaat vrijwel nooit vanzelf over. Het schrijft haar eigen wetten en kan een mens compleet onderuit halen. Blijf je het ontkennen en ertegen vechten (doe het jezelf niet aan!) zal je nooit optimaal gelukkig zijn.

Hoe ouder ik word, hoe minder ik weet. Er is gaandeweg minder stelligheid en veroordeling. Het enige wat wel groeit is steeds meer ervaren van ruimte. En dan juist en vooral als ik omhoog kijk, naar het oneindige zwerk….

Zal dat misschien toch een beetje spreekwoordelijke wijsheid zijn ‘die met de jaren komt’?

Roos.

Verzopen rozen Juli

Naar buiten kijkend, in de rij bij de kassa van de supermarkt valt mijn oog op een oudere vrouw. Ze staat bij het plantjesrek voor de winkel. Met een intens blije uitdrukking heft ze haar gezicht naar de doorbrekende zon, de stralen weven een prachtig aura om haar grijze haar. Benijdenswaardig om zo tevreden oud te kunnen worden!

Na uren druilregen breekt voorzichtig de zon door en onmiddellijk beginnen er witte vlindertjes te fladderen. Het ontroert onwillekeurig, voelt als bevrijding. Ook de merel herneemt zijn zang, hetgeen naar gelang de eigen stemming vrolijk of verdrietig klinkt, immer melancholisch. Slechts een paar weken terug zaten we midden tussen de nachtegalen op een camping in de Franse vakantiezon. Deze vogels zingen gewoon overdag, slechts een enkele gaat door in de nacht. En hoe geweldig is dat! … Het was (opnieuw) genieten van de schoonheid van de Ardeche; Pont d’Arc…. (Is het ongelimiteerd spelen van de kids hier, de ganse dag met visnetjes, keien om dammetjes te bouwen in de stroom; maar ook het kano-ongeluk en onze vlucht voor de drukte;… ECHT al 26 jr geleden?) Er viel hier ook regelmatig een bui, maar een beetje Hollander is aardig waterproof en de zon was zo weer terug. Het voorseizoen inclusief alle pracht en uitbundigheid van het voorjaar, maar toch nog heerlijk rustig overal. Super om te wandelen zonder amechtig te worden door hitte. De campings bijna allemaal met verwarmd, ruim zwembad. Op de laatste dag zelfs in de Ardeche gezwommen, brrrr wel koud.

Laat de zomer niet tussen je vingers glippen, of in dit geval er tussendoor wegspoelen, we moeten het er weer een jaar mee doen. Juni is de rozenmaand en ja ze zijn/waren prachtig, maar minder uitbundig, hier en daar behoorlijk verdroten, of liever gezegd: verzopen…Al bloeien de meesten toch tegen de verdrukking in.  Net als mn moeder, waar ik zojuist orde op zaken stelde. Boodschappen opgeruimd, een paar eieren gekookt, brood uit vriezertje in de trommel,  de was uitgezocht en kleding klaar gehangen voor de komende dagen. Vast houdend aan de dingen die op gezette tijden gebeuren moeten, met als een hoogtepunt een bezoekje van de dominee, zit ze dagelijks (behalve zondag)  fanatiek lapjes te breien in allerlei kleuren. De sokken zijn verleden tijd, het lukt niet meer. Het ‘manvolk’- voorlopig nog aardig besokt- moet maar zuinig doen, de stroom is duidelijk opgehouden. ‘En… vergeet niet de klokken op te draaien’ Ongelofelijk dat gehecht zijn aan het getik-tak/gebim- bam van die twee klokken. Je zou denken dat, op je 95e jaar, je met elke tik geconfronteerd wordt met het  naderend levenseinde…..’ Zo niet mijn moeder. Soms denk ik dat mensen van die leeftijd de laatsten zijn met een ijzersterke, haast onverwoestbare levenswil. En absoluut wars van onnodig sentiment. Behalve dan die jaarlijks regelbevestigende uitzondering tijdens mijn vakantie, onder woorden gebracht bij het (bijna) dagelijkse telefoongesprek: “Kom je nou nog niet naar huis, hoe hou je het toch uit!” Zolang mijn moeder nog leeft is er altijd iemand die reikhalzend uitziet naar mn thuiskomst… Helaas… dat ijzersterke gestel zit niet in de genen. Eigenlijk vind ik elke zonloze dag een verloren dag. En janken is me verre van vreemd.

Maar soms….Nog geen 7 uur  ’s morgens….vogelzang, kikkergekwaak en….zon!  Eigenlijk best goed geslapen. Klaar dr mee, uit bed.

Straks naar een verjaardag van een goede vriendin. Omdat ze aan het ‘ontspullen’ is (iets om over na te denken)  en –behalve uit de kringloop- geen cadeaus wil, ga ik gewapend met snoeischaar naar buiten en knip, ruim voordat de zon de kans krijgt om de rest van de dag weer een verlangen te worden, uit mn eigen rommelige tuin een mooi boeket voor haar.

En voel me eventjes de vrouw waarmee dit verhaal begon… Roos.

Komt wel goed. Mei 2016

Omdat ik het de laatste tijd weleens een weekendje ‘alleen voor het zeggen heb’ loop ik ‘s morgens voor achten al met hond in de polder. De zon nog niet zo lang op, mist boven het water en rijp op de velden. Vogels alom als een volière. Pure ochtendmeditatie! Natuurlijk vooral dankzij de vrije woonlocatie, want met een dampende hondendrol in een plastic zakje zou het genieten aanzienlijk minder zijn. Eindelijk is die rottige R de maand uitgeknikkerd en zowaar ook de kou!  ‘t Voelt nog onwennig, alsof je in een warm land uit het vliegtuig stapt… Eindelijk lente. Eindelijk een polderpad zonder bagger. Overal juichend geel en zoetgeurend fluitenkruid, pinksterblommen en vergeet-mij-nietjes. Een dierbare vriendin kreeg de blijde tijding dat de recent ondergane operatie geen gevolgen heeft, alles goed is. Op haar terras te midden van weidevogels en bloemen vieren we samen het LEVEN! Met een andere vriendin loop ik de bloesemtocht, traditioneel eerst per trein naar Geldermalsen. Nog geen week later, alweer in de trein, met een groep vrouwen naar ‘Beeld en geluid’  Hoe relaxt kan reizen zijn. Dankzij een duidelijk reisschema waren we met z’n twintigen in krap 1,5 uur in  Hilversum.  Uiteraard dikke pret in de treincoupe en bekijks genoeg bij de voornamelijk jongere- druk met hun telefoon bezig zijnde- medereizigers. Na gemaakt excuus bij het uitstappen, kregen we ten antwoord: ’Nee juist supergezellig, gebeurd er tenminste wat!’ ‘Tja,  jongens, zo gezellig was het vroeger nou altijd in de trein!’ Helaas bleek de terugreis in de spits heel wat minder aangenaam. Was het in onze jeugd ondenkbaar te blijven zitten als oudere mensen/vrouwen moesten staan, er is nu geen hond meer die voor je opstaat. Maar positief bekeken komt dat natuurlijk door onze jeugdige uitstraling!

‘We hebben een mooie nazomer…’ ze zegt het verschillende keren. Het is 5 mei, Bevrijdingsdag en mn moeder ziet het allemaal niet meer zo helder. Vraagt zich af bij foto’s van vroeger wie toch dat baby’tje is op haar schoot.(?) Al kan ze er niets aan doen- en zegt het meer over mij dan haar- het doet toch pijn. ‘Soms vind ik het jammer dat ik niet meer kinderen heb’….nog een verzuchting van  haar. Evenals zij heb ik er twee (over) en begrijp inmiddels een beetje wat ze hiermee bedoeld. De mensen in je hart, waar je veel van houd- zeker kinderen en kleinkinderen- wil je regelmatig om je heen. Maar die hebben –logisch- hun eigen drukke leven. Best hard, maar er is niemand die op je zit te wachten. Zoveel liefde wat je simpelweg niet kwijt kunt. Is het doseerbaar?… En dan, omdat het haar verjaardag zou zijn, kom ik bij het grafje van mn immer 8 jaar blijvende meisje -hoe onvoltooid is voltooid verleden tijd-  en vertel haar alles wat zo verdrietig is, de lente bitterzoet maakt.  En dan komt er heel langzaam toch wat rust van binnen. ‘Komt wel goed mama…’ Ik hoorde het haar echt zeggen. En dus houden we daar maar aan vast….Roos.

Energielevel maart 2016

Waarschijnlijk had je als vrouw in de oertijd weinig of niks in te brengen, maar zo wèl en ik leefde toen, koos ik instinctief ongetwijfeld een man waarmee je de meeste overlevingskans had. Ik heb een grenzeloze bewondering voor mensen, die in de wildernis met nagenoeg niets overleven kunnen. Een enkele keer zag ik de serie: ‘The island’, net 5 (niet te verwarren met temptation island) Een groep mensen wordt voor 4 weken gedropt op een onbewoond eiland en moet zien te overleven. Het duurde bijvoorbeeld drie dagen eer men erin slaagde vuur te maken! En wat een strijd dit ààn te houden in stromende regen! Overleven met nagenoeg niks, een vermogen dat we in de loop der eeuwen aardig zijn kwijt geraakt.  Het lijkt me prima een basiscursus survival training van een paar weken, min of meer verplicht, aan te bieden aan pubers. Of als (verjaardag)cadeau, prachtig toch? Een voordeel van met een jager getrouwd zijn is dat beide zonen kunnen slachten. Het fascineert me  dusdanig dat ik er ooit een verhaal over schreef.  Ons keurig brave en gemakkelijke leventje tegenwoordig is grotendeels voorspelbaar. Leven in hapklare brokken. Met ieder jaar de paaseieren vanaf eind januari- en begin oktober chocoladeletters in de supermarkt. 

Wat dat aangaat is er buiten gelukkig weer wat meer te beleven, al is het dan ook vaak: één dag zon, 3 dagen regen… Maar het licht komt terug!  Heldere dagen met zon, goud voor het energielevel. Super om te lopen, zelfs een keer direct na het ontbijt. Heerlijk om het stemmetje : ‘Weet je wel wat je allemaal kunt doen in deze tijd, nu?’ bewust te negeren…En genieten van… De eenden die al een tijdje weer paartjes vormen, ook al staan ze dan af en toe ‘s morgens vroeg nog met hun grote oranje poten op het ijs te glibberen.De adembenemende zang van de lijster en een groene specht die zo hard lacht dat je het schateren kunt noemen.

Hoe bijzonder is dit? In de middag met de zon aan de rechterkant, ergens linksboven ook nog de maan – hoe dat kan snap ik nog steeds niet- een helderblauwe lucht met prachtige wolken. Samen met de hond loop ik in zuidelijke richting. Ver boven me meerdere slingers ganzen. Wat dichterbij scheert een paar keer achter elkaar met veel kabaal een stelletje scholeksters over:..’ depieieietiet!’ Ze vliegen volkomen synchroon.  Wauw…tijd om de overlevingswaakvlam uit te blazen en je te koesteren in het volle licht! Wandelen in gezelschap van je schaduw is altijd gezelliger. In de verte zie ik een paar schapen rennen. ‘Is dat nou een hond die ze opjaagt? (gelukkig niet die van mij)’ Waarom zit er geen verrekijkertje in een mobile telefoon… Zelfs natte sneeuw maakt blij. Sneeuw is wit, is licht, geeft energie! Het maakt alles mooier. Zelfs mijn auto, qua kleur toch heel gewoontjes, krijgt van de zon een paarlemoerglans. Ik ben net op tijd om het dekbed en overig bedgerei weer binnen te halen. Het heeft toch  mooi een paar uren in de zon gehangen, niets beter tegen stofmijt en andere bedgriezels! (Meid versus mijt)

Roos.

Januarimalaise

‘Rustig aan doen, niet sporten, rennen of bukken en niet op uw hoofd staan’ Da’s nou jammer, vooral dat laatste was ik net van plan… De gedragsvoorschriften na de 1e (van 2!)best heftige ingrepen bij de kaakchirurg zijn niet moeilijk na te leven. De hamsterwang is na een week geslonken en de pijn wordt minder. Maar zonder pijnstillers lukt nog niet. De volgende behandeling is pas over een week of zes. ‘Algehele malaise’ staat op diezelfde folder. Hetgeen niet te ontkennen valt, maar is zonder die kaakchirurg ook al inherent aan de eindeloos durende januarimaand, die slechts een paar dagen erin slaagde om de grauwsluier af te schudden. Een dag of drie maar was het bijna winter met tintelende kou die in je wangen bijt…Nog even en een echte winter is alleen nog te vinden in geschiedenisboekjes. En blijft waarschijnlijk tot in lengte van jaren zichtbaar op de- recent opgeruimde- wenskaarten: Veelal een idealistisch sneeuwlandschap al dan niet opgesierd met roodborstje…(I.p.v. de 10ºC en grijze miezer)  ‘Hello;… follow the sun..’ was reclame voor  een zonvakantie ooit zo verleidelijk? Overleven op de waakvlam. Alleen mogelijk met de derrière op de houtkachel…En dan het nieuws, steeds die verbijsterende wereldellende! Wat zou het lekker zijn nog een maand in de kerstcocon te blijven zitten, kaarsjes en kachel, ook al wordt je op den duur zo knus als een geranium. Zelfs de kat ligt uit mn werk nog op dezelfde plaats als toen ik wegging. En een column in elkaar flansen blijkt bijna onoverkomelijk….Blue monday –  de jaarlijks meest deprimaandag- is niet voor niks in januari; laatst  las ik ook iets over het bestaan van een seizoensgebonden depressie. Hoe kan een vluchteling afkomstig uit een zonnig land hier ooit aarden?

Maar inmiddels is het februari en stapje voor stapje gaan we richting het licht. De loeiende sirene, 1e maandag van de maand, 1 februari, 12 u  was voor mij het officiële sein: ‘Malaisemaand eruit gesmeten!.’ Tijd voor een super winkeldagje met een vriendin…. en geloof me, weinig dingen werken bij een vrouw zo humeur verbeterend als het scoren van een leuk jurkje in de uitverkoop!

Roos.

Welterusten zon

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

14.09 | 21:45

Hij is weer mooi en herkenbaar

...
10.09 | 21:11

Met plezier en een beetje weemoed gelezen Arianne.

...
10.09 | 11:20

Weer mooi beschreven hoor!
Welkom thuis want ga je oost of west, thuis is het ook weer best!!
Groet van ons!!

...
10.09 | 10:50

Mooi beschreven vakantie in ‘coronatijd‘. Heb alle begrip voor het schaarse onderhoud tuin tijdens langdurige vakantie. Wekenlang ziekenhuis bijv.is anders.

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE