dat vingertje

Dat vingertje

Rimpelloos weerspiegeld de vliegtuigstreep hoog in de lucht in het water naast ons tuinterrasje De zwaluwen vliegen hoog, dus morgen ook mooi weer.

Heerlijk languit in een tuinstoel mijmerend naar de lucht kijken. Een van de zomergeneugten waar veelal alleen op zondag of in vakantie tijd voor is. Eigenlijk klinkt ‘lucht’ te gewoon voor zoiets onbevattelijk groots… ‘Het zwerk’ is al een stuk beter en soms wordt ineens duidelijk waar die benaming vandaan komt. Bij stabiel zomerweer (hebben we dat al gehad dit jaar?) is wel eens ondefinieerbaar gerommel te horen hoog in de lucht. Onweer of een vliegtuig?, het is niet te zeggen. Je hoort er oneindigheid in.  Firmament, uitspansel, zwerk, heelal, lucht, hemel, allemaal aanduidingen en dit is vast nog niet alles. Aan de hoeveelheid woorden is het imponerende af te meten.

Hoewel geen zondag of vakantie, toch even mijmertijd. Verdiend, want zojuist een grote was opgehangen. Waarbij ik ze tussen mn moeders wasgoed weer tegen kwam: Zakdoeken met in het hoekje de naam van een al jaren overleden tante, punctueel geborduurd. Typerend voor het voorgeslacht aan mn vaders kant. Zorgvuldig  mondjesmaat levend, binnen de lijntjes. Vooral zuinig en met opgeheven vingertje. O wat haatte ik dat vingertje! Vanaf mn bewustwording als kind was ik er voor op de vlucht. Wist ik dat ze kwamen, de oudere vrijgezelle tantes, ongetwijfeld het beste met me voorhebbend, ging ik -op een boerderij wonend- in de schuur op het hooi zitten. ‘Wat heb je weer een kort rokje aan’….Weer later ontvluchtte ik mij opgelegde vrijheid sancties ook wel via mn slaapkamerraam. Mocht ik na -je moest eens weten hoeveel- gesoebat eindelijk naar de kermis;….echter niet zonder de ernstige vermaning: “Bedenk wel dat God je overal ziet!” Weg onbekommerde avond! In onze familie is die benepenheid nu wel uitgestorven. Langs de natuurlijke weg. Het enige wat overeind bleef is het geloof, maar wel zo’n 180 graden gedraaid, van veroordelend naar bevrijdend. Gelukkig maar voor de jongere generatie, zoals een dierbare neef die onlangs uit de kast kwam met de melding dat hij een vriend heeft en ‘Bi’ is. De jeugd gaat echt niet mondjesmaat leven. Het was even slikken, maar we houden niet minder van hem. Wat goed dat in reformatorische kringen nu ook voorlichting aan de gang is. Want, zoals met alle taboes- die zijn er echt nog genoeg- : alleen via (zelf)erkenning en bespreekbaar maken kan er een weg in gevonden worden, waarna er misschien minder geoordeeld wordt. Want weet men zich daar ergens geen raad mee, is er nog steeds de duivel om de schuld te geven. Wat een geworstel…‘Je moet maar goed bidden om ervan af te komen’ Nu laat geaardheid zich misschien een tijdje onderdrukken, maar…. pardon,…liefde weg bidden???

Hetero, homo, lesbian of bi… Liefde: je kunt het niet dwingen, nauwelijks sturen en gaat vrijwel nooit vanzelf over. Het schrijft haar eigen wetten en kan een mens compleet onderuit halen. Blijf je het ontkennen en ertegen vechten (doe het jezelf niet aan!) zal je nooit optimaal gelukkig zijn.

Hoe ouder ik word, hoe minder ik weet. Er is gaandeweg minder stelligheid en veroordeling. Het enige wat wel groeit is steeds meer ervaren van ruimte. En dan juist en vooral als ik omhoog kijk, naar het oneindige zwerk….

Zal dat misschien toch een beetje spreekwoordelijke wijsheid zijn ‘die met de jaren komt’?

Roos.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

18.05 | 09:09

Prachtig wat kan je toch mooi schrijven.
Vertel me het als je boek uitkomt.

Gr Marjan V...

...
17.05 | 23:03

Leuk,gezellig verhaal! As week ook naar Italië, heb er zin in!!

...
22.03 | 09:19

Hij is weer prachtig. Met plezier gelezen. Wordt er ook blij van. Op naar de lente

...
21.03 | 14:02

Weer met veel plezier gelezen!

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE