komt wel goed

Komt wel goed?

Juichend geel

Omdat ik het de laatste tijd weleens een weekendje ‘alleen voor het zeggen heb’ loop ik ‘s morgens voor achten al met hond in de polder. De zon nog niet zo lang op, mist boven het water en rijp op de velden. Vogels alom als een volière. Pure ochtendmeditatie! Natuurlijk vooral dankzij de vrije woonlocatie, want met een dampende hondendrol in een plastic zakje zou het genieten aanzienlijk minder zijn. Eindelijk is die rottige R de maand uitgeknikkerd en zowaar ook de kou!  ‘t Voelt nog onwennig, alsof je in een warm land uit het vliegtuig stapt… Eindelijk lente. Eindelijk een polderpad zonder bagger. Overal juichend geel en zoetgeurend fluitenkruid, pinksterblommen en vergeet-mij-nietjes. Een dierbare vriendin kreeg de blijde tijding dat de recent ondergane operatie geen gevolgen heeft, alles goed is. Op haar terras te midden van weidevogels en bloemen vieren we samen het LEVEN! Met een andere vriendin loop ik de bloesemtocht, traditioneel eerst per trein naar Geldermalsen. Nog geen week later, alweer in de trein, met een groep vrouwen naar ‘Beeld en geluid’  Hoe relaxt kan reizen zijn. Dankzij een duidelijk reisschema waren we met z’n twintigen in krap 1,5 uur in  Hilversum.  Uiteraard dikke pret in de treincoupe en bekijks genoeg bij de voornamelijk jongere- druk met hun telefoon bezig zijnde- medereizigers. Na gemaakt excuus bij het uitstappen, kregen we ten antwoord: ’Nee juist supergezellig, gebeurd er tenminste wat!’ ‘Tja,  jongens, zo gezellig was het vroeger nou altijd in de trein!’ Helaas bleek de terugreis in de spits heel wat minder aangenaam. Was het in onze jeugd ondenkbaar te blijven zitten als oudere mensen/vrouwen moesten staan, er is nu geen hond meer die voor je opstaat. Maar positief bekeken komt dat natuurlijk door onze jeugdige uitstraling!

‘We hebben een mooie nazomer…’ ze zegt het verschillende keren. Het is 5 mei, Bevrijdingsdag en mn moeder ziet het allemaal niet meer zo helder. Vraagt zich af bij foto’s van vroeger wie toch dat baby’tje is op haar schoot.(?) Al kan ze er niets aan doen- en zegt het meer over mij dan haar- het doet toch pijn. ‘Soms vind ik het jammer dat ik niet meer kinderen heb’….nog een verzuchting van  haar. Evenals zij heb ik er twee (over) en begrijp inmiddels een beetje wat ze hiermee bedoeld. De mensen in je hart, waar je veel van houd- zeker kinderen en kleinkinderen- wil je regelmatig om je heen. Maar die hebben –logisch- hun eigen drukke leven. Best hard, maar er is niemand die op je zit te wachten. Zoveel liefde wat je simpelweg niet kwijt kunt. Is het doseerbaar?… En dan, omdat het haar verjaardag zou zijn, kom ik bij het grafje van mn immer 8 jaar blijvende meisje -hoe onvoltooid is voltooid verleden tijd-  en vertel haar alles wat zo verdrietig is, de lente bitterzoet maakt.  En dan komt er heel langzaam toch wat rust van binnen. ‘Komt wel goed mama…’ Ik hoorde het haar echt zeggen. En dus houden we daar maar aan vast….Roos.

Natuurlijke kunst

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

21.06 | 18:56

heerlijk om je stukjes te lezen.

gr.jeanet van lent

...
21.06 | 13:27

Ode aan de zomer. Wilde wel dat het altijd zomer bleef. Bedankt weer.

...
23.05 | 10:41

Je verhaal is weer prachtig. Zie het zo voor me. Fijn dat jullie hebben genoten.

...
18.05 | 09:09

Prachtig wat kan je toch mooi schrijven.
Vertel me het als je boek uitkomt.

Gr Marjan V...

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE