mei-dec 2017

Onder volle maan

Nog even...

 

Nee hè, heeft die hond alweer in de kamer gepiest….op de houten vloer! Nou, klaar dr mee, die gaat voortaan ‘s nachts de bijkeuken in. De plek is na 2 x heet gereinigd behoorlijk uitgebeten. (Een gekke bijkomstigheid is dat ik de kleur van die plek eigenlijk mooier vind als de rest van de vloer) Knap lastig een doof wordende, dementerende oude hond. Soms ook wel komisch zoals wanneer hij in de polder met gelatenheid de drie opvliegende eenden nakijkt, die hij keurig aanwees door ze ‘voor te staan’. Mij aankijkend haalt hij alshetware  zijn schouders op….Op deze leeftijd aanvaardt je het onmogelijke. In tegenstelling tot zijn zoon, de jonge hond, die er allang tussenin gesprongen was…

Dagelijks lopend over het polderpad  moeten de hond en ik de laatste weken tussen een koppel schapen door. Ruim voor het passeren maken ze in heilig ontzag ruim baan voor hem. Hetgeen mijn  mening sterkt dat mensen vroeger echt niet helemaal gek waren toen de wolf uitgeroeid werd. Die angst moet toch ergens vandaan komen? Wacht maar af tot er hier weer een stuk of wat rond lopen. Dan zal het ‘Wolfje knuffelen’ wel ophouden. De oude eik waar we onderdoor lopen zwijgt in alle talen. Ik noem hem familieboom vanwege de naam. Daarom pootte mijn vader eikels op de gekste plaatsen. Maar de mooie houten bank onder de boom ligt op z’n kop en is bijna volkomen vernield. Waaruit blijkt dat een stel schapen echte vandalen kunnen zijn..

De laagstaande zon zorgt met wat extra power nog even voor een komisch lange schaduw. Om na een half uurtje helemaal te verdwijnen. Het wordt snel donker. Maar de maan is er ook al en hoe! Mooi rond en bijna vol. Al eeuwenlang tot verbeelding sprekend, en met  geruststellende werking,  iets waar je maandelijks op aan kunt in een onzekere wereld. Een vlucht wilde ganzen vliegt precies in die richting en ook een eenzame witte reiger, als reusachtige vredesduif…  Je ziet ze veel in de polder. Op bezoek bij hun- zoveel lompere- blauwe familieleden? Over familie gesproken: Een door mij bestempelde nakomeling van buizerd Bruce;  buizerd Brecht, komt me evenals haar voorvader enige jaren terug, steevast  begroeten. Vanwege de lichte kleur besluit ik dat het een vrouwtje is. Verkleining van de naam in Brechtje is me niet stoer genoeg, want stoer moet je wel zijn - notabene- in het bezit van vleugels toch genoegen nemend met een leven op de zompige Alblasserwaardse klei!

Dat is het leuke van schrijven, je kunt dingen naar eigen zin inkleuren!

‘Moeder heb je de mooie volle maan gezien?’ ‘Nee hoor, ‘k heb al zolang niet naar de maan gekeken, vroeger wel, toen deed ik dat altijd..’ ‘Oké, dan doen we nu de gordijnen open, de lampen uit en gaan we eerst kijken. Omdraaien, pak je rollator’ ‘Ja…wat is tie mooi hé!’ Zo, hebben wij toch fijn samen een tijdje naar die mooie maan gekeken en heeft die in ieder geval ook voor ons geschenen! Roos

Vrouw-zijn

Vriendinnen, onmisbaar

 

’Op dat smalle wegje je weet wel, naar het dorp toe, hij stapte uit de auto bij dat huis en ik reed echt bijna de sloot in omdat ik naar die vent zat te kijken…En hij was nog lelijk ook!’  We lagen in een deuk. Vriendinnen zijn een feest van (h)erkenning en onmisbaar voor het delen van emoties. Beamen hartgrondig dat recht achteruit inparkeren wel degelijk moeilijk is en vinden het vrij logisch dat wanneer je tijdens het shoppen een winkel uit komt eerst moet oriënteren welke richting je ook weer vandaan kwam.. Vriendinnen zijn van levensbelang. Zorgen voor herademing, lucht... Helpen bij het torsen van verdriet verantwoording en verplichtingen. Of bij schuldgevoel dat kan knagen als een opspelende klier. Ik ben zelfs geneigd de hond excuses aan te bieden wanneer ik naar mijn werk moet!

Vriendinnen relativeren, troosten; houden je zo nodig een spiegel voor. 

In een vorig leven ben ik vast- tegen mijn zin- een man geweest. Dat zou een verklaring zijn waarom ik iedere morgen bij het opstaan weer blij ben met m’n vrouw-zijn.  Ik hou van tutten voor de spiegel, kleding passen, uitproberen. Gelukkig is er in de loop der jaren wat onzekerheid ingeruild voor zelfvertrouwen. Een slechte, maar wel typisch vrouwelijke eigenschap is, in één oogopslag iemand beoordelen, puur op het uiterlijk. Hiermee ben ik meerdere keren de mist ingegaan.

Mensen zijn altijd de moeite waard wat verder te kijken.  Maar tóch!

Toen onlangs een mevrouw me aansprak in de supermarkt, duurde het even voordat het tot me doordrong wat ze vroeg doordat ik afgeleid werd door haar wenkbrauwen.De originele waren verwijderd en er daarna weer opgetekend. Nu zijn er veel vrouwen die dit doen, maar ditmaal waren het zulke komisch hoge boogjes, dat het haar een permanent verbaasde blik verschafte. … ‘Maximale doorrijhoogte’ schoot door me heen.

Het mooiste van het vrouw-zijn voor mij is de mogelijkheid van kinderen krijgen. Zeker tot mijn 13e speelde ik graag met poppen. Op mn 14e werd ik voor het eerst ongesteld. Ik wist dat het eraan zat te komen, maar niet de betekenis. Had nooit echt seksuele voorlichting gehad. Hoewel wetend dat kinderen in hun moeders buik groeien, had ik geen idee hoe ze erin kwamen en zeker niet hoe eruit…Eigenlijk ongelofelijk voor een boerendochter! Op de grote dag met veel buikpijn, gaf m’n moeder me het boekje: ‘Als meisjes groot worden’ ik zie het nog voor me. Met behulp van afbeeldingen werd het hele functioneren uitgelegd. Ik was diep onder de indruk en moest een beetje huilen: Mijn lichaam dat in staat was kinderen te krijgen.

Het maandelijks ongemak, met buikpijn en hormoonellende is alweer wat jaartjes geleden. Toch heb ik nooit gewenst een man te zijn. In een samenleving waarin genderneutralitiet de norm wordt zou ik me behoorlijk ontheemd voelen. Is de opmars van levensechte robots al niet beangstigend genoeg? Nog even en het wordt te doen gebruikelijk kinderen via IVF te verwekken, net als op een veehouderij waarbij natuurlijke gang van zaken ver te zoeken is! Of- pure horror- men creëert   een  robotdraagmoeder!

Roos

Wegwezen sept 2017

Het is met bijna niets te vergelijken, dat gevoel van ‘de wereld aan je voeten’, behorend bij de eerste vakantiedagen. Iedereen is al geweest, maar wie het laatst lacht… Wegwezen met lege agenda geen radio of tv. (Zonder telefoon net een stap te ver…)Leven bij de dag, vooral niet te veel plannen, volkomen onnodig, Frankrijk is verrassend genoeg. Onderweg, met een miniatuurselectie van eigen spullen in de caravan. Er komt overzicht. Rust in mn kop Door letterlijk afstand nemen van de piekerpunten en verdriet, waar niks aan te veranderen valt, komt iets wat riekt naar aanvaarding. Tijdelijk althans. Behalve zo nu en dan het genoeglijk gepruttel van de vaatwasser is er weinig wat ik mis.

Naseizoen, geen 40 graden maar hooguit 25, hoewel dat meestal niet gehaald werd. Geen drukte op  topcampings, wel veel ruimte, een heerlijk verwarmd zwembad en gelukkig geen animatie. Al mis ik  het gesnerp van de cicade - zo typisch voor zuidelijke zomers- en kikkergekwaak in de nacht. Maar gelukkig zijn er uilen! Aan de Gardon, staand op camping le Castel Rose in Anduze zien we elke avond kleine witte reigers komen. Verbannen door drukte tijdens het hoogseizoen,  zijn ze nu terug. Ze vissen aan de overkant van de rivier, slapen er in de bomen om ‘smorgens na hun visontbijt weer te vertrekken.

Tijdens een wandeling cirkelen ver boven ons twee enorme roofvogels, wat na wat onderzoek echt arenden blijken te zijn. De grote wekelijkse markt dwars door het Middeleeuwse Uzès is echt een feestje!

Berghellingen en wijngaarden krijgen mooie herfstkleuren, de druiven zijn al geplukt. Tijdens het reizen kan dankzij de automatische badge het gehannes bij tolpoortjes nu achterwege blijven. Toch kan zo’n eindeloze snelweg op den duur knap saai worden. Fantasie, soms tamelijk bizar,  kan hierbij helpen. Bij vrachtwagens met een E achterop ( E Spanje) verschijnt het plaatje in mijn brein uit een schoolgeschiedenisboekje van een klein zwartgeblakerd mannetje met pofbroek, helm en zwaard (80 jarige oorlog of zo) Bij het rijden op de route National, wat we ook regelmatig doen, is zoveel moois te zien dat mijn hoofd onmiddellijk overschakelt naar de loopmodes. Je hoeft maar uit te stappen en bent minstens een eeuw terug in de tijd. Zoveel prachtig oude dorpjes en bedoeninkjes die nader onderzoek vereisen… mooie stenen en terracotta dakpannen. Helemaal in m’n element wil ik nooit meer naar  huis…

De laatste vakantienacht op een ruime terrassencamping in Belgie kijk ik uit mn warme caravanbedje onder het half geopende rolgordijn (Nee nooit helemaal dicht) naar het mooie ronde licht, schijnend door bomen op een hoger gelegen gedeelte. Is dat nu de maan of gewoon een grote lantaarnpaal? Ik heb geen zin mn bril op te zetten en bedenk: Als ik besluit dat het de maan is, is dat gewoon zo. Dus lig ik hier heerlijk naar de volle maan te kijken.

Inmiddels veilig thuis. Een eerste herfststorm heeft al huis gehouden. De zon, ontdaan van alle zomerglamour heeft zijn omfloerste herfstblik.

Ik raap handenvol kastanjes voor mn kleindochter van zeven     

Jammer dat die eenmaal binnen nooit meer zo mooi glanzen.

Roos.

Talmen august 2017

vliegenvangertje

Een uur eerder uit bed dan noodzakelijk, ik lijk wel gek…En dat allemaal door zoiets minuscuuls als een mug. Minuscuul klein maar mega irritant! Typisch iets voor augustus; komen er straks ook nog wespen? Midden op de dag nu maar het lijkt wel te schemeren, regen en wolken, zou de zomer op zijn?

Maar dat mag niet…ik ben er nog lang niet klaar mee, moet nog vertellen van juni waarin het zo genieten was, van de kikkers, hun concert ’s nachts, de scholeksters in het weiland en al die andere vogels. De karekieten, dagelijks volop te horen in het riet en ten lange leste gelukt één te spotten! En dan de rozen, hoe mooi waren ze. Juni… mooiste maand van het jaar. Ik heb nu al heimwee… Want met ingang van juli zongen de vogels aanmerkelijk minder en kikkers hielden het voor gezien…Uiteindelijk draait het hele gebeuren om hormonen. Overdonderd door de zomer en vooral danig in beslag genomen door de voorbereiding voor de feestweek van ons dorp, was er- behalve een piepklein stukje- geen ruimte voor columns schrijven…Maar ik ga talmen,  negeer de gepasseerde tijd. Even terug naar juni waarin dit  geschreven : Met bijna de zelfde frequentie als de vliegenvangers (klein schattig vogeltje) met hun jongen,  stop ik stukjes nectarine in het mondje van mn maandagkindje. Hij vindt het heerlijk, maar de meloen -eerder geprobeerd- haalt hij met een vies gezicht z’n mond uit. Heel komisch, zouden die jonge vogels in insectkeuze ook selectief zijn? (wel vliegen, maar geen langpootmuggen…) Evenals vorig jaar hebben de vliegenvangers hun nest in de klimop naast het keukenraam. Ze maken om beurten een duikvlucht naar insecten vanuit de knotwilgen voor het raam, zo leuk om te zien! Alle andere vogels zijn indringers en worden weggejaagd.  Het voeren is continue, hier binnen gelukkig niet… want: ‘Koetje in het groene gras- eendje in de waterplas- visje in het netje- kindje moet naar bedje’…. Tijd voor het ochtendslaapje, met merelzang als wiegeliedje…

In het slootje achter, barst het van leven maar uiteindelijk zijn Manis en Marry Meerkoet er- in tegenstelling tot de meeste eenden- als enige in geslaagd twee jongen tot inmiddels probleemloze afmeting groot te brengen. Ze bivakkeren nog steeds rondom hun nest.De zomer looit de huid en balsemt de ziel…Zonneschijn tot half 10 in de avond…Mmmm ik ruik hooi…

Maar terug naar het heden is onvermijdelijk … Alles wat bloesem was is inmiddels appel, peer, bes of ander soort fruit geworden.

Is een belofte veelal niet mooier als de vervulling? De rozen maken niet langer blij, ze lijken in tegenstelling tot voorgaande jaren allen gesneuveld aan de roetdauw.

Een collega liep gisteren een Sinterklaasliedje te zingen, Nééé Hou op!! Om een positieve draai te geven aan de grijze miezerregen zet ik de kamerplanten op de tuintafel voor een plantenverwendag. Hijs me vervolgens in een regenpak en ga toch een eind lopen. Altijd wel iets moois te zien en soms onverwacht een schat te vinden. Zoals een knotwilg met een braamstruik erin, vol rijpende heerlijke  bramen!

Roos.

Mei

Zoveel kusjes

Meiregen maakt dat ik groter wordt….en dat is precies wat in de natuur gebeurd, alles groeit tegen de klippen op en regen of niet, de vogels zingen toch wel.. Zeker de merel, onverstoorbaar en immer melancholisch.

Gistermorgen vroeg ‘bij het krieken der dagenraad’… de koekoek al gehoord en dat ging door tot zeker half 10 in de avond! De kikkers bouwen hun eigen feestje, het is heerlijk slapen bij hun nachtelijk koor. Zelfs  slapeloosheid is minder erg, want ook ’s nachts is het prachtig buiten. Het mondjesmaat gevende licht van de lantaarnpaal reflecteert mooi het hoge witte fluitenkruid in de berm.  De mooiste tijd van het jaar, al waren er ook koude dagen. Zonder de zon is het net als vroeger wanneer je thuiskwam en je moeder was er niet. Het belangrijkste ontbreekt…

 

Mijn oppaskindje laat de wereld bijna ademloos aan zich voorbij trekken. Sinds kort zittend in de wagen, slaat hij alles met verwondering gade. Geweldig om met hem mee te mogen kijken. Is er iets mooiers dan de wereld zien door de ogen van een kind? Intens blauw zijn ze. Doen me terugdenken aan de lucht boven en de zee rondom het eiland Kreta, waar we begin vorige maand een korte vakantie hadden. Ik was er nog lang niet uitgekeken, maar helaas moesten we vanwege het overlijden van mn schoonmoeder vervroegd huiswaarts. Twee begrafenissen in amper twee weken want ook een goede vriend die allang ziek was, overleed. Beiden gegaan in de luwte van-  na een leven in de kracht van Pasen.

Zo hard gevochten, zoveel gehoopt. Nieuw verlies staat niet op zichzelf, oud verdriet komt ook boven. Het gaat niet in de koude kleren zitten. Krijg je er teveel van toegedeeld dan gaat je leven haperen, stagneren…Sterven in de lente, terwijl de herfst hiervoor zo uitermate geschikt is. Juist in het seizoen dat barst van het leven, nooit voel ik me zo levend als nu… Met de zon die voor bakken energie zorgt. Het huis gesopt, er wordt een poging ondernomen de kledingkast op orde te brengen. Plantjes gepoot en zelfs het terras is inmiddels onkruidvrij, een megaklus! Maar helemaal perfect hoeft het niet te zijn,  één madeliefje staat nog eigenwijs tussen de tegelvoegen, want zoals ik schreef op de kaart naar mijn oudste kleindochter(zo leuk dat ze nu kan lezen): ‘Als kusjes bloemetjes zijn, lijken ze op madeliefjes…’

Roos.

 

Kretablauw
Bloesem thuis

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

17.09 | 15:41

Je hebt me weer met veel genoegen meegenomen in je hersenspinsels en het was aangenaam vertoeven.

...
17.09 | 11:40

Hij is weer leuk en goed. En tuin heeft ieder jaargetijden zijn bekoring.

...
03.09 | 16:45

Knap zoals jij alles kunt benoemen Vakantie, moeder, oplettend zien en voelen. Arianne je bent en bewogen persoon met heel veel humor. Ik geniet van jou.

...
01.09 | 22:58

Geweldig, wat een mooie stukken. Fijn om in deze drukke tijd dit te lezen en heerlijk tot rust te komen. Inspirerend. Ik kom zeker terug op je site!

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE